คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 544

ตอนที่ 1087 ราชโองการด่วนของฮ่องเต้

อาอู่ได้รับข่าวแล้วก็เร่งมารายงาน

ฉู่เยี่ยนเงยหน้าขึ้นทันควัน จ้องมองอาอู่เขม็ง “เรือสินค้น? กรมทรัพยากรน้ำ? เรื่องนี้นานหรือยัง”

“เวลาบนรายงานบอกว่าเป็นเมื่อสองวันก่อนขอรับ” อาอู่ตอบ

“สองวันก่อน? แล้วเหตุใดเพิ่งรายงานเอาตอนนี้ คนของกรมทรัพยากรน้ำตายกันหมดแล้วหรือไร”

อาอู่ตอบความว่า “กรมทรัพยากรน้ำอยู่ห่างออกไปไกลมาก พวกเขาไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในเมืองหลวง เมื่อทราบข่าวแล้วพวกเขาก็ส่งจดหมายมารายงานทันที อย่ากล่าวโทษพวกเขาเลยนะขอรับ”

ฉู่เยี่ยนย่อมรู้ว่ากล่าวโทษพวกเขาไม่ได้ ทว่าไฟโทสะและความกังวลในใจเขาตอนนี้ อย่างไรก็ต้องหาที่ระบายออกไปบ้างกระมัง

เขารีบเดินออกไปข้างนอกทันที

อาอู่รีบตามไป “ท่านอ๋อง จะไปที่ใดหรือขอรับ”

“ไปจังหวัดซิ่นหยาง” ฉู่เยี่ยนพูดพลางเดินออกจากประตูหน้า

“นั่งรถม้าไปเถอะขอรับ” อาอู่พูดขึ้น “ท่านอ๋องไม่ได้นอนมาหลายวันแล้ว หากฝืนเช่นนี้ต่อไป ร่างกายของท่านต้องรับไม่ไหวแน่ๆ”

ฉู่เยี่ยนส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก จูงม้ามา”

หากให้เขานอนหลับตอนนี้ เขาจะหลับลงได้อย่างไร ไป๋จื่ออยู่ที่ใด แม้แต่ใครเป็นคนลักพาตัวนางไปเขาก็ยังไม่รู้ เขาร้อนใจจนเหมือนกับมีกองไฟกองหนึ่งเผาไหม้เขาอยู่ตลอดเวลา

ตอนนี้มีเบาะแสเสียที เขาอยากจะติดปีกบินไปใจจะขาดแล้ว

ขี่ม้าเป็นวิธีที่เร็วที่สุด

ทีแรกเขาสงสัยฉู่เฟิง ทว่าคนที่ส่งไปจับตาดูฉู่เฟิงส่งจดหมายกลับมาแล้ว บอกว่าไม่มีทางเป็นไปได้ ตอนนี้ฉู่เฟิงกินแล้วนอน นอนแล้วกิน ไม่ได้พบเจอผู้ใด ไม่มีทางที่จะมีโอกาสและความสามารถทำเรื่องพรรค์นี้ได้

จากนั้นเขาก็นึกถึงซ่งหลาง

คนผู้นั้นเหมือนกับผี หากเขาต้องการทำเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องยาก

หากเป็นเขาจริงๆ...ฉู่เยี่ยนกำมือจนข้อนิ้วเป็นสีขาว สีหน้าไม่น่ามองเป็นอย่างยิ่ง เขากัดฟันกล่าวว่า “คนสกุลซ่ง หากเป็นเจ้าจริง ข้าจะฟันเจ้าเป็นพันเป็นหมื่นครั้งแน่”

เขาพลิกตัวขึ้นหลังม้า เงื้อแส้ฟาดลงบนก้นม้า หลังจากม้าส่งเสียงร้องแล้ว มันก็วิ่งเตะฝุ่นออกไป

อาอู่และองครักษ์ลับสองสามคนควบม้าตามไปทันที

เมื่อออกจากประตูเมืองหลวงแล้ว จู่ๆ ฉู่เยี่ยนก็หยุดม้า หันไปพูดกับอาอู่ว่า “เจ้าส่งคนไปส่งข่าวที่คฤหาสน์ตงฟาง ให้อาจารย์รู้ที่อยู่ของข้า เขาจะได้ไม่ต้องเป็นกังวลใจ”

หลังจากไป๋จื่อหายตัวไป อาจารย์ก็ล้มป่วย จนถึงวันนี้แล้วอาการยังไม่ดีขึ้นเลย ร่างกายที่เดิมทียังฟื้นฟูได้ไม่เต็มที่จะทนรับแรงกระแทกเช่นนี้ได้อย่างไร

ถึงอย่างไรอาจารย์ก็อายุมากแล้ว

อาอู่เพิ่งส่งคนไปไม่ทันไร ส่วนพวกเขากำลังคิดจะออกเดินทางต่อ แต่กลับพบม้าเร็วกลุ่มหนึ่งเร่งเข้ามาขวางทางของฉู่เยี่ยนเอาไว้

