คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 554

ตอนที่ 1107 โรคเรื้อรัง

ฉู่เยี่ยนถามว่า “เล่ามาให้หมด เกิดอะไรขึ้นกันแน่”

ถึงเวลานี้แล้ว ซ่งหลางไม่อยากปิดบังเรื่องอะไรอีก

“นางถูกพิษกระดูกอ่อนหลวมของข้า และถูกข้าขังไว้ในห้องใต้ท้องเรือ หากไม่มีคนแบกนางออกมา นางไม่มีทางออกมาได้แน่นอน”

“จริงสิ ข้ามีสาวใช้ที่เป็นวรยุทธ์คนหนึ่งคอยอยู่เป็นเพื่อนนาง สาวใช้ผู้นั้นต้องพานางออกมาแน่นอน พวกเจ้าตามหาต่อเถอะ อาจจะมีคนช่วยพวกนางไว้ก็เป็นได้”

ฉู่เยี่ยนอยากจะดึงกริชออกมาหั่นร่างอีกฝ่ายเป็นหมื่นชิ้นเสียจริงๆ

เขารู้ว่าไป๋จื่อว่ายน้ำเก่ง แต่หากถูกพิษกระดูกอ่อนหลวม ต่อให้ว่ายน้ำเก่งแล้วอย่างไร นางไม่มีแรงว่ายน้ำไปถึงฝั่งได้แน่ ถึงแม้สาวใช้ที่เป็นวรยุทธ์ผู้นั้นจะแบกนางขึ้นหลังแล้วอย่างไร ในสถานการณ์คับขับ ใครเล่าไม่สนใจแต่ตัวเองบ้าง

สภาพอากาศเช่นนั้น แม่น้ำที่กว้างใหญ่และลึกสายนั้น ไป๋จื่อออกจะบอบบาง นางจะรอดได้จริงๆ หรือ

เขารู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ มันเจ็บมากขึ้นเรื่อยๆ จนเขาต้องกุมหน้าอก ก่อนจะกระอักเลือดออกมาในทันใด ร่างกายล้มลงอย่างแรง

อาอู่ร้อนใจแทบบ้า รีบกล่าวกับผู้คุมที่อยู่ข้างหลัง “เร็ว รีบตามหมอมา”

ซ่งหลางนั่งตัวตรง เอ่ยกับอาอู่ “ข้าไม่ใช่หมอหรือไร”

คราวนี้อาอู่ถึงจะนึกขึ้นได้ จริงด้วย ซ่งหลางก็เป็นหมอ อีกทั้งเป็นหมอที่มีวิชาแพทย์ยอดเยี่ยมอีกต่างหาก เพียงแต่จะวางใจให้เขารักษาท่านอ๋องได้หรือไม่

ซ่งหลางรู้ว่าอาอู่กังขาในตัวเขา บนใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกพลันปรากฏรอยยิ้มจาง “ข้ายังหวังว่าเขาจะตามหาไป๋จื่อพบ แล้วจะลงมือทำร้ายเขาในตอนนี้ได้อย่างไร อีกอย่าง ข้าซ่งหลางไม่เคยคิดต้องการทำร้ายเขาเลย”

จริงดังนั้น ซ่งหลางยังเคยช่วยอาจื่อคลี่คลายวิกฤติหนอนกู่ในเมืองหลวงด้วย นอกจากเรื่องลักพาตัวไป๋จื่อแล้ว ซ่งหลางไม่เหมือนกับคนที่มีนิสัยชั่วร้ายจริงๆ

ครั้นเห็นอาอู่พยักหน้า ซ่งหลางถึงได้เข้าไปใกล้ หลังจากจับชีพจรให้ฉู่เยี่ยนแล้ว เขาเปิดเปลือกตาของอีกฝ่ายดู “ความกังวลจู่โจมหัวใจอย่างหนัก ไฟแห่งความร้อนรุ่มไม่คลายลง บวกกับถูกลมเย็น เหนื่อยล้ามากเกินไป พาให้ล้มป่วย มิน่าเล่าเขาถึงกระอักเลือด”

“ต้องรักษาอย่างไร” อาอู่ถาม

ซ่งหลางส่ายหน้า “แค่ใช้ยารักษาอย่างเดียวไม่มีประโยชน์ ต้องพักผ่อน สงบจิตใจ หาไม่แล้วอาจจะเป็นโรคเรื้อรัง”

อาอู่ถามอีก “โรคเรื้อรังอะไร”

ซ่งหลางกลับไปอยู่ที่มุมห้องขัง มือขวาลูบหน้าอกของตัวเอง ตรงนี้มีความรู้สึกเจ็บ นี่ก็เป็นโรคเรื้อรังของเขาเช่นกัน

