คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 570

ตอนที่ 1139 ความปรารถนาจากใจจริง

หัวใจของไป๋จื่อเต้นโครมคราม ขณะกำลังจะถามอะไรออกไป ก็ได้ยินเสียงบุรุษตรงหน้าเอ่ยก่อนหน้าก้าวหนึ่ง “ข้าขอความช่วยเหลือจากแม่นางสักหน่อยได้หรือไม่”

ไป๋จื่อตะลึงไปเล็กน้อย “โอ้? อะไรหรือ”

ใต้เท้าอู่โบกมือ สั่งลูกน้องให้นำของขวัญเข้ามา

ลูกน้องของใต้เท้าอู่ตาแหลมมาก มองปราดเดียวก็รู้ว่าเสี่ยวชิงเป็นสาวใช้ของไป๋จื่อ จึงมอบผ้าสองพับและใบชาสองถุงให้เสี่ยวชิงโดยตรง

เสี่ยวชิงหันไปมองไป๋จื่อ ครั้นเห็นไป๋จื่อพยักหน้า นางถึงได้ยื่นมือไปรับข้าวของมา แม้ผ้าพวกนี้จะไม่ใช่ผ้าไหมคุณภาพดี แต่กลับเป็นสิ่งของที่ตนเองคุ้นเคย เมื่อนิ้วสัมผัสเนื้อผ้าที่นุ่มและเรียบลื่น เสี่ยวชิงก็รู้สึกตัวเบา ในที่สุดก็ได้เห็นหน้าตาที่คุ้นเคย ได้สัมผัสสิ่งของที่คุ้นเคย หรือว่าอีกไม่นานพวกนานก็จะได้กลับไปยังสถานที่ที่คุ้นเคยแล้ว

ไป๋จื่อรู้สึกหนักใจเล็กน้อย นางรู้ว่าตนเองคิดมากไปแล้ว คนตรงหน้าผู้นี้ไม่ใช่คนที่ฉู่เยียนส่งมารับนางโดยสิ้นเชิง

ฉู่เยี่ยนจะรู้ได้อย่างไรว่านางอยู่ที่นี่ เกรงว่าเขาจะคิดว่านางตายไปนานแล้วกระมัง

นางลอบถอนหายใจ ก่อนจะเงยหน้ามองชายวัยกลางคน “ไม่ต้องเกรงใจถึงเพียงนั้น เชิญพูดเถอะ”

ใต้เท้าอู่โล่งใจ รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งมายิ่งสดใส “พวกข้าออกทะเลครั้งนี้เพื่อขายสินค้าจากแคว้นฉู่ และถือโอกาสนำสิ่งของจากดินแดนอื่นกลับแคว้นฉู่ด้วย เดิมทีบนเรือของพวกข้ามีชาวอูซุนติดตามมาด้วยคนหนึ่ง แต่ใครจะรู้ว่าจู่ๆ เมื่อวานเขาก็ป่วยหนัก จนถึงวันนี้ยังไม่ฟื้นเลย”

ไป๋จื่อเข้าใจในทันที “ท่านจึงต้องการคนที่รู้ภาษาของทั้งสองฝั่ง เพื่อช่วยเป็นล่ามสินะ”

ใต้เท้าอู่พยักหน้า “ถูกต้อง พวกข้าขนสินค้ามาจนเต็มลำเรือ ล้วนเป็นผ้าไหม ใบชา เครื่องลายคราม และยังมีอาหารอีกด้วย ผ้าไหมกับเครื่องลายครามน่ะช่างเถอะ ไม่ใช่ของที่ต้องรีบขายเท่าไร แต่ใบชาและอาหารกลับไม่อาจชักช้าต่อไปได้อีก ต้องขายออกไปโดยเร็วที่สุด”

พวกเขามาที่นี่เป็นครั้งแรก ไม่คุ้นเคยกับทั้งคนและสถานที่ ย่อมไม่อาจขายสินค้าได้ดังที่ใจคิด ต้องได้รับการอนุญาตจากผู้จัดการท่าเรือก่อน

และการจะนำสินค้าเหล่านี้ลงมายังต้องเจรจากับพ่อค้าท้องถิ่น ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่อาจตกลงกันได้ด้วยคำพูดเดียว

ไป๋จื่อเข้าใจแล้ว “ข้ามีเพื่อนอยู่คนหนึ่ง เขาเป็นล่ามให้พวกเจ้าได้ ส่วนเรื่องการขายสินค้า เจ้าเจรจากับซาหยวนได้เลย เขาถือเป็นคนมีชื่อเสียงของที่นี่”

ใต้เท้าอู่ดีใจมาก กล่าวขอบคุณอย่างต่อเนื่อง

ไป๋จื่อกล่าวอีกว่า “ข้าขอสิ่งตอบแทนอย่างหนึ่ง”