“ท่านอ๋อง ฮ่องเต้มีราชโองการด่วนขอรับ”

ฉู่เยี่ยนมุ่นคิ้ว “เรื่องอะไร”

องครักษ์ส่ายหน้า “ฮ่องเต้ไม่ได้ตรัสไว้ เพียงรับสั่งให้ท่านอ๋องกลับวังโดยด่วน ด้วยมีเรื่องอยากหารือขอรับ”

“ล่าช้ากว่านี้สักสองวันไม่ได้หรือ” ฉู่เยี่ยนร้อนใจดังถูกไฟเผา ไหนเลยจะยังมีอารมณ์ไปจัดการงานราชการในวังหลวง เขาเพียงอยากตามหาไป๋จื่อให้พบ ตอนนี้เขาไม่สนใจเรื่องอื่นทั้งสิ้น

องครักษ์มีสีหน้าลำบากใจ “ท่านอ๋อง ฝ่าบาทสั่งให้พวกข้ามาขวางท่านอ๋องไว้ พระองค์มีรับสั่งเด็ดขาด บอกว่าต้องเชิญท่านอ๋องกลับวังให้ได้ ไม่เช่นนั้นพวกข้าคงไม่มีชีวิตรอดแล้วขอรับ”

สายตาของฉู่เยี่ยนกวาดมองข้างหลังขององครักษ์ พวกเขามีกันทั้งหมดแปดคน อีกทั้งเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งของกลุ่มองครักษ์อวี่หลิน ลำพังฉู่เยี่ยนรับมือได้ห้าคน แต่ที่เหลืออีกสามคนเล่า แม้วรยุทธ์ของอาอู่จะดีมากเช่นกัน แต่กลับไม่ถึงขั้นหนึ่งสู้สาม ส่วนคนอื่นไม่จำเป็นต้องพูดถึง

เสด็จพ่อต้องการอะไร หรือพระองค์ไม่อยากให้เขาไป

ไม่ว่าจะเป็นอะไร ครั้งนี้เขาก็บ่ายเบี่ยงไม่ได้แล้ว

“ตกลง ข้าจะตามพวกเจ้ากลับวัง” เขาส่งสายตาให้อาอู่ที่อยู่ข้างๆ

………

ตอนที่ 1088 บุรุษมีรักย่อมมีจุดอ่อน

อาอู่รู้กัน เขาพยักหน้าให้ฉู่เยี่ยนทันที เป็นการขอให้เขาวางใจ

ฉู่เยี่ยนตามองครักษ์อวี่หลินกลับวัง ส่วนอาอู่นำคนมุ่งหน้าไปยังจังหวัดซิ่นหยางก่อน

...

ห้องทรงอักษร

ฮ่องเต้เห็นฉู่เยี่ยนก้าวอาดๆ เข้ามา พาให้เรียวคิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

โอรสคนนี้ของเขากลายเป็นบุรุษมีรักย่อมมีจุดอ่อนตั้งแต่เมื่อใด

บุรุษราชนิกูลทุ่มเททั้งหัวใจให้สตรีนางหนึ่งได้อย่างไร

ทอดทิ้งทั้งแว่นแคว้นเพื่อนสตรีคนนางหนึ่งได้อย่างไร

“เสด็จพ่อ!” ฉู่เยี่ยนทำความเคารพฮ่องเต้ ก่อนจะช้อนสายตาเย็นชาขึ้นสบตาพระองค์ “ไม่ทราบว่าเสด็จพ่อรับสั่งให้ลูกเข้าวังด้วยเรื่องใดพะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้แค่นเสียงเย็น “เรื่องอะไรน่ะหรือ เจ้าไม่รู้เลยหรืออย่างไร”

ฉู่เยี่ยนยังคงมีสีหน้าดังเดิม “เสด็จพ่อช่วยไขข้อข้องใจด้วยพะย่ะค่ะ”

“เอาละ วันนี้ข้าจะไขข้อข้องใจให้เจ้า” ฮ่องเต้กล่าว

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็บอกให้ขันทีและนางกำนัลที่คอยรับใช้ออกไปก่อน ภายในห้องทรงอักษรที่โอ่โถงเหลือเพียงพวกเขาบุตรบิดา

ฮ่องเต้จ้องฉู่เยี่ยนเขม็ง ถามเสียงขรึมว่า “ไป๋จื่อหายตัวไปใช่หรือไม่”

ปิดบังเรื่องนี้แค่หนึ่งหรือสองวันยังพอไหว ยิ่งเวลาผ่านไปย่อมปิดไม่มิด ถึงอย่างไรเสียเรื่องก็เกิดขึ้นที่สกุลเมิ่ง วันนั้นมีคนอยู่มากมาย ยากนักที่จะไม่มีใครแพร่งพราย หนึ่งคนบอกต่อไปสิบคน สิบคนบอกต่อไปร้อยคน จะถึงหูของเสด็จพ่อเข้าก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

