คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 563

ตอนที่ 1125 บุรุษผู้กอบใบไม้

อาหลู่คิดไม่ถึงว่าไป๋จื่อจะตรงไปตรงมาเช่นนี้ เขาเป็นคนไม่กี่คนบนเกาะที่เคยไปอาณาจักรอูซุน

อาณาจักรอูซุนมีหมอเช่นกัน หมอที่ตรวจโรคโดยเฉพาะ

ใช่ว่าคนทั่วไปจะเจอหมอเช่นนั้นได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเชิญหมอมารักษาโรคให้คนอย่างพวกเขาเลย

มีคนมากมายล้มป่วยอยู่ข้างทาง ทว่าหมอกลับเดินผ่านพวกเขาไป ไม่ได้ชายตามองพวกเขาเลยสักครั้ง

ตอนที่เขาขอร้องซาหยวน เขาไม่ได้ตั้งความหวังมากเกินไป เขาเพียงอยากทำหน้าที่ในฐานะมนุษย์ให้ดีที่สุด

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าแม่นางผู้นั้นจะตอบรับอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้

ซาหยวนตามหลังอาหลู่ ด้านหลังเขาตามมาด้วยไป๋จื่อและเสี่ยวชิง จู่ๆ เขาก็ถามขึ้นว่า “บิดาเจ้าไม่ได้อยู่กับพวกเจ้าหรือ”

อาหลู่ถอนใจเสียงหนึ่ง “ที่นี่มีกฎอยู่ข้อหนึ่ง คนที่ล้มป่วยล้วนต้องส่งไปอยู่บนภูเขา ไม่อาจอยู่ร่วมกับคนที่มีร่างกายแข็งแรงเช่นพวกข้าได้”

ทั้งสองคนสนทนากันด้วยภาษาอูซุน ไป๋จื่อได้ยินดังนั้นก็พูดแทรกทันที “เจ้าไม่ได้พบบิดาเจ้านานเท่าไรแล้ว” บนเกาะร้างที่แทบไม่มีการรักษาโรค หากผู้ป่วยไม่หายดีด้วยตัวเอง นั่นก็หมายความว่าต้องรอความตายเท่านั้น

หลังจากส่งพวกเขาไปอยู่บนภูเขา ก็เท่ากับให้เขาไปตายเอาดาบหน้าแล้ว

“สามวันก่อนข้าส่งอาหารและน้ำไปให้เขา หลังจากนั้นก็ไม่ได้ไปพบเขาอีก” อาหลู่ว่า

ไป๋จื่อขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็พิจารณาอาหลู่ครั้งหนึ่ง อีกฝ่ายดูเหมือนอายุสามสิบต้นๆ บิดาเขาน่าจะอายุไม่เกินห้าสิบปีกระมัง

ล้มป่วยด้วยอายุเท่านั้นยังไม่ถึงขั้นต้องตายสถานเดียว

หวังว่าไปตอนนี้จะยังทัน

จากนั้นอาหลู่ก็คล้ายกับนึกอะไรขึ้นได้ พลันเกิดความรู้สึกร้อนใจขึ้นมา รีบเร่งฝีเท้าไปในทันที

บนเกาะมีภูเขาอยู่หลายลูก แต่ล้วนไม่ใช่ภูเขาสูงอะไร ไม่ว่าเดินช้าหรือเร็ว ในที่สุดก็มาถึงยอดเขาในเวลาหนึ่งชั่วโมง

ต้นไม้หลายต้นบนภูเขาตั้งบ้านไม้ที่เรียบง่ายอย่างยิ่งไว้จำนวนหนึ่ง

แค่ยืนอยู่ข้างนอกบ้านก็สามารถมองเห็นภายในบ้านได้แล้ว

อาหลู่ตรงเข้าไปในบ้านไม้หลังตรงกลาง ทว่ายังไม่ทันเดินไปถึงหน้าประตูก็ได้ยินเสียงสนทนาดังออกมาแล้ว

คล้ายกับว่ามีบุรุษผู้หนึ่งกำลังสอบถามอะไรบางอย่างกับบุรุษอีกผู้หนึ่ง

ทันใดนั้น อาหลู่สาวเท้าก้าวใหญ่เข้าไปในบ้านไม้ กล่าวกับบุรุษเปลือยท่อนบนว่า “เจ้ากำลังทำอะไร”

บุรุษผู้นั้นหันมามองอาหลู่ สีหน้าเรียบเฉย จากนั้นก็ใช้ภาษาอังกฤษขนานแท้ตอบว่า “บิดาเจ้ากระหายน้ำ ข้าจะป้อนน้ำให้เขาไม่ได้หรือ หากเจ้าเป็นห่วงเขาถึงเพียงนี้ ไยไม่รับเขากลับไป แต่กลับให้เขารอความตายอย่างโดดเดี่ยวอยู่ที่นี่”

