คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 540

ตอนที่ 1079 คนคุ้นเคย

ฮูหยินเมิ่งหน้าแดง พูดอะไรไม่ออก เมื่อไป๋จื่อไปแล้วนางถึงได้ดึงสติกลับมา

เมื่อครู่นางถูกเด็กสาวอย่างไป๋จื่อตำหนิหรือ

นางเป็นถึงผู้อาวุโสกว่า แต่กลับถูกเด็กสาวบ้านนาตำหนิอย่างนั้นรึ

หากมีข่าวลือเรื่องนี้ออกไป แล้วนางยังจะเอาหน้าไปไว้ที่ใดได้อีก

สายตาคมกริบของฮูหยินเมิ่งกวาดมองเหล่าวสาวใช้ในเรือน “หากใครกล้าปากมากพูดเรื่องในวันนี้ ข้าจะตัดลิ้นไปขายเสีย เข้าใจหรือไม่”

...

โถงฉางฝู

ที่นี่เป็นสถานที่จัดงานหลัก ที่นั่งของขุนนางในราชสำนักทั้งหลายล้วนอยู่ตรงนี้ รวมทั้งหมดแล้วมีโต๊ะสิบกว่าตัว แต่ละโต๊ะถูกจับจองจนเต็มแน่น

ใต้เท้าเมิ่งพาตัวเมิ่งหนานไปรับสุรามงคลทั่วโถง รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาของเขาแข็งค้างจนไม่รู้จะแข็งค้างอย่างไรได้อีกแล้ว

แต่ไหนแต่ไรเขาไม่ชอบการรับแขกพรรค์นี้ ปกติหากมีงานสังสรรค์กินเลี้ยง เขาเลี่ยงได้ก็เลี่ยงไปทั้งสิ้น ไม่เคยฝืนตนเอง บิดาเองก็บังคับเขาไปร่วมงานน้อยครั้งนัก แต่วันนี้เป็นวันมงคลของเขาเอง แล้วเขาจะเลี่ยงไปอีกได้หรือ

ใต้เท้าเมิ่งเงี่ยหูฟังทุกเสียง สอดส่องสายตาไปทั่วบริเวณ ไม่ปล่อยให้ใครคลาดสายตาไปสักคนเดียว

ขณะนี้เขาเห็นเงาร่างสายหนึ่งมาจากข้างนอก กำลังเดินไปนั่งที่โต๊ะตัวที่มีที่ว่างสำหรับสองคนตรงมุมหนึ่งอย่างเงียบๆ

เขาดึงตัวเมิ่งหนานอย่างแรง เอ่ยเสียงเบาว่า “จิ้นอ๋องมาแล้ว รีบไปสิ”

วันนี้มีแขกที่ไม่คุ้นหน้ามากมายอยู่ในสกุลเมิ่ง แม้กระทั่งองค์ชายก็มาร่วมงานอยู่หลายองค์ ทว่าคนที่สูงศักดิ์ที่สุดในสายตาของใต้เท้าเมิ่งก็คือจิ้นอ๋องนี่แหละ

เมิ่งหนานมองตามสายตาของบิดาไป เห็นจิ้นอ๋องนั่งอยู่ที่มุมหนึ่งจริงๆ “เขาบอกว่าจะไม่มาไม่ใช่หรือขอรับ”

ใต้เท้าเมิ่งถลึงตามองบุตรชาย ไม่สบอารมณ์เท่าไร “เก็บสีหน้าอาลัยของเจ้าหน่อย ทำหน้าตามีความสุขเสีย อย่าให้จิ้นอ๋องเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น” เขารู้ความรู้สึกของบุตรชายอย่างถ่องแม้ หากเป็นสตรีสกุลธรรมดาทั่วไป บิดาอย่างเขาย่อมทำให้บุตรชายสมปรารถนา อย่างไรก็ต้องสู่ขอนางมาให้บุตรชายให้จงได้

ทว่าสตรีที่บุตรชายชอบพอกลับเป็นคู่หมั้นของจิ้นอ๋อง...

