คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 541

ตอนที่ 1081 ข้าหวังว่าเรื่องนี้จะไม่เกี่ยวข้องกับท่าน

“ถูกพาตัวไปที่ใด” เมิ่งหนานเองก็ตกใจไม่น้อยเช่นกัน เขารีบกล่าวถามสาวใช้

สาวใช้รีบตอบว่า “ได้ยินว่าเป็นบนทางเดินข้างนอกเรือนทิงจู๋เจ้าค่ะ”

เรือนทิงจู๋ เรือนหอของเมิ่งหนานและอี๋ผิงจวิ้นจู่

ฉู่เยี่ยนหมุนกายแล้วก็เดินไปทันที ส่วนเมิ่งหนานตามไปติดๆ

หลังจากรีบร้อนออกจากโถงซื่อฝูไปแล้ว ฉู่เยี่ยนถึงจะรู้ว่าตนเองไม่รู้ทาง จึงหันไปบอกกับเมิ่งหนานว่า “เจ้านำทางเถอะ” เมิ่งหนานเร่งฝีเท้าขึ้นมานำหน้า ก่อนที่ทั้งสองคนจะมุ่งหน้าไปที่เรือนทิงจู๋ราวกับลมกรด

บนทางเดินด้านนอกเรือนทิงจู๋มีผู้คุ้มกันรวมกลุ่มกันอยู่ห้าหกคนแล้ว เมื่อเห็นคุณชายเข้ามา เหล่าผู้คุ้มกันก็คุกเข่าลงหนึ่งข้างในทันที “คุณชาย บ่าวไร้ความสามารถ ไม่สามารถตามชายชุดดำสองคนนั้นทัน”

เมิ่งหนานมองไปรอบๆ บนทางเดินนี้ยังคงเหมือนในวันวาน คนที่พาตัวไป๋จื่อไปต้องมีฝีมือสูงส่งเป็นแน่ ไม่เช่นนั้นอย่างไรก็ต้องทิ้งร่องรอยอะไรไว้บ้าง

ฉู่เยี่ยนถามผู้คุ้มกันว่า “พวกมันไปทางไหนแล้ว”

ผู้คุมรีบตอบความ “ไปทางถนนซื่อเหอขอรับ พวกข้าตามไปตลอดทางจนถึงปากถนน เห็นพวกมันเข้าไปในถนนกับตา ทว่าพอพวกข้าถลันกันเข้าไปแล้ว กลับไม่พบร่องรอยของพวกมันเลยสักนัด เป็นเพราะพวกข้าไร้ความสามารถเองขอรับ”

สีหน้าของฉู่เยี่ยนเย็นชาจนคล้ายกับน้ำแข็ง เขากล่าวกับเมิ่งหนาน “เจ้าอย่ายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้จะเป็นการดีที่สุด ไม่เช่นนั้นข้าไม่มีทางไว้ชีวิตเจ้าแน่”

เมื่อพูดจบแล้วเขาก็หมุนกายจากไป กระโจนตัวออกจากเรือนทิงจู๋ มุ่งตรงไปยังกำแพงเพื่อกระโดดออกจากจวน แล้วเร่งฝีเท้าไปยังถนนซื่อเหอ

เมิ่งหนานตะลึงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยื่นมือไปปลดดอกไม้ผ้าที่ผูกไว้กับตัวออก สะบัดมันทิ้งลงพื้นอย่างแรง จากนั้นก็ค่อยกลับหลังหัน เดินไปยังโถงซื่อฝู

ใต้เท้าเมิ่งกำลังตำหนิฮูหยินว่า “เจ้าบอกข้ามาสิ เจ้าทำเรื่องนี้ไปเพราะอะไร ก่อนหน้านี้แม่นางไป๋เคยมารักษาโรคให้เจ้าเพราะเห็นแก่หน้าหนานเอ๋อร์ อีกทั้งเห็นแก่มิตรภาพระหว่างพวกเขา แล้วเจ้ายังจะกังวลอะไรอีก เจ้าคิดว่านางเป็นอะไร เป็นหมอของสกุลเมิ่งหรือ”