ได้ฟังภาษาอังกฤษขนานแท้เช่นนี้แล้ว ร่างกายของไป๋จื่อพลันสั่นสะท้าน นางยื่นมือไปสะกิดซาหยวนที่ยืนอยู่ข้างหน้า พลางมองไปทางบุรุษที่กำลังกอบใบไม้ผู้นั้น

อีกฝ่ายอายุประมาณสี่สิบต้นๆ มีหนวดเคราเต็มหน้า ร่างกายผอมแห้ง บนร่างกายที่เปลือยเปล่าแทบไม่มีกล้ามเนื้อ มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่แจ่มใสเป็นพิเศษ

บุรุษผู้นั้นก็สังเกตเห็นไป๋จื่อเช่นกัน ตอนที่เขาเห็นการแต่งกายของนาง บนใบหน้าเขาพลันปรากฏความปีติ ทว่ายามเห็นกล่องยาที่อยู่ในมือของเสี่ยวชิงแล้ว สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปยกใหญ่อีกครั้ง ใช้คำว่าตื่นตะลึงก็ยังบรรยายความรู้สึกของเขาในตอนนี้ไม่ได้

เขาอ้าปากอยากเอ่ยวาจา แต่กลับลืมไปในทันทีว่าควรพูดอะไร

ติดอยู่ที่เกาะนี้มาสิบกว่าปี เขาลืมวิธีพูดภาษาเดิมไปแล้ว

อาหลู่เดินไปข้างหน้า มองใบไม้ที่บุรุษผู้นั้นกอบยู่ในมือ มันยังเหลือน้ำสะอาดอยู่เล็กน้อย คราวนี้เขาถึงมีสีหน้าดีขึ้นมาก “ข้าเชิญหมอมาตรวจดูท่านพ่อแล้ว ขอบคุณเข้ามาที่ดูแลเขา”

ในที่สุดไป๋จื่อก็รู้ว่าเสื้อตัวยาวของบุรุษที่อยู่บนตัวของภรรยาอาหลู่มาจากที่ใด

……….

ตอนที่ 1126 เจ้าเป็นตำรวจหรือ

นางพยักหน้าให้คนผู้นั้น ไม่ได้พูดอะไร เพียงข่มความประหลาดใจของตนเองเอาไว้ นางนั่งยองลงที่ข้างกายบิดาของอาหลู่ก่อน หลังจากตรวจร่างกายเรียบร้อยแล้วก็ค่อยจับชีพจร

ชายชราตื่นแล้ว เขาอ้าปากเอ่ยคำง่ายๆ อยู่สองสามคำ ไม่อาจพูดออกมาเป็นประโยคสมบูรณ์ได้ ไม่อาจขยับร่างกายได้ตามปกติได้เช่นกัน

คล้ายกับภาวะสมองขาดเลือดมาก แต่ก็ไม่ใช่ภาวะสมองขาดเลือด

ไป๋จื่อนำห่อเข็มออกมา เพื่อฝังเข็มทดสอบการตอบสนองของบิดาอาหลู่ก่อน

การตอบสนองทุกอย่างดีมาก ไม่ใช่อาการอมัพาตเหมือนเช่นที่นางประเมินไว้

ครั้นเห็นไป๋จื่อเก็บเข็มและลุกขึ้น อาหลู่ก็รีบถามว่า “เป็นอย่างไรบ้าง ยังพอรักษาท่านพ่อของข้าได้หรือไม่”

ไป๋จื่อพยักหน้า “ได้ ความจริงเขาไม่ได้ป่วยหนัก เพียงแต่พลาดช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการรักษาไปแล้ว ตอนนี้ยังถือว่าอาการดีอยู่ ทว่าอย่างไรหลังจากนี้ก็ยังเหลืออาการที่ตามมาอยู่บ้าง”

“อาการที่ตามมาคืออะไร” อาหลู่ไม่เข้าใจ

“ก็คือเขาไม่อาจหายดีเหมือนเมื่อก่อนได้ จะยังมีโรคเรื้อรังที่ทำให้ล้มป่วยอีกครั้งได้อยู่ แต่เจ้าวางใจเถอะ มันไม่ส่งผลกระทบถึงชีวิตประจำวัน” ไป๋จื่ออธิบาย “พวกเจ้าออกไปเถอะ ข้าจะฝังเข็มให้เขา”

แน่นอนว่าไม่เพียงฝังเข็ม นางจะฉีดยาให้เขาด้วย พวกเขาอยู่ที่นี่ไปก็ทำอะไรไม่ได้

บุรุษที่เพิ่งดึงสติกลับมาได้จากความตื่นตกใจกล่าวกับไป๋จื่อว่า “ข้าอยู่ต่อได้หรือไม่” เขาพูดภาษาจีน มีเพียงไป๋จื่อและเสี่ยวชิงที่ฟังรู้เรื่อง