ไม่รู้เหมือนกันว่าจิ้นอ๋องรู้เรื่องนี้หรือไม่ น่าจะไม่รู้กระมัง เพราะหากรู้เรื่องนี้แล้ว วันนี้จิ้นอ๋องจะมาร่วมงานได้อย่างไร

ใต้เท้าเมิ่งนำทางเมิ่งหนานไปถึงโต๊ะของฉู่เยี่ยน ขุนนางสองสามคนข้างกายฉู่เยี่ยนกำลังสนทนากับเขาอย่างเบิกบานใจ ทว่าพูดได้เพียงไม่กี่คำเท่านั้น ใต้เท้าเมิ่งก็พาตัวเจ้าบ่าวมาถึงตรงนี้แล้ว

“ท่านอ๋องมาร่วมงานด้วย เมิ่งหนานถามข้าอยู่หลายครา ว่าเหตุใดจิ้นอ๋องไม่มาร่วมงานด้วย”

ฉู่เยี่ยนเลิกคิ้ว สายตาเย็นชากวาดมองเมิ่งหนาน มุมปากยกโค้งเป็นรอยยิ้ม “จริงหรือคุณชายเมิ่ง”

ฝ่ายเมิ่งหนานมุ่นคิ้ว ก่อนจะกระแอมอย่างอึดอัดใจ แล้วตอบรับเรียบๆ อยู่เสียงหนึ่ง

บัดนี้ฉู่เยี่ยนลอบยิ้ม กล่าวกับใต้เท้าเมิ่งว่า “ความจริงข้าเองก็รู้จักกับคุณชายเมิ่งมานาน นับได้ว่าเป็นคนคุ้นเคยกัน ใต้เท้าเมิ่งไม่ต้องเกรงใจกันถึงเพียงนั้น”

ใต้เท้าเมิ่งตะลึง สมองประมวลผลไม่ทันอยู่บ้าง “เอ๋? พวกท่านรู้จักกันอยู่แล้วหรือขอรับ”

“แล้วไม่ใช่หรือ? ก่อนหน้านี้คุณชายเมิ่งไปรับราชการอยู่ที่เมืองชิงหยวน ข้ากับไป๋จื่อล้วนอยู่ที่เมืองนั้น และได้รู้จักกันในตอนนั้นแหละ”

ใต้เท้าเมิ่งรู้เพียงว่าบุตรชายรู้จักกับไป๋จื่อที่เมืองชิงหยวน แต่กลับคิดไม่ถึงว่าตอนนั้นไม่เพียงแต่รู้จักไป๋จื่อ ยังได้รู้จักจิ้นอ๋องด้วยหรือนี่ เหตุใดเมิ่งหนานไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย

“ท่านพ่อ ท่านไปที่อื่นเถอะขอรับ ข้ากับจิ้นอ๋องมีธุระต้องคุยกัน” เมิ่งหนานกระอักกระอ่วนมาก ด้วยไม่รู้ว่าต่อจากนี้ฉู่เยี่ยนจะพูดอะไรออกมาอีก

ใต้เท้าเมิ่งร้องรับอย่างงุนงง ครั้นดึงสติกลับมาได้ก็รีบส่งสายตาให้เหล่าแขกที่อยู่ร่วมโต๊ะ ทุกคน ณ ที่นี่รู้กัน รีบลุกขึ้นจากไปทันที

ภายในโถงเสียงดังจอแจ ทั้งสองคนนั่งสนทนากันเช่นนี้ ไม่ต้องกำวัลว่าจะมีใครอื่นได้ยินเข้า

“วันนี้เจ้ามาคนเดียวหรือ” เมิ่งหนานถาม

ฉู่เยี่ยนพยักหน้า “ข้ามาคนเดียว แต่ไป๋จื่อก็มาถึงแล้ว”

