คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 565

ตอนที่ 1129 กลับมาแล้ว

ไป๋จื่อใจเย็นกว่านางมาก มีแต่ไปมองไปยังแผ่นไม้ข้างหน้าโดยไม่ละสายตา สองมือจับเสาไม้ไว้จนแน่นขนัด คิดเพียงว่าอยากให้เรือลำนี้เทียบท่าโดยเร็ว ไม่เช่นนั้นเกรงว่าจะต้องขย้อนน้ำแกงปลาที่นางกินไปก่อนหน้านี้ออกมาจนเกลี้ยงแน่

กู้ปั๋วหยางเข้ามาใกล้ ถามไป๋จื่อว่า “เจ้ายังไหวหรือไม่ ไม่ได้มาเรือกระมัง”

ไป๋จื่อยิ้มขื่น “เรือโคลงเคลงแรงมาก ไม่อยากเมาเรือก็คงยาก”

เขาเป็นตำรวจสากลทางทะเล ต้องออกเดินทางในทะเลเสมอ จึงชินกับความโคลงแคลงในทะเลแล้ว ไม่มีความไม่สบายตัวเลยสักนิด

“ข้าจะสอนเจ้าหายใจ เมื่อทำเป็นแล้วจะดีขึ้นมาก” ตอนที่เขาฝึกเป็นตำรวจสากลทางทะเล เขาเองก็เมาเรือเช่นกัน ครูฝึกจึงสอนวิธีการหายใจให้พวกเขา เขาลองดูแล้วได้ผลดีทีเดียว

ตอนนี้ไม่มีอะไรอย่างอื่นทำ ไป๋จื่อจึงลองเรียนดู คิดไม่ถึงเลยว่ามันจะได้ผลจริงๆ วิธีการหายใจนี้คล้ายกับวิธีหายใจที่ใช้กับสตรีขณะคลอดลูก นางคิดไม่ถึงเลยว่าวิธีการหายใจนี้จะลดอาการเมาเรือลงได้จริงๆ

ซาหยวนย้ายมาอยู่ข้างๆ ไป๋จื่อ ก่อนจะกล่าวกับนางด้วยสีหน้าตื่นเต้น “ใกล้ถึงแล้ว เจ้าดูสิ ตรงนั้น...” ซาหยวนชี้ไปยังแผ่นดินที่อยู่ไกลออกไป

เสี่ยวชิงยิ้มด้วยความตื่นเต้น “ในที่สุดก็ถึงแล้ว ข้ารับความโคลงเคลงในทะเลมามากพอแล้วจริงๆ”

ไป๋จื่อถามซาหยวนว่า “ในโรงต่อเรือสกุลซ่างอีของพวกเจ้า เคยต่อเรือที่ใหญ่ที่สุดมากเท่าใด”

ซาหยวนคิด จากนั้นก็มองไปยังเรือผุพังที่ตนเองโดยสารอยู่ในขณะนี้ “ใหญ่กว่าลำนี้ห้าเท่า”

ใหญ่กว่าเรือลำนี้แค่ห้าเท่าเองหรือ เรือลำที่อยู่ตรงหน้าเล็กกว่าเรือเล็กของนางสามเท่า เรือที่ใหญ่กว่าเรือลำนี้ห้าเท่าจะลอยไปถึงแคว้นฉู่ได้อย่างไร เป็นไปไม่ได้

“สร้างให้ใหญ่กว่านี้ไม่ได้หรือ” นางจำได้ว่าเรือสินค้าของซ่งหลางก็มีขนาดใหญ่กว่าเรือลำนี้มากกว่าสิบเท่า ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรือรบที่สร้างโดยฝ่ายราชการเหล่านั้นเลย

ซาหยวนไม่เข้าใจ “เรือชนิดนี้ก็พอใช้งานได้แล้ว เหตุใดต้องสร้างให้ใหญ่ขึ้นด้วย”

ไป๋จื่อเอ่ย “แล้วเพียงพอจะออกทะเลหาปลาหรือไม่ พวกเจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าถ้าหากสร้างเรือขนาดใหญ่สำหรับออกทะเลได้ ใช้สินค้าของอาณาจักรอูซุนพวกเจ้าไปแลกเปลี่ยนสินค้าจากแคว้นอื่นข้างนอกทะเล อย่างเช่นผ้าจากแผ่นดินจงหยวนของพวกข้า”

ซาหยวนพลันตาเป็นประกาย ดวงตามองไปยังเสื้อผ้าบนตัวของไป๋จื่อ หากนำผ้าเช่นนี้มาจากแผ่นดินจงหยวนได้ขนานใหญ่ ก็คงจะมีการแย่งซื้อกันอย่างมากมายทีเดียว ถึงอย่างไรเสียผ้าเช่นนี้ก็ประณีตงดงามยิ่ง ทุกคนล้วนอยากครอบครองเสื้อผ้างามๆ สักชุด

