คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 564

ตอนที่ 1127 กู้ปั๋วหยาง

เขาคิดหาวิธีทุกอย่างแล้ว แต่สุดท้ายก็กลับไปอยู่ข้างกายภรรยาผู้เป็นที่รักไม่ได้

เพื่อกลับไปยังสถานที่ของเขา เขาค้นหาทุกวิถีทางเพื่อออกจากแคว้นฉู่ มายังทะเลที่เขาคุ้นเคย เขาอยากเดินทางในทะเลเหมือนตอนที่กำลังเกิดเรื่อง หวังว่าจะสามารถกลับไปได้

ผลสุดท้ายเขาไม่เพียงไม่ได้กลับไป ยังเจอพายุและติดอยู่บนเกาะนี้อีกด้วย

เขาบาดเจ็บที่ขาขวาและเสียกำลังในการต่อสู้ไปเพราเจอกับพายุ ถูกรังแกสารพัดเมื่ออยู่บนเกาะ เขาหาทางออกจากที่นี่อย่างสุดความสามารถ แต่คนที่นี่ไม่ยอมปล่อยเขาไป

คนที่นี่ใช้งานเขาต่างวัว ต่างม้า เขาเองก็เคยทำแพไม้ หมายจะลอบออกไปจากที่นี่

แต่เขาแยกแยะทิศทางบนทะเลที่นี่ไม่ออก แพไม้ไม่มีทางต้านทานการกัดกร่อนของน้ำทะเลได้ ออกเดินทางไปได้ไม่ไกลย่อมต้องแยกชิ้นส่วน

เขาลองอยู่นับครั้งไม่ถ้วน ทว่าก็ล้มเหลวทุกครั้งไป

“เจ้ามีวิธีไปจากที่นี่หรือไม่ กลับไปยังโลกนั้นของพวกเรา” เขาจับข้อมือของไป๋จื่อเอาไว้

ไป๋จื่อส่ายหน้า “หากข้ามีวิธี ข้าจะมาอยู่ที่นี่ได้หรือ”

ชายผู้นั้นค่อยปล่อยมือ จริงด้วย หากนางมีวิธี นางจะมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

ไป๋จื่อคล้ายกับคิดอะไรได้บางอย่าง นางหันไปหยิบปืนพกสีดำจากชั้นใต้สุดของกล่องยา “มันเป็นของเจ้าใช่หรือไม่”

อีกฝ่ายแย่งปืนพกไปถือในทันทีที่เห็นมัน เขาพลิกดูทุกมุมแล้วถึงจะเอ่ยด้วยสีหน้าตื่นเต้น “เป็นของข้าเอง ถูกต้องแล้ว มันเป็นของข้า มันไปอยู่ที่เจ้าได้อย่างไร”

ไป๋จื่อเล่าเรื่องราวที่ปืนพกมาอยู่กับนางเสียรอบหนึ่ง เขาฟังแล้วก็ทอดถอนใจว่าช่างบังเอิญนัก อย่างไรเขาก็คิดไม่ถึงว่าปืนพกนี้แยกจากเขาตั้งหลายปี กลับข้ามน้ำข้ามทะเลมาเจอเขาอีกครั้งได้ ราวกับโชคชะตาลิขิตไว้อย่างไรอย่างนั้น

“ข้าชื่อกู้ปั๋วหยาง ดีใจมากที่ได้พบเจ้า” กู้ปั๋วหยางยื่นมือขวาออกมา

ไป๋จื่อยิ้มจาง “ข้าชื่อไป๋จื่อ ดีใจเช่นกันที่ได้พบเจ้าที่นี่”

ทั้งสองจับมือกันเหมือนกับพี่น้องที่พลัดพรากกันไป

“เจ้าอยากไปจากที่นี่หรือไม่” ไป๋จื่อถามกู้ปั๋วหยาง

กู้ปั๋วหยางพยักหน้า “แน่นอนว่าอยากไป แม้แต่ฝันก็อยากไป แต่ไหนเลยคนที่นี่จะยอม พวกเขาเรียกใช้ข้าอย่างกับวัว อย่างกับม้า”

ไป๋จื่อมองชายชราที่ใกล้จะหมดสติ “อาหลู่เป็นผู้ปกครองเกาะนี้ เขาว่าอย่างไรก็ต้องว่าตามกัน ขอเพียงข้าตกลงกับเขาได้”

ดวงตาของกู้ปั๋วหยางปรากฏความตื่นเต้น เขาคิดว่าชีวิตนี้คงไม่มีทางได้ออกจากเกาะร้างแห่งนี้แล้ว แต่วันนี้เขามีโอกาสอีกครั้ง