………

ตอนที่ 1080 แม่นางไป๋ถูกพาตัวไปแล้ว

แววตาที่เกือบจะสิ้นหวังพลันเป็นประกาย “นางมาจริงๆ หรือ” เขาคิดว่านางจะไม่มาเสียแล้ว

ฉู่เยี่ยนทำเป็นไม่สนใจประกายตาของเมิ่งหนาน เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเกิดความรู้สึกอื่นใดเพิ่มอีก

“มารดาของเจ้าแกล้งเป็นลม จากนั้นก็หลอกล่อนางไปที่โถงหลังแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่านางมีเจตนาใดกันแน่ ข้าเองจะไปที่โถงหลังของสกุลเจ้าก็ไม่เหมาะสม”

เมิ่งหนานมุ่นคิ้วทันที ในใจเกิดความรู้สึกไม่ดี “หมายความว่าเจ้าจงใจมาพูดเรื่องนี้กับข้าหรือ”

“ถูกต้อง” ฉู่เยี่ยนพยักหน้า “ไม่เช่นนั้นเจ้าคิดว่าข้ามาที่นี่เพื่อร่ำสุราหรือ”

เมิ่งหนานลุกขึ้นยืน หมุนกายหมายจะเดินออกไปข้างนอก แต่คิดดูแล้วก็ย้อนกลับมา “ท่านอ๋องโปรดตามข้าไปด้วยกัน”

ฉู่เยี่ยนก็คิดเช่นนั้น รอก็เพียงเมิ่งหนานเชิญเขานี่แหละ แต่ต่อให้อีกฝ่ายไม่เชิญ เขาก็จะตามไปอยู่ดี

ทั้งสองคนสาวเท้าก้าวใหญ่จากไป ใต้เท้าเมิ่งเห็นอยู่แต่ไกล จึงติดตามไปในทันที

พวกเขาเดินอย่างรีบร้อน ฝ่ายใต้เท้าเมิ่งตามไปจนถึงโถงหลังของโถงซื่อฝู

แปลกนัก ไยพวกเขามาที่โถงหลัง

โถงซื่อฝูแห่งนี้เป็นสถานที่ที่จัดเตรียมให้สตรีที่มาร่วมงาน

ฮูหยินเมิ่งกำลังงีบพักผ่อนอยู่ในโถง สาวใช้คนหนึ่งนวดไหล่ ส่วนอีกคนหนึ่งทุบขาให้นาง สบายตัวจนใกล้จะหลับไปจริงๆ อยู่แล้ว

ทันใดนั้นก็มีเสียงเปิดประตูอย่างแรงดังมาจากข้างนอก เมิ่งหนานพาลมสายหนึ่งเข้ามาด้วย เห็นมารดางีบอยู่บนเก้าอี้ในทันที เมื่อเขาเข้ามาแล้ว นางถึงได้ลืมตาขึ้นมอง

ฉู่เยี่ยนตามเมิ่งหนานเข้ามาติดๆ ดวงตาน่ามองของทั้งคู่กวาดมองภายในโถง แต่กลับไม่เห็นวี่แววของไป๋จื่อ หรือว่านางจะกลับไปแล้ว

สีหน้าของฮูหยินเมิ่งพลันขาวซีด บุตรชายน่ะช่างเถอะ แต่ไยจิ้นอ๋องถึงตามมาด้วยเล่า

“ได้ยินว่าท่านแม่เป็นลม ลูกตั้งใจมาดู ท่านแม่ดีขึ้นแล้วหรือขอรับ” เมิ่งหนานถาม

“ดีขึ้นมากแล้ว” ฮูหยินเมิ่งรีบตอบ “วิชาแพทย์ของแม่นางไป๋ยอดเยี่ยมมาก แม่ไม่เป็นไรแล้ว”นางหัวเราะเสียงแห้ง