เขายิ้มว่า “ข้าเข้าใจแล้ว อาจจะสร้างได้ ข้าจะลองดู”

สร้างเรือไม่น่าใช้เวลานานมากกระมัง ไป๋จื่อยิ้มเล็กน้อย รู้สึกว่าความหวังที่ตนเองจะได้กลับแคว้นฉู่เพิ่มมากขึ้นแล้ว

เมื่อเรือประมงเทียบท่า เสี่ยวชิงและไป๋จื่อนั่งยองอาเจียนอย่างหนักอยู่ตรงท่าเรือ จนกระทั่งในท้องไม่มีอะไรเหลือแล้ว พวกนางถึงจะรู้สึกดีขึ้นอย่างมาก

ซาหยวนเพิ่งปรากฏตัวที่ท่าเรือไม่นาน ก็มีคนจำเขาได้ในทันที “ซาหยวน? เป็นเจ้าจริงๆ หรือ เจ้ากลับมาแล้ว”

“หลี่ฉา? เจ้าอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” ซาหยวนก้าวไปทักทายอีกฝ่าย

“มาทำธุระน่ะสิ เจ้าไปอยู่ที่ไหนมา ตระกูลซ่างอีวุ่นวายกันยกใหญ่เพราะเจ้าหายตัวไป”

รอยยิ้มบนใบหน้าของซาหยวนแข็งค้างเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “ไม่มีอะไรหรอก แค่ออกทะเลไปเที่ยวไม่กี่วัน ข้าก็กลับมาแล้วไม่ใช่หรือ”

“เจ้านี่จริงๆ เลยนะ จะออกทะเลไปเที่ยวก็บอกใครสักหน่อยสิ ออกไปโดยไม่ให้สุ้มให้เสียงเช่นนี้ ปู่เจ้าร้อนใจจนล้มป่วยไปแล้ว”

……….

ตอนที่ 1130 ปู่

ซาหยวนเครียดขึ้นมาในทันที “ล้มป่วย? ท่านปู่ไม่สบายหรือ”

หลี่ฉาพยักหน้า สีหน้าเป็นกังวล “ปู่เจ้าป่วยหนักมาก เจ้ารีบกลับไปดูหน่อยเถอะ”

ตระกูลซ่างอีเป็นหนึ่งในสามตระกูลใหญ่ของอาณาจักรอูซุน ความร่ำรวยคงไม่ต้องพูดถึง อีกทั้งมีอำนาจมาก นายใหญ่ล้มป่วยเช่นนี้ย่อมต้องเชิญหมอที่เก่งที่สุดมารักษา แต่ดูจากสีหน้าของหลี่ฉาแล้ว เหมือนจะไม่ค่อยสู้ดีเท่าไรนัก

ซาหยวนร้อนใจ หันไปกล่าวกับไป๋จื่อและเสี่ยวชิงที่เพิ่งอาเจียนเสร็จ “ข้าจะกลับบ้านก่อน พวกเจ้าตามข้ากลับไปเถอะ”

สตรีทั้งสองคนเพิ่งมาที่อาณาจักรอูซุนเป็นครั้งแรก ไม่คุ้นเคยกับคนและสถานที่ เขาไม่วางใจปล่อยพวกนางไป พาพวกนางไปที่ตระกูลซ่างอี ต้อนรับขับสู้ให้ดีที่สุดจะดีกว่า

ไป๋จื่อหวังว่าซาหยวนจะสร้างเรือใหญ่ส่งนางกลับแคว้นฉู่ได้ จึงไม่อยากแยกจากเขาในตอนนี้ นางพยักหน้าทันที “เช่นนั้นก็รบกวนเจ้าแล้ว”

ซาหยวนเอ่ยว่า “ท่านปู่ข้าล้มป่วย ข้าต้องกลับไปเดี๋ยวนี้ ไปเถอะ!” เขาก้าวไปข้างหน้า หมายจะช่วยเสี่ยวชิงที่มีสีหน้าเหนื่อยอ่อนถือกล่อง

ถึงแม้จะเพิ่งรู้จักมาหลายวันแล้ว ทว่าเสี่ยวชิงก็ยังคงไม่ไว้ใจซาหยวนโดยสิ้นเชิง แม่นางกำชับให้นางดูแลกล่องนี้ นางไม่มีทางให้มันตกไปอยู่ในมือของคนอื่นแน่

เสี่ยวชิงเบี่ยงกาย กล่าวอย่างมีมารยาท “ไม่ต้องหรอก ข้าถือเองได้”

