คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 553

ตอนที่ 1105 ช่วยคน

ฉู่เยี่ยนรีบลุกขึ้นยืน “ยังรออะไรอยู่ ขวางพวกเขาไว้สิ”

เสียงของผู้ดูแลเบาลงมาก “เรือลำนั้นกำลังจะจมแล้ว เหลือเพียงส่วนเล็กๆ อยู่บนผิวน้ำ เกรงว่าคนในเรือคงจะ...”

อาอู่ตะคอก “ยังพูดจาเลื่อนเปื้อนอะไรอยู่อีก ไปช่วยคนสิ เร็วเข้า!”

ผู้ดูแลรีบร้อนออกไป มีเรือเล็กถูกปล่อยลงจากเรือใหญ่ และมีคนกระโดดลงแม่น้ำอย่างต่อเนื่อง ช่วยเหลือคนที่กำลังจะจมน้ำเหล่านั้นได้คนแล้วคนเล่า

ฉู่เยี่ยนฝืนทนความเจ็บปวดที่เหมือนจะฉีกหัวใจได้ กระโดดขึ้นเรือเล็กเช่นกัน ครั้นเรือเล็กไปถึงเรือที่กำลังจะจมแล้ว เขาก็กระโจนตัวลงจากเรือเล็ก ตกสู่แม่น้ำอันเย็นเฉียบ

อาอู่ก็ว่ายน้ำเก่ง จึงรีบกระโดดลงแม่น้ำตามฉู่เยี่ยนไปติดๆ หนึ่งเพื่อช่วยเขาตามหาไป๋จื่อ สองเพื่อคุ้มครองอีกฝ่ายนั่นเอง

เขาจะเสียคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตทั้งสองคนไปพร้อมกันไม่ได้

น้ำในแม่น้ำเย็นเยียบเสียดแทงกระดูก แต่กลับไม่เทียบเท่าหัวใจที่ด้านชาของฉู่เยี่ยน

เรือสินค้าลำใหญ่อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว มันจมลงทีละนิด ศพมากมายลอยบนผิวน้ำ ทว่าเขาก็ยังไม่พบสตรีอันเป็นที่รักอยู่ดี

บัดนี้เขารู้สึกเวียนศีรษะ ทั้งสองแขนและสองแขนเริ่มไร้เรี่ยวแรง เขาลอยตัวไปข้างหน้า มองตัวเรือค่อยๆ จมลง มองศพที่ลอยอยู่ในน้ำ เขาหมดกำลังใจจะลอยตัวไปข้างหน้าแล้ว

หากไม่มีไป๋จื่อ แล้วเขาจะมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร

ร่างกายของฉู่เยี่ยนจมลง แม้แต่ความพยายามสุดท้ายก็ไม่มีเหลือ ปล่อยให้ตนเองจมลงไปทั้งอย่างนั้น

อาอู่ขึ้นมาหายใจบนผิวน้ำ รออยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ไม่เห็นจิ้นอ๋องลอยขึ้นมา ทุกครั้งพวกเขาดำน้ำลงไปไม่นาน แต่ไยครั้งนี้ถึงได้นานเพียงนี้

อาอู่กล่าวในใจว่าแย่แล้ว จึงรีบดำน้ำลงไปบ้าง

เมื่ออยู่ในน้ำต้องอาศัยแสงตะเกียงที่คนข้างบนส่องให้ ทว่ายิ่งดำลงลึกไปมากเท่าไรก็ยิ่งมืดขึ้นเท่านั้น

เขารู้สึกว้าวุ่นใจมาก ดำน้ำลงไปอย่างเอาเป็นเอาตาย บัดนี้ถึงขีดจำกัดของเขาแล้ว ตอนที่เขากำลังจะยอมแพ้ มือพลันคว้าชายเสื้อข้างหนึ่งได้ เนื้อผ้าธรรมดามาก ทว่าลวดลายบนนั้นกลับทำให้เขาดีใจ

นี่เป็นเสื้อผ้าที่จิ้นอ๋องเพิ่งเปลี่ยนใส่ บนแขนเสื้อปักลายดอกไม้ที่ไม่ธรรมดาเอาไว้ มันหนามาก สัมผัสแล้วจะรู้สึกพิเศษ เขาจับโดนแล้วจึงแยกออกในทันที

เมื่อดึงร่างกายที่สูญเสียกำลังนี้แล้ว เขารีบเตะเท้าทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว พยายามลอยตัวขึ้นสู่ผิวน้ำ เกือบจะถึงแล้ว ใกล้แล้ว แข็งใจอีกนิดเถอะ