“นายท่าน ข้าหมดหนทางอื่นแล้วจริงๆ! จะให้เจ้าสาวก่อเรื่องในเวลานี้ไม่ได้กระมัง” ฮูหยินเมิ่งว่า

ฝ่ายใต้เท้าเมิ่งแค่นเสียงเย็น “หากนางก่อเรื่อง คนที่เสียหน้าก็คือหนานเจียงจวิ้นอ๋อง ไม่ใช่สกุลเมิ่งของพวกเราเสียหน่อย เจ้าจะร้อนใจไปไย ตอนนี้เกิดเรื่องขึ้นมาแล้ว หากแม่นางไป๋เป็นอะไรไปในจวนของพวกเราจริงๆ อย่าว่าแต่จิ้นอ๋องจะไว้ชีวิตพวกเราหรือไม่ คนอย่างตงฟางมู่ผู้นั้นไม่มีทางไว้ชีวิตพวกเราแน่”

ตอนนี้ฮูหยินเมิ่งหวาดกลัวอย่างมาก แต่นางเองก็ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไร ได้แต่ร้อนใจเหมือนมดที่เดินอยู่บนหม้อ

บัดนี้เมิ่งหนานย้อนกลับมาแล้ว เขาตะคอกใส่ฮูหยินเมิ่งทันทีที่เข้าประตูมา “ท่านแม่ ท่านเป็นคนทำเรื่องนี้ใช่หรือไม่”

มารดาไม่ชอบหน้าไป๋จื่อมาโดยตลอด แม้กระทั่งเกลียดไป๋จื่อด้วยซ้ำไป เห็นนางเป็นศัตรูคู่อาฆาต

ฮูหยินเมิ่งรีบลุกขึ้นยืน “เจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร ในสายตาของเจ้า แม่ของเจ้าเป็นคนเช่นนั้นรึ ต่อให้ข้าไม่ชอบนางเด็กนั่นเพียงใด ข้าก็ไม่มีทางทำเรื่องพรรค์นี้แน่นอน”

เมิ่งหนานไม่เชื่อเช่นกันว่าเป็นฝีมือของมารดา แต่เหตุใดมารดาต้องหลอกไป๋จื่อจากที่โถงหน้ามายังตรงนี้ด้วย อีกทั้งให้ไป๋จื่อไปที่เรือนทิงจู่อีก นางบอกว่าอี๋ผิงจวิ้นจู่ไม่สบาย แต่ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยได้ยินอีกฝ่ายบอกว่าไม่สบายอะไร

“คนเล่า พบตัวหรือไม่” ใต้เท้าเมิ่งหวังเพียงว่าไป๋จื่อจะปลอดภัย ไม่เช่นนั้นสกุลเมิ่งก็จบเห่แล้ว

ทว่าเมิ่งหนานส่ายหน้า “ถูกพาตัวไปแล้วขอรับ ท่านอ๋องตามไปแล้ว ข้าเองก็จะตามไปเช่นกัน” เขาพูดพลางมองไปทางมารดา “ท่านแม่ ข้าหวังเพียงว่าเรื่องนี้จะไม่เกี่ยวข้องกับท่าน”

บุตรชายหมายความว่าอย่างไร เขายังคงไม่เชื่อนางหรือนี่

เมิ่งหนานออกไปแล้ว ใต้เท้าเมิ่งถึงได้บีบคั้นต่อ “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเจ้าจริงๆ ใช่หรือไม่”

ฮูหยินเมิ่งรู้สึกเวียนศีรษะ ลมหายใจค้างอยู่บริเวณหน้าอก ไม่สามารถเคลื่อนไปไหนได้ ครั้งนี้นางเป็นลมไปจริงๆ...