“ทูลเสด็จพ่อ ใช่พ่ะย่ะค่ะ” เรียวคิ้วงามขมวดเข้าหากันจนแน่น สีหน้าของเขาเรียบเฉย ทว่าแววตามีแต่ความหนักใจ

“เพื่อตามหาเด็กสาวนางนั้น เจ้าไม่สนใจแม้กระทั่งงานราชการ ไม่กลับจวนอ๋อง ข้าส่งฎีกาไปให้เจ้าอ่าน เจ้าได้อ่านหรือไม่”

ฉู่เยี่ยนส่ายหน้า “ทูลเสด็จพ่อ ไม่ได้อ่านพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้เห็นเขาเป็นเช่นนั้นก็เริ่มมีน้ำโห เอ่ยด้วยโทสะทันที “เจ้าอย่าได้ลืมว่าเจ้าคือจิ้นอ๋อง เจ้าไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา บุรุษสกุลฉู่อย่างพวกเราไม่อาจสิ้นเปลืองความสามารถของตนเองเพื่อสตรีนางหนึ่งได้”

แววตาของฉู่เยี่ยนพลันเย็นชา มันสะท้อนใส่ฮ่องเต้ในทันใด “มารดาของข้าถูกไทเฮาทำร้ายจนตาย เสด็จพ่อรู้ดีอยู่แก่ใจ แต่กลับปกป้องไทเฮาเพื่อความมั่นคงของแว่นแคว้น ดังนั้นเสด็จพ่อจึงโกหกลูกใช่หรือไม่”

สีหน้าของฮ่องเต้เปลี่ยนไปทันควัน “ใครบอกเจ้า”

ฉู่เยี่ยนยิ้มเย็น “เสด็จพ่อคิดว่าเรื่องนี้เป็นความลับสุดยอดหรือพ่ะย่ะค่ะ บนโลกนี้มีเรื่องใดที่เป็นความลับไปตลอดกาลด้วยหรือ”

บัดนี้สีหน้าของฮ่องเต้แปรเปลี่ยนไปมา เขาผ่อนลมหายใจอย่างแรง เอ่ยเสียงแข็งว่า “แล้วเจ้าคิดจะทำเช่นไร”

“ไม่ทำเช่นไรพ่ะย่ะค่ะ” ฉู่เยี่ยนส่ายหน้า “เสด็จพ่อมีวิธีจัดการเรื่องของเสด็จพ่อ ลูกเองก็มีวิธีจัดการเรื่องของลูก ขอเสด็จพ่ออย่าได้มาก้าวก่ายเรื่องของลูก ลูกเองก็จะไม่สืบสาวเรื่องในอดีตอีก”

ตั้งแต่เขาเกิดมา มีเพียงแม่นมเท่านั้นที่คอยดูแลเขา มารดาหน้าตาเป็นเช่นไรเขาจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ในความทรงจำของเขาราวกับไม่เคยมีมารดาคนนี้อยู่เลย

การสืบหาความจริงเกิดขึ้นเพราะต้องการรู้ความจริง แต่จะต้องการความจริงนั้นไปทำอะไร ไทเฮามีสภาพเช่นนั้นแล้ว ฮองเฮาก็เป็นคนพิการ ส่วนบุรุษที่อยู่ตรงหน้าเป็นเสด็จพ่อของเขายิ่งเป็นถึงผู้ปกครองแคว้นฉู่

ฮ่องเต้ผ่อนลมหายใจอีกครั้ง ทว่ายังคงถามพร้อมคิ้วที่ขมวดเป็นปม “เจ้ายังคิดจะไปใช่หรือไม่ เพื่อเด็กสาวสกุลตงฟางนางนั้น เจ้าจะไม่สนใจอะไรแล้วถูกต้องหรือไม่ เจ้ารู้สถานการณ์ในเมืองหลวงตอนนี้เป็นอย่างดี เมื่อเจ้าไปแล้ว เหล่าพี่น้องของเจ้าจะพลาดโอกาสดีๆ เช่นนี้ไปได้หรือ”

ไม่ว่าอย่างไรเยี่ยนเอ๋อร์ก็เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งฮ่องเต้ที่เขาพึงพอใจมากที่สุด โอรสองค์อื่นของเขาเทียบไม่ติด แต่หากโอรสองค์อื่นเริ่มเคลื่อนไหว ราชสำนักที่ยากจะสงบลงได้ก็ต้องวุ่นวายขึ้นมาแล้ว

นั่นเป็นสถานการณ์ที่เขาไม่อยากเห็นเป็นที่สุด และจะไม่มีทางให้สถานการณ์นั้นเกิดขึ้นเป็นอันขาด