ครั้นฉู่เยี่ยนฟื้นก็เป็นวันที่สามหลังจากนั้น

เขาหมดสติไปสามวันแล้ว สามวันเต็มๆ

เรือที่จมลงถูกลากขึ้นมาแล้ว มีศพติดมาด้วยยี่สิบเจ็ดศพ ส่วนผู้รอดชีวิตมีเพียงสิบสามคน ซ่งหลางและลุงหยวนรวมอยู่ในนั้นด้วย

สูญหายยี่สิบเก้าคน รวมไป๋จื่อและเสี่ยวชิงอยู่ในนั้น

ทันทีที่ฉู่เยี่ยนลืมตาขึ้น เขาเลิกผ้าห่มลงจากเตียง ทว่าเพิ่งก้าวขาได้ก้าวเดียวก็ล้มลงบนพื้น เพราะร่างกายของเขายังคงไม่มีแรงเลยสักนิด

อาอู่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจึงเข้ามา รีบประคองฉู่เยี่ยนที่ล้มอยู่บนพื้น “ท่านอ๋อง ตอนนี้ท่านลงจากเตียงไม่ได้ รีบกลับไปนอนเถอะขอรับ”

ฉู่เยี่ยนล้าเกินไป บวกกับได้รับการจู่โจมจากน้ำในแม่น้ำอันหนาวเย็น ทำให้ตอนนี้เขาล้มป่วยอย่างหนัก อีกทั้งไม่ได้กินอะไรเลยอยู่หลายวัน ไม่มีแรงจึงไม่ใช่เรื่องแปลก

“จื่อเอ๋อร์เล่า หาตัวนางพบหรือไม่” เขารีบคว้าคอเสื้อของอาอู่ ถามด้วยเสียงที่แหบพร่า

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือด ภายในนั้นมีแต่ความหวาดกลัวจนถึงขีดสุด

อาอู่หลบตา ส่ายหน้าเบาๆ “ยังหาตัวนางไม่พบขอรับ”

เมื่อฉู่เยี่ยนได้ฟังดังนั้น เขาปล่อยคอเสื้อของอาอู่ทันที ดิ้นรนลุกขึ้นยืน “ข้าจะไปตามหานาง หลีกไป”

ไหนเลยอาอู่จะยอม เขารีบขวางเอาไว้ “ท่านอ๋อง ตอนนี้ท่านจะไปตามหานางที่ใด เรือถูกลากขึ้นมาแล้ว ไม่มีอาจื่อ ไม่มีอาจื่อขอรับ!”

……….

ตอนที่ 1106 เป็นหรือตาย

ฉู่เยี่ยนส่ายหน้า “ข้าไม่ฟัง ข้าไม่เชื่อ จื่อเอ๋อร์ไม่มีทางเป็นอะไร นางเคยบอกข้าไว้ว่านางไม่มีทางจากข้าไป นางบอกไว้แล้วแท้ๆ นางไม่ใช่คนไม่รักษาคำพูด และนางต้องทำได้แน่” หลังจากดันร่างอาอู่ออกไป เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วก็รู้สึกหนักศีรษะ เท้าเบาหวิว ทุกย่างก้าวเหมือนเหยียบอยู่บนปุยเมฆ ทว่าเมื่อเหยียบทำลายปุยเมฆก้อนนั้นแล้ว ร่างกายก็พลันอ่อนแรง ล้มลงบนพื้นอีกครั้ง

อาอู่ถลาเข้าไป ประคองฉู่เยี่ยนลุกขึ้น นัยน์ตาของเขามีน้ำตาไหลลงมาไม่ขาดสาย “ท่านอ๋อง อาจื่ออาจจะแค่ถูกน้ำพัดไป นางอาจจะรอพวกเราไปตามหาอยู่ที่ไหนสักแห่ง แต่สภาพของท่านในตอนนี้ ท่านจะไปตามหานางได้อย่างไร ท่านต้องรักษาร่างกายตัวเองก่อนถึงจะใช้ได้”

ฉู่เยี่ยนพยักหน้า “ถูกต้อง เจ้าพูดถูกต้อง ข้าต้องรักษาร่างกายตัวเองก่อน ต้องหายดีแล้วถึงจะไปตามหานางได้ เร็วเข้า นำยามา ข้าจะกินยาเดี๋ยวนี้”

เขาเงยหน้าขึ้น มองน้ำตาอาบแก้มอาอู่ เอ่ยว่า “เจ้าร้องไห้ทำไม จื่อเอ๋อร์ไม่เป็นไร นางไม่เป็นอะไรเลยสักนิด เหตุใดเจ้าต้องร้องได้ด้วย หยุดร้องไห้เสีย”