ทางฝั่งเรือนทิงจู๋ ทีแรกเมื่อได้ยินว่ามีชายชุดดำสองคนลักพาตัวคนอยู่ข้างนอกเรือนทิงจู๋ อี๋ผิงจวิ้นจู่แสดงท่าทีตกใจก่อนเป็นอันดับแรก แต่เมื่อนางดึงสติกลับมาได้ จู่ๆ ก็หัวเราะขึ้นมาเสียอย่างนั้น

………

ตอนที่ 1082 แตงที่ฝืนเด็ดออกมาย่อมไม่หวาน

ดูท่าทางแม้แต่เง็กเซียนฮ่องเต้ล้วนช่วยนาง นางยังไม่ทันได้ทำอะไรทั้งนั้นก็เกิดเรื่องขึ้นกับอีกฝ่ายเสียแล้ว ดีเหมือนกัน นางไม่ต้องทำอะไรทั้งสิ้น ทว่าทุกอย่างก็เรียบร้อยไปแล้ว

ขอถามทุกคนบนโลกใบนี้ มีบุรุษคนใดจะชอบสตรีที่ถูกโจรลักพาตัวไปบ้างเล่า

ฉู่เยี่ยนรวบรวมองครักษ์ลับของตนเองออกตามหาไป๋จื่อ ขณะนี้เขาไม่กล้าบุ่มบ่ามทำอะไร เรื่องการถูกลักพาตัวไปถือเป็นการทำลายชื่อเสียงของสตรีอย่างถึงที่สุด เพื่อปกป้องไป๋จื่อ เขาไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้ ย่อมไม่มีทางออกตามหานางอย่างเอิกเกริกเช่นกัน

สกุลเมิ่งก็ส่งคนไปตามหาอย่างลับๆ แต่น่าเสียดายที่นางเหมือนกับหายไปจากโลกใบนี้ ไม่มีร่องรอยอะไรแม้สักนิด

ที่น่าแปลกยิ่งกว่านั้น ข้าวของของไป๋จื่อที่สกุลตงฟางล้วนหายไปพร้อมกับที่นางหายตัวไป แม้แต่หวีที่นางใช้อยู่เสมอก็หายไปด้วย

ยามไป๋จื่อฟื้นขึ้น นางพบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงหลังที่ไม่คุ้นเคย พร้อมกันนั้นก็รู้สึกเวียนศีรษะอย่างยิ่ง คล้ายกับว่าโลกทั้งใบกำลังสั่นไหว

ร่างกายของนางไร้เรี่ยวแรงไม่ต่างอะไรกับปุยฝ้าย มีสภาวะเหมือนกับกระดูกอ่อนหลวม

ผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดนางก็รู้ตัวว่าที่นางเวียนศีรษะไม่ใช่เพราะรู้สึกว่าโลกทั้งใบกำลังสั่นไหว แต่โลกใบนี้กำลังสั่นไหวจริงๆ

นางน่าจะไม่ได้อยู่บนแผ่นดิน แต่เป็นบนเรือกระมัง

แล้วนางมาอยู่บนเรือได้อย่างไร

ความทรงจำหลั่งไหลเข้ามาในห้วงสมอง นางพลันนึกถึงเรื่องก่อนที่ตนจะสลบไสลไปได้

เดิมทีนางตามสาวใช้ไปที่เรือนทิงจู๋ ทว่าเพิ่งเดินไปถึงด้านนอกเรือนนั้น กำลังจะเข้าไปข้างในก็พลันมีชายชุดดำสองคนโผล่มาจากที่ใดก็ไม่รู้ คนหนึ่งสกัดมีดผ่าตัดของนาง ส่วนอีกคนหนึ่งใช้ถุงป่านใบใหญ่คลุมตัวนางตั้งแต่ศีรษะ จากนั้นนางก็จำอะไรไม่ได้แล้ว...