ซาหยวนรู้ว่าเสี่ยวชิงระแวดระวังเขา จึงไม่ได้พูดอะไรมาก

หลี่ฉาเข้ามาใกล้ มองไป๋จื่อและเสี่ยวชิงอยู่หลายรอบ แม้ผิวของสตรีทั้งสองจะแดงมาก อีกทั้งมีรอยถลอกอยู่หลายรอย แต่ก็ยังคงมองออกจากเครื่องหน้าว่าไม่เหมือนกับสตรีท้องที่ แค่สีผมและสีตาก็แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงแล้ว

“พวกนางเป็นใคร เหมือนจะไม่ใช่คนอูซุนนะ” หลี่ฉาถาม

ซาหยวนเอียงตัวบังตรงหน้าของไป๋จื่อ ด้วยไม่ชอบสายตาเช่นนั้นของหลี่ฉา “พวกนางเป็นเพื่อนของข้า เอาละ ข้าจะกลับไปแล้ว ถ้ามีเรื่องอะไรก็ค่อยว่ากันเถอะ”

จากนั้นซาหยวนก็นำทางพวกนางออกจากท่าเรืออย่างรวดเร็ว

โรงต่อเรือของตระกูลซ่างอีอยู่ห่างจากท่าเรือไม่ไกล และโรงต่อเรือนับเป็นธุรกิจที่ทำเงินให้กับตระกูลซ่างอีมากที่สุด อีกทั้งเป็นจุดเริ่มต้นความรุ่งเรืองของตระกูลซ่างอีอีกด้วย

ดังนั้นนายท่านซ่างอีจึงอาศัยอยู่ในเรือนใกล้โรงต่อเรือเสมอ ส่วนซาหยวนและพี่ชายอีกสองคนอาศัยอยู่ที่อื่น

ซาลู่กำลังสนทนากับพ่อบ้าน ครั้นเห็นซาหยวนเดินเข้ามาในเรือนพร้อมสภาพดูไม่ได้ เขาก็พลันตกใจจนตาแทบถลน

ทันทีที่พ่อบ้านเห็นหน้าซาหยวน เขาชะงักก่อนเป็นอย่างแรก จากนั้นก็ดีใจยกใหญ่ รีบสืบเท้าเข้ามาหาและจับแขนของซาหยวนเอาไว้จนแน่น “ซาหยวน เจ้ากลับมาแล้ว แท้จริงแล้วเจ้าไปที่ใดมา”

ซาหยวนทำเป็นมองไม่เห็นซาลู่ที่อยู่ข้างๆ กล่าวกับพ่อบ้านโดยตรง “ท่านปู่เป็นอย่างไรบ้าง เขาสบายดีหรือไม่”

พ่อบ้านส่ายหน้า “ไม่ค่อยดี หมอย่าอันเข้าไปแล้ว ตอนนี้ควรจะออกมาได้แล้วเช่นกัน”

ซาหยวนเห็นพ่อบ้านมีท่าทางเช่นนี้ก็ตื่นตกใจมาก บิดามารดาของเขาจากไปตั้งแต่เขายังเล็ก เขาจึงต้องอาศัยร่วมกับปู่ย่า ย่าช่วยเขาจนตัวตาย หากปู่เป็นอะไรไปเพราะเขาอีกคน เขาก็ไม่กล้าคิดต่อไปเลยจริงๆ

พ่อบ้านรีบเอ่ย เพราะเห็นซาหยวนมีสีหน้าขมขื่น “นายท่านร้อนใจจนล้มป่วย เจ้าก็ไม่กลับมาเสียที เขาจึงอาการทรุดหนักลงตลอด ตอนนี้เจ้ากลับมาแล้ว นายท่านจะต้องหายดีแน่”

“หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น” ซาหยวนพยักหน้า กดกลั้นความกังวลเต็มอกเอาไว้

ซาลู่เข้ามาใกล้ ยิ้มอย่างเก้ๆ กังๆ “น้องสาม เจ้ากลับมาแล้ว เพื่อตามหาเจ้า ครอบครัวของพวกเราแทบจะพลิกแผ่นดินอาณาจักรอูซุนอยู่แล้ว”

ซาหยวนเลิกคิ้ว เผยรอยยิ้มเย็นบนใบหน้า “หมายความว่าพี่รองก็ตามหาข้าเช่นกันหรือ”

รอยยิ้มบนใบหน้าของซาลู่ยิ่งกระอักกระอ่วน “นั่นย่อมแน่นอน เจ้าเป็นน้องชายของข้า เมื่อเจ้าหายตัวไป พี่ชายอย่างข้าย่อมต้องไปตามหาเจ้าอยู่แล้ว”