คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 557

ตอนที่ 1113 แชงค์ สเวน

ไป๋จื่อเหลือเนื้องูให้ชายหนุ่มผมทองด้วย ทว่าเขายังไม่ฟื้น จึงกอดเสี่ยวชิงนอนหลับไป

เดิมทีทั้งสองคนคิดจะผลัดกันเฝ้ายาม อย่างน้อยมีใครสักคนตื่นอยู่ก็ยังดี

ทว่าตอนนี้พวกนางเหนื่อยมากเกินไป เปลือกตาคล้ายกับหนักเป็นพันชั่ง ฝืนต่อไปไม่ไหว นอนก่อนแล้วค่อยว่ากันแล้วกัน

ไม่รู้ว่านอนหลับไปนานเท่าไร ไป๋จื่อรู้สึกว่าร่างกายแข็งทื่ออยู่บ้าง นางอยากพลิกตัว ทว่ามีความรู้สึกเหมือนดวงตาคู่หนึ่งจ้องมองนางอยู่

นางลืมตาขึ้น มองใบหน้าที่อยู่ใกล้ๆ เสียงร้องแหลมติดอยู่ในลำคอ จากนั้นนางก็กะพริบตา ริมฝีปากแย้มยิ้ม “เจ้าฟื้นแล้ว!”

บุรุษผมทองมองเด็กสาวตรงหน้า นางตัวเล็กน่ารัก ผมสีดำขลับ ดวงตาเป็นสีน้ำตาล ไม่เหมือนกับสตรีคนใดที่เขาเคยเห็น

ดวงตาคู่นี้ทั้งโตและสดใส ยามนางลืมตา เขาเหมือนกับได้เห็นดวงดาวบนท้องฟ้าที่สว่างไสวเป็นอย่างยิ่ง

นางพูดอะไรบางอย่างด้วย แต่นางพูดอะไรกัน เขาฟังไม่รู้เรื่อง

“พวกเจ้าเป็นใครกัน” บุรุษผมทองเอ่ยปากถาม

ไป๋จื่อถอนใจโล่งอก โชคดีนัก โชคดีที่เขาพูดภาษาอังกฤษ หากเขาพูดภาษาอื่น นางเองก็ฟังไม่รู้เรื่องเหมือนกัน

นางลุกขึ้นนั่ง ใช้ภาษอังกฤษที่ฝึกฝนมาตอบเขา “สวัสดี พวกข้าถูกลมพายุพัดมาที่เกาะนี้ เดิมทีอยากพักที่บ้านบนเกาะนี้ แต่ใครเล่าจะรู้ว่าที่นี่ไม่มีใครอยู่เลย เจอก็แต่เจ้านี่แหละ”

ชายหนุ่มผมทองมีสีหน้าประหลาดใจ “จะ เจ้าพูดภาษาอูซุนเป็นด้วยหรือ” ภาษาอูซุนเป็นภาษาเฉพาะของแคว้นอูซุน ต่อให้เป็นดินแดนต้าเลี่ยที่อยู่ใกล้เคียงก็ไม่มีทางพูดได้

สตรีที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่ชาวอูซุน แม้กระทั่งไม่ใช่คนจากแคว้นใดที่เขาเคยเห็น แม้นางจะผิวขาว แต่กลับแตกต่างจากผิวของพวกเขาอยู่บ้าง โดยเฉพาะสีผมและสีดวงตา บวกกับเสื้อผ้าที่นางสวมใส่ ทุกอย่างล้วนไม่ใช่ของคนแคว้นใดที่เขาเคยเห็นจริงๆ

ไป๋จื่อพยักหน้า “บังเอิญเรียนมานิดหน่อย”

สายตาของบุรุษผมทองกวาดมองเสี่ยวชิงที่อยู่ข้างหลัง ถามว่า “พวกเจ้ามีกันสองคนหรือ”

ในแววตาของไป๋จื่อมีความระแวดระวังชัดเจน “ฟู่จวินของข้ากำลังจะมารับพวกข้า”

ชัดเจนว่าชายหนุ่มผมทองไม่รู้จักคำว่าฟู่จวิน จึงถาม “ฟู่จวินคืออะไร”

“สามี ฟู่จวินหมายถึงสามี” นางรีบอธิบาย ด้วยไม่รู้ว่าบุรุษตรงหน้าผู้นี้มีสถานะอย่างไร และไม่รู้เช่นกันว่าเขาคิดอะไรอยู่ พวกนางสองคนเป็นสตรี เผชิญหน้ากับบุรุษเช่นนี้นับว่าอันตรายทีเดียว