ดังนั้น...นางถูกลักพาตัวมาหรือนี่

ค้ามนุษย์หรือ ไม่ เป็นไปไม่ได้ พ่อค้ามนุษย์จะไปลักพาตัวคนที่สกุลเมิ่งได้อย่างไร พวกนั้นไม่ได้กินหัวใจหมี ดีเสือดาวเสียหน่อย

อีกอย่าง คนที่มัดตัวนางมีวรยุทธ์สูงส่งอย่างเห็นได้ชัด ไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน

นางยันขอบเตียงงลุกขึ้นนั่ง ร่างกายที่อ่อนปวกเปียกไม่สามารถรับน้ำหนักไหว แค่ลงจากเตียงก็เปลืองแรงมากนัก

“เจ้าฟื้นแล้วหรือ” เสียงที่คุ้นหูสายหนึ่งดังมาจากด้านขวาของเตียง

ไป๋จื่อหันศีรษะไปมอง พบใบหน้าที่คุ้นเคยจริงๆ

“ซ่งหลาง? เจ้าทำบ้าอะไร” นางมุ่นคิ้ว ใบหน้ามีแต่โทสะ

ซ่งหลางลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้แล้วเดินไปที่หน้าเตียงของไป๋จื่ออย่างเชื่องช้า พลางมองหน้าที่เต็มไปด้วยความโมโหของนางอย่างอารมณ์ดี “ก็อย่างที่เจ้าเห็น”

“เจ้าจะพาข้าไปที่ใด” ไป๋จื่อถาม

“ท้องฟ้า ผืนดินล้วนกว้างใหญ่ ไม่ว่าที่ใดล้วนเป็นบ้านของข้าได้ทั้งนั้น” ซ่งหลางยักไหล่ “นี่เป็นคำถามที่ก่อนหน้านี้ข้าเอาแต่ถามตนเองอยู่ตลอด แต่ข้าไม่เคยตอบได้”

“วันนี้ข้าตอบได้แล้ว ไป๋จื่อ ที่ใดที่มีเจ้าก็เป็นบ้านของข้าซ่งหลางทั้งสิ้น”

ไป๋จื่อนึกรังเกียจ พร้อมกันนั้นนางก็มองใบหน้าที่มีความรู้สึกลึกซึ้งของซ่งหลาง อยากอาเจียนอยู่บ้างในทันใด

คนผู้นี้รู้จักอายหรือรู้จักคำว่าขนบธรรมเนียมหรือไม่ ผิวหน้าของเขาหนาเสียยิ่งกว่ากำแพงเมืองจริงๆ

“คุณชายซ่ง กรุณาส่งข้ากลับไปด้วย” นางกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ซ่งหลางส่ายหน้า “ข้าบอกไปแล้วว่าอีกไม่นานพวกเราจะได้พบกันอีก ข้ารอเจ้าอยู่นานแล้ว ไป๋จื่อ”

เขามองเห็นความรังเกียจและความโมโหบนใบหน้าของไป๋จื่อ แต่ก็ยิ้มเรียบๆ ว่า “จากนี้ไปพวกเราอยู่ด้วยกันเถอะ”

ไป๋จื่อเกือบจะอาเจียนอาหารเมื่อคืนออกมา บุรุษผู้นี้ยังมีเกียรติอยู่หรือไม่ อยากจะใช้ชีวิตหลังจากนี้ร่วมกับนางอย่างนั้นหรือ แล้วเขาได้ถามความเห็นของนางบ้างหรือไม่

“คุณชายซ่ง ข้ามีคู่หมั้นแล้ว อีกไม่นานพวกเราจะแต่งงานกัน เจ้าทำเช่นนี้มีแต่จะทำให้ผู้อื่นลำบากใจ รู้ตัวบ้างหรือไม่”

ซ่งหลางยังคงยิ้ม “ใครเล่าไม่เคยมีคู่หมั้น ข้าเองก็เคยมีคู่หมั้นเช่นกัน แต่แล้วอย่างไร? ไป๋จื่อ พวกเราต่างหากที่เป็นคนประเภทเดียวกัน บนโลกนี้มีเพียงพวกเราต่างหากที่เหมาะสมกันที่สุด”