“แม่นางเชิญกล่าว” ใต้เท้าอู่รีบเอ่ย

“เดิมทีข้าเป็นคนแคว้นฉู่ แต่เจอพายุกลางทะเลจนมาอยู่ที่นี่ได้สามปีแล้ว ข้าหวังให้อาณาจักรอูซุนต่อเรือลำใหญ่ที่พอจะกลับแคว้นฉู่ได้ ด้วยหวังว่าสักวันจะได้กลับบ้านเกิด ได้อยู่กับครอบครัวอย่างพร้อมหน้า”

“วันนี้แม้อาณาจักรอูซุนจะยังต่อเรือลำใหญ่ไม่สำเร็จ แต่ข้ากลับยังมีความหวังจะได้กลับไปอยู่กับครอบครัวเสมอ สวรรค์ต้องเห็นแก่ความปรารถนาจากในจริงของข้าแน่ โปรดใต้เท้าช่วยทำให้ข้าสมปรารถนาด้วย” ไป๋จื่อโค้งตัวให้อีกฝ่าย

เรื่องนี้เป็นเรื่องง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือสำหรับใต้เท้าอู่ เรือใหญ่ของเขาลำนั้น อย่าว่าแต่บรรทุกคนอีกสองสามคนเลย ต่อให้บรรทุกคนมากกว่านี้อีกยี่สิบสามสิบคนก็ไม่เหนือบ่ากว่าแรง

“เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้เอง หากได้ส่งแม่นางกลับบ้านเกิด ย่อมเป็นเกียรติของข้าแล้ว” ใต้เท้าอู่ประสานมือ

ไป๋จื่อดีใจมาก จนไม่ได้มองว่าซาหยวนที่อยู่ข้างๆ มีสีหน้าเป็นทุกข์อย่างยิ่งยวด

เขาคิดอย่างบริสุทธิ์ใจว่าไป๋จื่อเห็นคนชาติเดียวกันแล้วจะดีใจอย่างแน่นอน ความเศร้าที่อัดแน่นอยู่ในใจนางมาหลายปี เมื่อได้เห็นคนชาติเดียวกันแล้วจะมลายหายไปในที่สุด

แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าการมาถึงของคนชาติเดียวกันผู้นี้ จะหมายถึงว่านางต้องกลับไปบ้านเกิดเช่นกัน

นางจะไปแล้วหรือ นางจะจากเขาไปแล้วหรือ!

อีกไม่นานแล้ว

……….

ตอนที่ 1140 จากกันตลอดกาล

ไป๋จื่อแนะนำกู้ปั๋วหยางให้ใต้เท้าอู่รู้จัก เพื่อให้เขาเป็นล่ามให้กับใต้เท้าอู่

ตระกูลซ่างอีสนใจสินค้าที่มาจากแผ่นดินจงหยวนเป็นอย่างยิ่ง หลังจากเห็นสิ่งของต่างๆ แล้วก็ตัดสินใจร่วมมือกันอย่างเด็ดเดี่ยว

จากนั้นตระกูลซ่างอีก็นำสินค้าทั้งหมดที่ใต้เท้าอู่นำมา ไปเก็บไว้ในคลังเก็บของก่อน นำเพียงส่วนเล็กๆ ออกมาวางแสดงในร้านค้าของตระกูล เพียงวางแสดงแต่ไม่ขาย แต่ละวันต่างก็ดึงดูกคนมาชมได้จำนวนมาก ผ้าที่นุ่มลื่นและงดงาม เครื่องลายครามที่ประณีตเป็นเลิศ ดีกว่าเครื่องปั้นดินเผาที่พวกเขาใช้กันเป็นประจำไม่รู้ตั้งกี่เท่า

และยังมีใบชาตะวันออกที่มหัศจรรย์ รวมถึงอาหารตะวันออกเลิศรสด้วย

เมื่อสร้างความสนใจได้มากพอแล้ว ซาหยวนถึงจะบอกข่าวขายสินค้า ฟ้ายังไม่ทันสาง ประตูร้านค้าก็มีคนต่อแถวยาวเหมือนมังกรแล้ว

หากซื้อสินค้าจำนวนมากจะมีการลดราคาเหมือนในห้างสรรพสินค้า เหล่าหญิงวัยกลางคนยอมจ่ายอย่างไม่ลืมหูลืมตา

“เจ้าเป็นอัจฉริยะจริงๆ” ซาหยวนยกนิ้วโป้งให้ไป๋จื่อ

ไป๋จื่อส่ายหน้า “ก็แค่ยืมดอกไม้ไหว้พระเท่านั้น ข้าไม่ได้คิดเรื่องพวกนี้ได้เองหรอก”

หลายวันนี้ไป๋จื่อเป็นคนช่วยตระกูลซ่างอีส่งเสริมการขาย นางเพียงอยากช่วยอะไรซาหยวนก่อนจะจากไปบ้าง เพื่อเป็นการขอบคุณเขาที่คอยดูแลนางตลอดสามปีนี้

ใต้เท้าอู่ขายสินค้าจนหมดเรือแล้ว จึงค่อยซื้อสินค้าเฉพาะของอาณาจักรอูซุนจากซาหยวน จนในเรืออัดแน่นไปด้วยสินค้า