ชายหนุ่มคล้ายกับมองความคิดของนางออก จึงยิ้มว่า “เจ้าเป็นคนช่วยข้าไว้ ข้าไม่มีทางทำร้ายเจ้า จะปกป้องเจ้าด้วยซ้ำไป บุรุษตระกูลซ่างอีของพวกข้าไม่เคยทำเรื่องรังแกคนที่อ่อนแอกว่า”

ซ่างอี? สกุลนี้แปลกนัก ไป๋จื่อยิ้มว่า “ช่วยเจ้าถือเป็นเรื่องง่ายสำหรับข้า ชีวิตของเจ้าไม่ควรจบลงเช่นนั้น”

บางครั้งปฏิสัมพันธ์ระหว่างคนก็เกิดจากการมองเท่านั้น

“เจ้ามีนามว่าอะไร” บุรุษตระกูลซ่างอีถาม

ไป๋จื่อพูดชื่อของตนเองด้วยภาษาจีน “ไป๋จื่อ!”

เขาพูดเลียนแบบนางด้วยภาษาจีนที่รู้เพียงหางอึ่ง แต่กลับพูดได้ใกล้เคียงถึงสามส่วน ไป๋จื่อใช้ภาษาอังกฤษแปลชื่อของตนเองด้วย “ความจริงแล้วไป๋จื่อเป็นชื่อสมุนไพรจีนชนิดหนึ่ง เป็นยาดีที่ใช้รักษาโรคได้ พ่อของข้าเก็บข้าได้ข้างๆ สมุนไพรชนิดนี้ จึงตั้งชื่อข้าว่าไป๋จื่อ”

“มีสมุนไพรเช่นนี้อยู่ด้วยหรือนี่!” เขายิ้มแย้ม ก่อนจะหยุดยิ้มและเอ่ยว่า “ข้าชื่อว่าซ่างอีซาหยวน พวกเจ้าเรียกข้าว่าซาหยวนก็ได้” เขามองดวงตาของไป๋จื่อตลอด ไม่อาจละสายตาไปได้

นางยิ้มแล้วงดงามจริงๆ ลักยิ้มปรากฏที่มุมปาก ใครเห็นเข้าแล้วก็สุขใจทั้งนั้น

……….

ตอนที่ 1114 ภาษาถิ่นที่น่าตาย

ไม่รู้ว่าเสี่ยวชิงตื่นตอนไหน ตอนนี้นางมองไป๋จื่อและซาหยวนเหมือนกับสัตว์ประหลาด

ไป๋จื่อหันหลังให้เสี่ยวชิง ย่อมไม่รู้สึกถึงความผิดปกติของอีกฝ่าย แต่ซาหยวนกลับมองเห็นสีหน้าของเสี่ยวชิงเต็มตา เขาเอ่ยด้วยความเบิกบานใจว่า “เพื่อนของเจ้าเหมือนจะตื่นแล้วนะ”

คราวนี้ไป๋จื่อถึงจะหันไปมอง นางเห็นสายตาแปลกๆ ของเสี่ยวชิง จึงเข้าใจในทันที ยิ้มว่า “ข้าเคยเรียนภาษาอูซุน พูดได้อยู่หลายประโยค ไม่ต้องตกใจขนาดนั้น ก็แค่ภาษาถิ่นภาษาหนึ่งเท่านั้นเอง”

เสี่ยวชิงกลืนน้ำลายอย่างแรง “คะ แค่ภาษาถิ่นภาษาหนึ่ง?” นี่เป็นภาษาถิ่นที่น่าตายละสิไม่ว่า เหตุใดนางไม่เคยได้ยินกัน อีกทั้งยังเป็นภาษาถิ่นที่คนแปลกๆ ผู้นี้พูดอีกต่างหาก ไป๋จื่อยังมีความลับที่นางไม่รู้อีกมากมายเท่าไรกัน

ไป๋จื่อตบไหล่เสี่ยวชิงเบาๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอันอบอุ่นว่า “ไม่อย่างนั้นซาหยวนจะอึดอัด เขาก็เป็นคนเหมือนกับพวกเรา แค่หน้าตาไม่เหมือนกัน พูดภาษาไม่เหมือนกันเท่านั้นเอง เจ้าควรจะรู้ว่าโลกใบนี้กว้างมาก กว้างกว่าที่เจ้าจินตนาการได้เสียอีก ทุกที่บนโลกล้วนมีคนหลายรูปแบบ ใช้ชีวิตในรูปแบบที่ต่างกันออกไป”

เสี่ยวชิงเหมือนจะเข้าใจแล้ว นางเองก็รู้สึกว่าตนเองเสียมารยาทจริงๆ จึงพยักหน้าให้ซาหยวนเป็นการขอโทษ