ฝ่ายฉู่เยี่ยนเอ่ยว่า “ในเมื่อฮูหยินดีขึ้นแล้ว เช่นนั้นข้าจะพาจื่อเอ๋อร์กลับ ไม่ทราบว่าตอนนี้จื่อเอ๋อร์อยู่ที่ใด”

ฮูหยินเมิ่งหน้าซีดขาวยิ่งกว่าเดิม ท่าทางว้าวุ่นใจยิ่งนัก นางมองไปที่เมิ่งหนานเป็นการขอความช่วยเหลือในทันที

เมิ่งหนานกลับเหมือนว่ามองไม่เห็น เขาถามตามคำพูดของฉู่เยี่ยน “ท่านแม่ ท่านอ๋องถามท่านอยู่ ตอนนี้แม่นางไป๋อยู่ที่ใดหรือขอรับ กลับไปกินอาหารที่ข้างหน้าแล้วหรือ”

ท่าทางจะปิดบังต่อไปไม่ได้แล้ว ฮูหยินเมิ่งทำได้เพียงทอดถอนใจว่า “คืออย่างนี้ เดิมทีแม่นางไป๋ต้องการกลับไปกินอาหาร แต่ใครเล่าจะรู้ว่าจู่ๆ อี๋ผิงจวิ้นจู่ก็รู้สึกไม่สบาย ตอนนี้จะออกไปตามหมอก็เป็นเรื่องไม่เหมาะสม แม่นางไป๋อยู่ที่นี่พอดี ข้าจึงเชิญนางไปพบอี๋ผิงจวิ้นจู่สักครั้ง ตอนนี้นางน่าจะอยู่ในห้องหอของพวกเจ้าแล้ว”

ใต้เท้าเมิ่งอยู่ข้างนอก ได้ยินดังนั้นแล้วก็โมโหไม่น้อย

แม้จะบอกว่าแม่นางไป๋รู้วิชาแพทย์ แต่ก็ไม่ใช่หมอที่เปิดโรงหมอรักษาผู้ป่วยจริงๆ อีกทั้งวันนี้นางมาดื่มเหล้ามงคลในวันมงคลของเมิ่งหนาน ไม่ใช่มาเพื่อรักษาโรค หรือว่าฮูหยินจะเลอะเลือนไปแล้วจริงๆ ว่าที่ฮองเฮาใช่คนที่พวกเขาสกุลเมิ่งสั่งการได้ตามใจชอบหรือไร

มิน่าเล่าจิ้นอ๋องถึงได้มาที่โถงหลังกับบุตรชาย เขามาตามหาสตรีของเขานี่เอง

ตอนนี้มีสาวใช้บุ่มบ่ามเข้ามา หน้าซีดเผือด ท่าทางตกใจทีเดียว “แย่แล้วเจ้าค่ะ!”

ฮูหยินเมิ่งพลันตำหนิด้วยโทสะ “อะไรแย่ พูดให้มันดีๆ!” วันนี้เป็นวันมงคลของบุตรชายนาง เหล่าสาวใช้พวกนี้อยากตายหรือไร เหตุใดพูดจากันดีๆ ไม่เป็นเลย

สาวใช้ตอบเสียงสั่นเครือ “มะ แม่นางไป๋ถูกคนพาตัวไปแล้วเจ้าค่ะ”

ฉู่เยี่ยนตกใจยิ่งนัก รีบคว้าคอเสื้อของสาวใช้นางนั้น “เจ้าว่าอะไรนะ พูดอีกรอบสิ!”

“มะ แม่นางไป๋ถูกชายชุดดำสองคนพาตัวไปเจ้าค่ะ” สาวใช้หวาดกลัวไม่น้อย บุรุษตรงหน้าผู้นี้โหดร้ายยิ่ง! แววตาของเขาคมกริบดุจมีดที่สังหารคนได้ทีเดียว