ของขึ้นชื่อของอาณาจักรอูซุนเป็นผลไม้ที่มีหน้าตาประหลาด ทว่ารสชาติดีเป็นอย่างยิ่ง เปลือกของมันแข็งมาก สามารถเก็บได้เป็นเวลานาน ใต้เท้าอู่ขนพวกมันใส่เรือเสียครึ่งลำ ส่วนที่ว่างอีกครึ่งลำที่เหลือใส่ขี้ผึ้งทาหน้าที่มีเฉพาะในอาณาจักรอูซุน ว่ากันว่าเมื่อทาขี้ผึ้งชนิดนี้แล้ว ผิวหน้าจะขาวกระจ่างใส แม้กระทั่งนุ่มเนียนยิ่งกว่าเดิม

ของสิ่งนี้มีคุณสมบัติเช่นนั้นจริง ไป๋จื่อลอบยิ้ม แต่กลับไม่ได้พูดอะไร

เพราะขี้ผึ้งทาหน้านี้ นางเป็นคนคิดค้นขึ้นมาเอง จากนั้นก็ให้ซาหยวนทำขาย

การค้าขายที่อาณาจักรอูซุนไม่นับว่าดีมาก ถึงอย่างไรก็มีคนจนเยอะเกินไป...

ทว่าคราวนี้ใต้เท้าอู่จนสิ่งของในคลังของของซาหยวนไปจนเกลี้ยง มอบผลประโยชน์ให้เขาไม่รู้ตั้งเท่าไร

ซาหยวนนำเหรียญเงินกล่องหนึ่งวางไว้ท่ามกลางหีบเสื้อผ้าของนาง ก่อนจะยืนอยู่ตรงท่าเรือ มองเด็กสาวกำลังจะขึ้นเรือจากไป ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว ตะโกนเสียงดังว่า “ไป๋จื่อ เจ้ารอข้าอยู่ที่แคว้นฉู่นะ ข้าจะต้องไปหาเจ้าอย่างแน่นอน”

ไป๋จื่อยิ้มกว้าง โบกมือให้เขา “หากเจ้ามา ข้าจะเลี้ยงน้ำแกงเผ็ดที่อร่อยที่สุดเชียวละ”

ใต้เท้าอู่หัวเราะเสียงเบา “พวกเขาจะกินน้ำแกงเผ็ดได้หรือ” เมื่อคิดถึงน้ำแกงเผ็ด ใต้เท้าอู่ก็กลืนน้ำลายครั้งหนึ่ง ตลอดเวลาที่อยู่ในอาณาจักรอูซุน เขาไม่ได้กินอาหารที่ถูกปากเลยสักมื้อ อาหารของที่นี่ไม่มีรสชาติอะไรทั้งนั้น เทียบไม่ได้กับอาหารแคว้นฉู่

ไป๋จื่อยิ้มตอบ “ซาหยวนไม่เลือกกิน เขากินได้ทุกอย่าง”

นางยืนอยู่บนเรือ มองซาหยวนที่อยู่บนท่าเรือ จนเขาค่อยๆ กลายเป็นจุดสีดำและหายไปในที่สุด

บางทีการจากกันครั้งนี้ อาจจะเป็นการจากกันตลอดกาล

นางอยู่ที่นี่สามปี ทุกวันล้วนคิดจะจากไป อยากกลับไปยังแคว้นฉู่

แต่เมื่อถึงวันที่จะต้องจากไปจริงๆ นางกลับรู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง

คนก็เป็นเช่นนี้ ชอบตัดใจไม่ขาด

“แม่นางไป๋ อาณาจักรอูซุนห่างจากแคว้นฉู่ของพวกเรามากกว่าหมื่นลี้ เจ้ามาถึงที่นี่ได้อย่างไร” ใต้เท้าอู่ถาม

ไป๋จื่อยิ้มขื่นพลางส่ายหน้า “พูดตามตรง ข้าเองก็ไม่รู้ว่ามาถึงที่นี่ได้อย่างไร รู้เพียงว่าตอนนั้นเจอพายุ สลบไสลอยู่หลายวัน เมื่อฟื้นขึ้นมาก็มาถึงที่นี่แล้ว แปลกเหมือนกัน”

ใต้เท้าอู่ยิ้ม “สิ่งที่เกิดขึ้นบนทะเลล้วนแปลกพิสดาร เจ้ารอดมาได้ก็ถือเป็นโชคดีอย่างยิ่งแล้ว”

ไป๋จื่อพยักหน้า “พี่ใหญ่อู่เดินทางกลางทะเล เก่งกาจไม่ธรรมดา เรื่องนี้เกรงว่าคนทั่วคงไม่กล้าคาดคิด”

ใต้เท้าอู่เบิกบานใจ “ทำการค้าขายทางทะเลไม่ใช่พูดว่าจะมาก็มา ขอไม่ปิดบังแม่นาง ข้ามาเพราะได้รับคำสั่งจากฝ่าบาท”