ไป๋จื่อนำเนื้องูที่เหลือไว้ก่อนหน้านี้ออกมา ย่างมันบนกองไฟอย่างดีแล้วถึงจะส่งให้ซาหยวน “นี่เป็นงูที่เสี่ยวชิงจับได้ พวกข้ากินไปแล้ว รสชาติไม่เลวเลยทีเดียว เจ้าลองชิมดูสิ”

ซาหยวนหิวจนแทบบ้า แค่เห็นเนื้อย่างเสียบไม้ที่ส่งกลิ่นหอม ไหนเลยเขาจะยังสนใจอีกว่ามันเป็นเนื้ออะไร ยังไม่ทันฟังชัดเจนด้วยซ้ำก็รีบรับเนื้องูย่างเอาไว้ เขากินมันหมดเกลี้ยงรวดเดียว

หลังจากกินเสร็จแล้วเขาถึงจะสงสัย “นี่คือเนื้ออะไร ทั้งสด ทั้งนุ่ม อร่อยมาก”

ไป๋จื่อชี้ไปยังหัวงูที่ถูกทิ้งอยู่อีกด้านหนึ่งของกองไฟ “เนื้องูตัวนั้นนั่นแหละ บนเกาะนี้น่าจะมีงูไม่น้อยเลย หากเจ้าชอบกิน พรุ่งนี้พวกเราไปตามจับมัน อาจจะจับได้หลายตัวเชียวละ”

ซาหยวนไม่เคยกินงูมาก่อน ด้วยรู้สึกว่ามันเป็นสัตว์ที่น่าขยะแขยงที่สุด เมื่อครู่นี้เขาคิดว่ามันอร่อยมาก แต่ตอนนี้เห็นหัวงูโชกเลือดนั่นแล้ว ในท้องของเขาก็เริ่มพลิกไปมาเหมือนกับทะเลที่มีคลื่นลม

เขาต้องพยายามอย่างสุดความสามารถ ถึงจะข่มความรู้สึกอยากอาเจียนนี้ไว้ได้

ที่แท้เนื้อสัตว์ที่แสนอร่อยเมื่อครู่นี้ก็คือเนื้องูนี่เอง...

เขาไม่เคยคิดเลยว่างูเป็นสิ่งที่กินได้...

“เจ้าไม่เคยกินงูหรือ” เมื่อเห็นสีหน้าของเขาแล้ว ไป๋จื่อก็ถามยิ้มๆ

สเวนส่ายหน้า “ไม่เคย” ไหนเลยเขาจะกล้าเชื่อว่าแม่นางน้อยตัวเล็กตรงหน้าจะกินงูได้ด้วย

ไป๋จื่อเอ่ยว่า “แม้งูย่างเช่นนี้จะไม่เลว แต่หากได้ทำมันเป็นน้ำแกงงูข้น มันจะอร่อยยิ่งกว่านี้อีก หากเจ้าอยากลองชิม มีโอกาสเมื่อไรข้าจะทำให้เจ้าลองชิมดูนะ”

ซาหยวนกลืนน้ำลายอีกครั้ง ยิ้มเจื่อนๆ “ไว้ค่อยว่ากันเถอะ” เขาหันหน้าไปทางอื่น ไม่กล้ามองหัวงูเลือดท่วมนั่นอีก

เพื่อแสดงการขอโทษหลังจากที่ตนเองเสียมารยาทเมื่อครู่นี้ เสี่ยวชิงหยิบเนื้อมะพร้าวที่ซ่อนไว้ในกล่องยาออกมาแล้วส่งไปให้ซาหยวน ใช้ภาษาจีนดั้งเดิมเอ่ยว่า “หากเจ้าไม่ชอบกินเนื้องูก็กินสิ่งนี้แทนเถอะ”

ชัดเจนว่าซาหยวนเคยกินเนื้อมะพร้าว ทันทีที่เขาเห็นมัน เขาพลันตาเป็นประกาย ก่อนจะรับมันไว้พร้อมกล่าวขอบคุณเสี่ยวชิง

ทั้งสองคนไม่เข้าใจภาษาของกันและกัน แต่กลับรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังพูดอะไรอยู่

นี่คือการสื่อสารที่จริงใจที่สุดระหว่างมนุษย์สินะ

ไป๋จื่อตรองดู แรกเริ่มเดิมทีตอนที่มนุษย์ยังไม่มีภาษาและตัวหนังสือเป็นของตัวเอง การสื่อสารระหว่างมนุษย์ก็มีแต่ต้องอาศัยแววตาและท่าทางที่เรียบง่ายไม่ใช่หรือ

หากมอบความเมตาให้ ไม่ว่าจะไปที่ใด ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร สุดท้ายแล้วก็จะได้รับความเมตตาเช่นเดียวกันกลับมา