อาหลู่รออยู่ข้างนอกนานมาก ยิ่งรอก็ยิ่งร้อนใจมากขึ้น เขารู้สึกไม่ชอบมาพากลขึ้นเรื่อยๆ เด็กสาวนางนี้เพิ่งอายุเท่าไรเอง นางตัวเล็กถึงเพียงนั้นจะไปรู้จักการรักษาโรคได้อย่างไร เขาจำได้ว่าพวกหมอที่อาณาจักรอูซุนต่างก็อายุค่อนข้างมาก ไม่เคยเห็นหมอที่อายุน้อยเช่นนางมาก่อนเลย

ในที่สุดอาหลู่ก็ทนไม่ไหว ดันร่างเสี่ยวชิงที่เฝ้าอยู่ตรงหน้าประตูออก แล้วสาวเท้าเข้าไปข้างใน

ทันทีที่เข้าไปก็เห็นไป๋จื่อใช้เข็มเงินเล่มยาวมากมายแทงใส่ร่างของบิดาแล้ว เข็มเงินพวกนั้นบางมาก เมื่ออยู่บนตัวบิดาแล้วจึงสั่นไหวอยู่ตลอด ราวกับเต้นรำอยู่อย่างไรอย่างนั้น

“น่ะ นี่คืออะไร” อาหลู่ตระหนก รีบมองไปทางบิดา

บิดามีสีหน้าเช่นเดิม สติสัมปชัญญะครบถ้วน บัดนี้กำลังกะพริบตามองเขา

อาหลู่ไม่กล้าแตะต้องเข็มบนร่างบิดา เพียงถามด้วยความร้อนใจว่า “ท่านเจ็บหรือไม่ รู้สึกอย่างไรบ้าง”

บิดาเขาส่ายหน้า “ไม่เจ็บ ไม่มีความรู้สึกอะไรเป็นพิเศษ”

อาหลู่ไม่กล้าเชื่อหูตัวเองโดยสิ้นเชิง เข็มแทงอยู่ทั่วร่างยังบอกว่าไม่เจ็บอีกหรือ มันไม่เจ็บจริงๆ ใช่หรือไม่

……….

ตอนที่ 1128 วิชาฝังเข็มฉบับแพทย์แผนจีน

กู้ปั๋วหยางมองอาหลู่ครั้งหนึ่ง “นี่คือวิชาฝังเข็มฉบับแพทย์แผนจีน ไม่เจ็บหรอก เจ้าวางใจเถอะ”

อาหลู่วางใจลงเล็กน้อย สายตาที่มองกู้ปั๋วหยางมีความแปลกใจเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน

ก่อนหน้านี้เขารู้สึกอยู่เสมอว่าอากู้ไม่เหมือนกับพวกเขา สีผิวแตกต่างกัน ชีวิตที่ผ่านมายิ่งต้องแตกต่างกัน

จนกระทั่งวันนี้เขาถึงได้รู้ ที่แท้อากู้เป็นคนจากแผ่นดินจงหยวนนี่เอง

ท่าทางข่าวลือจะเป็นความจริง บนโลกนี้มีสถานที่ที่เรียกว่าแผ่นดินจงหยวนจริงๆ

เมื่อนึกถึงเสื้อผ้าที่แย่งมาจากอากู้ และมองเสื้อผ้าที่ไป๋จื่อตรงหน้าสวมใส่ อีกทั้งเข็มเงินเล่มบางเช่นนั้น นี่ล้วนไม่ใช่สิ่งของที่พวกเขาจินตนาการได้เลย

แผ่นดินจงหยวนเป็นสถานที่เช่นไรกันแน่

ไป๋จื่อเก็บเข็มแล้ว จากนั้นก็กล่าวกับอาหลู่ “ร่างกายของบิดาเจ้าอ่อนแอมาก ไม่ได้อ่อนแอเพราะล้มป่วย ทว่าเกิดขึ้นเพราะไม่ได้รับการบำรุงร่างกายอย่างเพียงพอเป็นเวลานาน จำต้องบำรุงอย่างดี ผ่านไปสักพักหนึ่งแล้วย่อมแข็งแรงขึ้นเอง”

อาหลู่ไม่เข้าใจ “อะไรคือไม่ได้รับการบำรุงร่างกายอย่างเพียงพอ”

ไป๋จื่ออธิบาย “หมายถึงไม่ได้กินข้าวอิ่มท้องอยู่เสมอ หิวบ่อยจนป่วย”

อาหลู่ได้ฟังดังนั้นแล้วก็มีสีหน้าละอายใจ ก่อนหน้านี้บิดาแบ่งอาหารให้เขา เพื่อให้เขาแข็งแรงยิ่งกว่าตนเอง ในความทรงจำของเขา บิดาน่าจะไม่เคยได้กินอาหารจนอิ่มท้องเลยสักมื้อกระมัง