อาอู่รีบเช็ดน้ำตาบนใบหน้า “ขอรับ ท่านอ๋องพูดถูกต้อง ข้าจะไม่ร้องไห้ ข้าจะไปยกยามาเดี๋ยวนี้”

หลังจากฉู่เยี่ยนกินยาแล้ว เขาก็ถามอาอู่ว่า “ซ่งหลางเล่า เป็นหรือตาย”

“ยังมีชีวิตอยู่ขอรับ” อาอู่รีบตอบ “พวกเราช่วยเขาไว้ได้ ตอนนี้เขาถูกขังอยู่ในคุกของศาลาว่าการ รอท่านออกคำสั่งอยู่ขอรับ”

ฉู่เยี่ยนพยักหน้า แววตาหม่นลง มองไม่ออกว่าเขารู้สึกอย่างไร

เขากินโจ๊กเข้าไปเล็กน้อย ทว่าฟื้นแรงกายกลับมาได้มากทีเดียว คราวนี้เขาถึงจะตามอาอู่ไปที่คุกของศาลาว่าการ

ซ่งหลางถูกขังเดี่ยว บัดนี้เขาหลบอยู่ที่มุมห้องขังเพียงลำพัง สายตาเหม่อมอง ไออยู่หลายเสียงตลอดเวลา

มีคนเปิดประตูห้องขังแล้ว เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้น ดวงตามองตรงไปไหนก็ไม่รู้ ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังมองอะไรอยู่

จนกระทั่งเงาร่างสูงใหญ่เดินมาถึงตรงหน้าเขา ขวางแสงสว่างที่มีจำกัดเอาไว้ เขาถึงจะเงยหน้าขึ้น ครั้นเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาและคุ้นเคย พร้อมทั้งดวงตาที่เฉยชาคู่นั้น ในที่สุดเขาก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง

ฉู่เยี่ยนมองเขาจากด้านบนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ นั่งยองลง ทั้งสองคนสบตากัน แววตาของฉู่เยี่ยนราบเรียบอย่างน่าประหลาด ไม่ได้มีความตกใจหรือว้าวุ่นอย่างที่ซ่งหลางจินตนาการไว้

“ดูท่าทางเจ้าจะยังไม่พบตัวนางกระมัง” ซ่งหลางเอ่ยปากก่อน ความเจ็บปวดในแววตาฉายชัด สีหน้าจนใจเป็นอย่างยิ่ง

“ตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่ นางอยู่ที่ใด” ฉู่เยี่ยนถาม

คลื่นลมแรงมาก ข้าวของบนเรือมากเกินไป ซ่งหลางจึงสั่งให้โยนของทิ้งไปบ้าง แต่ใครจะรู้ว่าของที่ถูกโยนทิ้งจะไม่จมลง กลับลอยตามคลื่นมากระแทกเรือ ไม่นานนักตัวเรือก็เป็นรูขนาดใหญ่

ทันทีที่น้ำเข้ามาในตัวเรือ เรือลำก็ต้องจมลงอย่างแน่นอน

เขาพลันคิดถึงไป๋จื่อ นางถูกพิษกระดูกอ่อนหลวม ต่อให้อยากหนีก็ไม่มีแรง มีเพียงเขาที่ช่วยนางได้

ทว่าตอนนั้นสถานการณ์วิกฤติมากจริงๆ เหล่าข้ารับใช้ขวางเขาเอาไว้ ไม่ให้เขาลงไปที่ใต้ท้องเรือ ลุงหยวนยิ่งตีเขาจนสลบไปโดยตรง ก่อนจะโยนเขาลงเรือเล็ก เขาถึงได้รอดชีวิตมาได้

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายซ่งหลางก็เอ่ยว่า “นางอยู่ที่ใต้ท้องเรือ หากนาง...” เขาพูดไม่ออก แทบจะปิดความโศกเศร้าในดวงตาไว้ไม่มิด

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เอ่ยอีกครั้ง “หากนางหนีออกมาไม่ได้ ตอนนี้ก็น่าจะยังอยู่ที่ใต้ท้องเรือ”

อาอู่ส่ายหน้า “ข้าตรวจค้นเรือลำนั้นหลายรอบแล้ว ไม่มีอะไรอยู่ที่ใต้ท้องเรือ ทว่าก็พบข้าวของมากมายของนางอยู่ที่ใต้ท้องเรือ แค่ไม่เจอตัวคนเท่านั้น”

ซ่งหลางเงยหน้าขึ้นทันควัน นัยน์ตาพลันทอประกาย “ไม่อยู่ที่ใต้ท้องเรือ เช่นนั้นนางจะต้องมีชีวิตอยู่แน่นอน”