“ไข้ใจ ไปจนถึงตรอมใจ”

“ไข้ใจคืออะไร จะเจ็บหัวใจในทุกวันหรือ” อาอู่ยังคงมีคำถาม

ซ่งหลางส่ายหน้า “ไม่ได้เจ็บหัวใจทุกวันหรอก ทว่าคิดถึงใครบางคนแล้วจะรู้สึกเจ็บหัวใจ เมื่อถึงฤดูหนาวก็จะรู้สึกหนาวเป็นพิเศษ ไม่ใช่โรคที่หนักหนาอะไร แต่หากกำเริบขึ้นมาแล้วก็ไม่อาจมองข้ามได้”

“มีวิธีใดที่สามารถทำให้ท่านอ๋องไม่เป็นโรคเรื้อรังนี้บ้าง” อาอู่รีบถาม

ซ่งหลางชี้ไปที่หัวใจของตัวเอง “หากข้ามีวิธี ที่ตรงนี้คงไม่มีทางเจ็บถึงเพียงนี้” เขาเองก็มีไข้ใจเช่นกัน ทุกครั้งที่คิดถึงทุกอย่างที่เกิดขึ้นในคืนนั้น คนในครอบครัวของเขาถูกสังหารอย่างไร้ปรานี เมื่อคิดถึงภาพนั้น หัวใจของเขามีแต่ความรู้สึกเจ็บ ใช้ยาระงับความเจ็บอะไรก็ไม่มีประโยชน์

ไข้ใจพรรค์นี้ มีแต่ต้องลืมให้ได้เท่านั้น ไม่เช่นนั้นก็ไม่มีทางรักษาหายได้เลย

ทว่าเขาจะลืมความทรงจำที่แสนเศร้าเหล่านั้นได้อย่างไร บนโลกนี้ไม่มียาที่ทำให้ลืมได้เสียหน่อย!

อาอู่พาฉู่เยี่ยนกลับห้องนอน หมอที่เชิญมาบอกเพียงว่าเขาเป็นหวัด มองไม่ออกว่าเขาเป็นอะไรนอกเหนือจากนี้

ฉู่เยี่ยนฟื้นขึ้นตอนกลางดึก กะพริบตาได้ไม่กี่ครั้งก็พลันลุกขึ้นนั่ง

……….

ตอนที่ 1108 แม่น้ำหรือว่าทะเล

อาอู่รีบลุกจากโต๊ะข้างๆ “ท่านอ๋อง ฟื้นแล้วหรือขอรับ”

ฉู่เยี่ยนหันไปมองข้างนอก ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว แต่ภายในห้องจุดตะเกียงอยู่ “กี่ยามแล้ว”

“เพิ่งผ่านยามจื่อ (23:00 – 24:59 น.) ขอรับ ท่านอ๋องหิวหรือไม่” อาอู่ถาม

ฉู่เยี่ยนส่ายหน้า “ข้าไม่หิว ข้าต้องไปตามหาจื่อเอ๋อร์ รีบให้คนเตรียมม้าเถอะ” ขอเพียงตามหาต่อไป จะต้องพบไป๋จื่ออย่างแน่นอน

เขาบอกกับตัวเองเช่นนี้

อาอู่ส่ายหน้าด้วยความร้อนใจ “ไม่ได้ขอรับ หมอบอกว่าตอนนี้ท่านต้องพักผ่อน จะเหนื่อยล้าไม่ได้เด็ดขาด ไม่เช่นนั้นท่าต้องได้เป็นโรคเรื้อรังแน่”

ไหนเลยฉู่เยี่ยนจะสนใจ เขารู้แต่ว่าไป๋จื่อกำลังรอให้เขาไปช่วยอยู่ที่ไหนสักแห่ง แล้วเขาจะรอต่อไปได้อย่างไร

“อย่าพูดไร้สาระ เตรียมม้าเดี๋ยวนี้ หากเจ้าไม่ไป ข้าจะไปเอง” เขาค้ำหัวเตียงเพื่อลงจากเตียง จากนั้นก็เดินออกไปข้างนอก

อาอู่เห็นดังนั้นก็รีบเข้าไปประคอง “ข้าไปขอรับ ท่านสวมเสื้อผ้าและรองเท้าให้ดี ข้าจะไปเตรียมม้าเดี๋ยวนี้” กลางฤดูใบไม้ผลิของเจียงเป่ยยังคงมีอากาศเย็น เหมือนในฤดูหนาวของเมืองหลวงไม่มีผิดเพี้ยน โดยเฉพาะตอนกลางคืน

...

ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าแปลกตามาก หลังจากที่นางมาถึงโลกใบนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าถึงเพียงนี้

ลำคอของนางแห้งผากราวกับจะมีไฟติด นางรู้สึกได้ว่าตนเองยังอยู่ในน้ำ เรือชูชีพกำลังโคลงเคลง เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นแม่น้ำหรือว่าทะเลแล้ว

ครั้นหันไปมอง เสี่ยวชิงที่อยู่ข้างกายยังคงไม่ได้สติ แผลบริเวณหน้าผากกำลังกลายเป็นแผลเป็นแล้ว เพราะแผลลึกมาก เลือดไหลเยอะมากเช่นกัน แม้จะห้ามเลือดได้แล้ว แผลยังไม่ติดเชื้อ ทว่าก็ลึกจนยากจะหลีกเลี่ยงได้

นางรู้สึกทุกข์ใจอยู่บ้าง เสี่ยวชิงถูกเสากระโดงเรือกระแทกเพื่อช่วยนาง นางในตอนนั้นแม้กระทั่งไม่คิดว่าจะพาเสี่ยวชิงไปด้วย จนกระทั่งเสี่ยวชิงได้รับบาดเจ็บเพราะช่วยนาง นางถึงได้ตัดสินใจพาเสี่ยวชิงมาด้วยกัน

หากไม่ได้พาเสี่ยวชิงมาด้วย เสี่ยวชิงจะเป็นอย่างไร คงจะอยู่ไม่สู้ตายแล้วกระมัง

นางเขย่าร่างเสี่ยวชิง “เสี่ยวชิง ตื่นเร็วเข้า”

ขนตาหนาและละเอียดของเสี่ยวชิงขยับเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น เห็นใบหน้าอรชรที่คุ้นเคยในทันที

“ข้ายังไม่ตายหรือ” นางรีบลุกขึ้นนั่ง

ไป๋จื่อก็ลุกขึ้นนั่งเช่นกัน แผ่นหลังพิงบนตัวเรือยางชูชีพที่อ่อนนุ่ม ยิ้มว่า “ข้าดูเหมือนผีหรือ”

ตอนนี้นางผมเผ้าไม่เป็นทรง เสื้อผ้ายับยู่ยี่ มองอย่างไรก็ไม่เหมือนผี

เสี่ยวชิงถอนใจโล่งอก ยังมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว นางยังไม่อยากตาย

จากนั้นนางก็หันไปมองรอบข้าง พวกนางนั่งอยู่ในเรือลำเล็กหน้าตาประหลาด ตัวเรือนุ่มอย่างผิดคาด รอบๆ มีแต่น้ำที่ไม่มีที่สิ้นสุด พวกนางอยู่ในน้ำเช่นนี้ ก็พาให้รู้สึกว่าตัวเองเล็กกระจิริดเหมือนใบไม้ที่ตกลงสู่มหาสมุทร

นี่คือทะเล!

ไป๋จื่อถอนใจเสียงหนึ่ง ก่อนจะนอนลงไปเหมือนเดิม

“ไม้พายหายไปแล้ว ตอนนี้พวกเรามีแค่ฟังบัญชาจากสวรรค์แล้วละ”

เสี่ยวชิงเหม่ออยู่ครู่หนึ่งแล้วก็นอนลงเช่นกัน สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้...นอกจากฟังบัญชาจากสวรรค์แล้วก็เหมือนจะไม่มีอะไรอย่างอื่น...

“ไม่รู้ว่าคุณชายจะเป็นอย่างไรบ้าง” เสี่ยวชิงพึมพำกับตัวเอง

ไป๋จื่อหัวเราะเสียงเย็น “เจ้าจะไปคิดถึงเขาทำไม เกิดเรื่องขึ้นขนาดนี้แล้ว เขามาช่วยเจ้าหรือสั่งให้ใครมาบอกให้เจ้าหนีหรือไม่”

เสี่ยวชิงส่ายหน้า “คุณชายไม่ใช่คนไร้น้ำใจเช่นนั้น โดยเฉพาะกับแม่นาง คุณชายจริงใจกับท่าน เขาไม่มีทางปล่อยให้เรือล่มโดยไม่สนใจความปลอดภัยของแม่นางแน่ จะต้องเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นทำให้เขาล่าช้าไป”

ไป๋จื่อไม่อยากพูดอะไรมาก ที่นางต้องพบเจอกับเรื่องโชคร้ายในวันนี้ล้วนต้องโทษซ่งหลางทั้งสิ้น

“เฮ้อ หากตอนนี้มีลมพัดมาคงจะดี” นางทอดถอนใจ