แต่เขากลับส่งบิดาที่ล้มป่วยเพียงครั้งเดียวมารอความตายอยู่ที่นี่

ไป๋จื่อมองอาหลู่ ก่อนจะถอนหายใจเสียงหนึ่ง “พาเขากลับไปเถอะ เขาไม่ได้เป็นโรคที่รักษาไม่ได้ ขอเพียงบำรุงร่างกายอย่างดี เขาต้องหายดีอย่างแน่นอน แต่หากให้เขาอยู่ที่นี่ต่อไป ร่างกายของเขาก็มีแต่จะแย่ลงเท่านั้น”

อาหลู่พยักหน้าอย่างแรง “ข้ารู้แล้ว ขอบใจเจ้ามาก”

จากนั้นอาหลู่ก็นำทางไป๋จื่อไปดูอาโตว บุตรชายของเขา

น่าเสียดายยิ่งนัก ตอนที่เขาไปถึงบ้านหลังนั้น เด็กชายคนนั้นตายไปเสียแล้ว ดูจากสภาพหนังติดกระดูกเช่นนั้น น่าจะหิวตายทั้งเป็นแน่นอน

เด็กที่หิวตายเช่นนี้ แต่ละปีไม่รู้มีมากมายเท่าใด ชาวเกาะเคยชินจนคิดว่าเป็นเรื่องปกติไปแล้ว ส่วนบิดามารดาของเด็กก็ไม่เห็นจะเสียใจอะไรมากมาย เพียงแค่ขุดหลุมฝังไปเท่านั้นเอง

ในยุคนี้ สภาพแวดล้อมเช่นนี้ การดำรงไม่ใช่เรื่องง่าย ชีวิตคนต่ำต้อยและด้อยค่าไม่ต่างอะไรกับต้นหญ้า

นางโชคดีมากที่ไม่ว่าจะเป็นชาติก่อนหรือชาตินี้ นางล้วนมีชีวิตอยู่ในประเทศจีน อย่างน้อยก็ไม่ต้องทนรับความลำบากถึงเพียงนั้น

ไป๋จื่อใช้ต่างหูที่งดงามคู่หนึ่ง แลกกับอิสรภาพของกู้ปั๋วหยาง

อาหลู่เคยไปอาณาจักรอูซุน รู้ถึงความล้ำค่าของเครื่องประดับสตรี โดยเฉพาะเครื่องประดับที่งดงามพรรค์นี้

กู้ปั๋วหยางเดินไม่สะดวก อีกทั้งตอนนี้ยังมีอาการไออีก เดิมทีเขาถูกส่งมารอความตายบนภูเขาแล้ว วันนี้ได้เครื่องประดับเช่นนี้มาเป็นของแลกเปลี่ยน อาหลู่ย่อมไม่มีเหตุผลให้ต้องปฏิเสธ

ภรรยาของอาหลู่ยังต้องการสิ่งของมากกว่านี้ นางยุยงให้อาหลู่ไปร้องขอจากไป๋จื่อและซาหยวนไม่ยอมหยุด

ไหนเลยอาหลู่จะยอม เขานับถือแม่นางน้อยผู้นี้ที่ช่วยชีวิตบิดาของเขาอย่างมาก จึงใช้วิธีการอันป่าเถื่อนรับมือนางอย่างไม่เต็มใจ

ตอนจะออกจากเกาะ ไป๋จื่อมอบเสื้อผ้าชุดหนึ่งมาให้ภรรยาของอาหลู่ตามสัญญา ทว่าไม่ยอมให้อะไรมากกว่านี้ ตอนนี้นางเหลือข้าวของติดตัวไม่มาก หากมอบให้คนอื่นอย่างใจกว้าง เช่นนั้นใครจะยอมช่วยนางยามต้องการกลับไปแคว้นฉู่เล่า

เรือประมงมีสภาพย่ำแย่กว่าที่นางคิดไว้ ทว่ายังนับว่าปลอดภัย อย่างน้อยก็ไม่ถูกเหวี่ยงลงทะเลยามเจอคลื่นลม

เสี่ยวชิงยังคงติดหนึบอยู่ข้างกายไป๋จื่อ บุรุษตรงหน้าล้วนใส่เพียงพระโปรงใบไม้ ลมทะเลพัดแรง เมื่อกระโปรงใบไม้กระพือขึ้น ภาพที่บาดตาเหล่านั้นก็กระโดดเข้าตานางอยู่ตลอด นางอาจจนแทบจะมุดซอกหนีอยู่แล้ว