เสี่ยวชิงทั้งดีใจ ทั้งประหลาดใจ “เจ้าเป็นคนจงหยวนหรือ”

เขามองเสี่ยวชิงครั้งหนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้า ใช้ภาษาจงหยวนที่ไม่เกือบจะขึ้นสนิมพูดว่า “ใช่ ข้าคิดว่าชาตินี้จะไม่ได้พูดภาษาจงหยวนแล้ว อีกทั้งยังคิดว่าตนเองจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าภาษาจงหยวนพูดอย่างไร”

ไป๋จื่อยิ้มจาง “บางอย่างสลักลึกอยู่ในเลือดและกระดูกมาเนิ่นนาน ไม่อาจลืมไปได้ตามกาลเวลาที่ผ่านพ้นไป ต่อให้พูดไม่คล่องปาก ทว่าก็แค่ชั่วคราวเท่านั้น”

ซาหยวนถามด้วยความแปลกใจว่า “เขาก็มาจากแผ่นดินจงหยวนหรือ ที่พวกเจ้าพูดกันคือภาษาจงหยวนใช่หรือไม่”

ไป๋จื่อกล่าวกับซาหยวน “ใช่ เขาก็มาจากแผ่นดินจงหยวนเช่นกัน อีกทั้งรู้วิชาแพทย์เล็กน้อยด้วย ข้าต้องการลูกมือพอดี พวกเจ้าออกไปก่อนเถอะ เหลือเขาไว้ช่วยข้าก็พอแล้ว”

ซาหยวนมีแต่ความสงสัย ทว่าตอนนี้การรักษาคนเป็นเรื่องเร่งด่วนที่สุด เขาไม่อยากเค้นถามเอาในเวลานี้ จึงพาอาหลู่ออกไปก่อน

“เจ้าเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูนะ อย่าให้พวกเขาเข้ามา” ไป๋จื่อบอกเสี่ยวชิง

เสี่ยวชิงไม่เข้าใจว่าไป๋จื่อหมายความว่าอย่างไร แต่ในเมื่อนางสั่งเช่นนี้ก็ย่อมมีเหตุผล จึงรับคำและออกไปทันที

ภายในบ้านเหลือเพียงบิดาของอาหลู่ ไป๋จื่อ และบุรุษผู้นั้น

ฝ่ายบุรุษเข้าไปใกล้กล่องยาของไป๋จื่อทันที ก่อนจะเปิดมันออกด้วยมืออันสั่นเทา ข้าวของภายในนั้นทั้งคุ้นตาและแปลกตาอยู่ในที

เขาหยิบยาฆ่าเชื้อออกมาถือไว้ในมือ มองไปพลาง ลูบคลำไปพลาง “เจ้าได้พวกมันมาอย่างไร และนำพวกมันมาด้วยได้อย่างไร”

ไป๋จื่อส่ายหน้า “ข้าเองก็ไม่เข้าใจ ข้ากลับไปที่นั่นได้ทุกวันพระจันทร์เต็มดวง และสามารถนำสิ่งของที่ข้าอยากนำมาด้วยได้จำนวนหนึ่ง ข้านำของพวกนี้มาจากทางนั้นได้อย่างไร ข้าเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน”

นางหยิบยาออกมาจากในกล่อง ใช้เข็มฉีดยาเข้าไปในร่างกายของบิดาอาหลู่ “เจ้าเล่า เจ้ามาได้อย่างไร”

บุรุษผู้นั้นส่ายหน้า “ข้าก็ไม่รู้ว่าข้ามาได้อย่างไร พอฟื้นขึ้นมาก็อยู่ที่แคว้นฉู่แล้ว กลายเป็นขอทานคนหนึ่งของแคว้นฉู่ แปลกจริงๆ ข้ากำลังปฏิบัติหน้าที่ ไล่กวดคนร้ายอยู่แท้ๆ ไม่รู้ว่ามาที่นี่ได้อย่างไร”

“เจ้าเป็นตำรวจหรือ” ไป๋จื่อถาม

เขาพยักหน้า นัยน์ตาเต็มไปด้วยความขมขื่น “ข้าเป็นตำรวจสากลทางทะเล ตอนที่มาถึงโลกนี้ข้าเพิ่งอายุยี่สิบแปดปี ภรรยาของข้ากำลังคลอดลูกอยู่ที่ห้องคลอดในโรงพยาบาล ข้าแม้กระทั่งไม่รู้ว่าลูกของข้าเป็นชายหรือหญิง” เขาฝังหน้าลงกับฝ่ามือ น้ำตาซึมออกมาผ่านซอกนิ้ว