คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 542

ตอนที่ 1083 ถอนพิษ

นางเคยเห็นคนหน้าหนามาก่อน แต่ก็ไม่มีใครหนาหน้าได้ถึงขั้นซ่งหลางเช่นนี้

เขาบอกว่านางเหมือนกับเขา แต่เขาได้ถามความเห็นของนางแล้วหรือยัง

นางไม่ได้ต้องการเลย เข้าใจบ้างหรือไม่

“ซ่งหลาง หากเจ้าชอบข้าจริงๆ เช่นนั้นก็ควรใช้เสน่ห์บุรุษของเจ้ามาเอาชนะใจข้า ไม่ใช่ใช้วิธีการป่าเถื่อนอย่างการลักพาตัว เจ้าคิดว่าข้าไป๋จื่อจะชอบคนที่ลักพาตัวหรือไร”

ซ่งหลางเม้มปากยิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มของเขาสบายอารมณ์อย่างยิ่ง “เจ้าไม่จำเป็นต้องยั่วโมโหข้า ข้ารู้ดีว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่ ไป๋จื่อ เจ้าไม่ควรโมโหเช่นนี้ การออกจากเมืองหลวงเป็นสิ่งที่เจ้าต้องการมาโดยตลอดไม่ใช่หรือ สิ่งที่เจ้าไม่พูดออกมา สิ่งที่เจ้าไม่ตัดสินใจเสียที ข้าล้วนช่วยเจ้าทำสำเร็จแล้วไม่ใช่หรือ”

ไป๋จื่อพูดอะไรไม่ออก นางไม่สามารถต่อกรกับคนหน้าไม่อายพรรค์นี้ได้...แต่เหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ...นางอยากออกจากเมืองหลวง แต่กลับไม่รู้ว่าควรเดินทางใดถึงจะดี

นางไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากกับฉู่เยี่ยนอย่างไร ไม่รู้ว่าควรจะเผชิญหน้ากับตงฟางมู่อย่างไรถึงจะเหมาะสม

ทว่านางก็ไม่อยากจากมาด้วยวิธีเช่นนี้ ป่านนี้ฉู่เยี่ยนและตงฟางมู่จะร้อนใจเพียงใดแล้ว

“ซ่งหลาง เจ้ากำลังเล่นกับไฟและกำลังจุดไฟเผาตัวเอง ฉู่เยี่ยนและท่านตาของข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่”

ซ่งหลางยักไหล่ “ข้าเชื่อ แต่ก่อนอื่นพวกเขาต้องตามตัวข้าให้เจอก่อน ก่อนที่จะทำอะไรข้าได้ พวกเขาต้องหาตัวข้าที่อยู่ท่ามกลางทะเลให้ได้ก่อน ถูกต้องหรือไม่”

“...” ไป๋จื่อหมดคำพูดไปโดยสิ้นเชิง ยิ่งเขาพูดก็ยิ่งมีเหตุผล...

“คุณชาย!” ลุงหยวนเข้ามาจากข้างนอก หลังจากคารวะซ่งหลางครั้งหนึ่งแล้วก็เอาแต่มอง ไม่ยอมพูดจา ราวกับว่าต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่สะดวกจะพูดให้ไป๋จื่อได้ยิน

ซ่งหลางพยักหน้าให้เขาแล้วกล่าวกับไป๋จื่อว่า “เจ้าพักเถอะ ข้าไปไม่นานก็จะกลับมา” จากนั้นเขาก็ตามลุงหยวนออกไป

ไป๋จื่อนั่งอยู่ที่ขอบเตียง นางอยากจะลงจากเตียงยิ่งนัก ทว่าขาทั้งสองข้างกลับไม่มีเรี่ยวแรงจะค้ำยันร่างกายได้

คนชั่วผู้นี้วางยานางอย่างแน่นอน

นางคลำกระเป๋าแขนเสื้อ ห่อเข็มยังคงอยู่ นี่ทำให้นางถอนใจด้วยความโล่งอก

มีเข็มอยู่ในมือ นางย่อมมีวิธีถอนพิษ

ซ่งหลางตามลุงหยวนออกไป ก่อนจะหยุดยืนบนทางเดินมืดๆ ถามเสียงเบาว่า “มีอะไรหรือ”

เสียงลุงหยวนเบายิ่งกว่าเขาเสียอีก “คุณชาย พวกเราถึงจังหวัดซิ่นหยางแล้ว คนจากราชสำนักล้วนตรวจตราอย่างเข้มงวด ข้าเดาว่าเป็นคนของจิ้นอ๋อง จะทำอย่างไรดีขอรับ”

ซ่งหลางหัวเราะเบาๆ “จะทำอะไรได้เล่า พวกเราเป็นพ่อค้าที่ผ่านมาจังหวัดซิ่นหยางเพื่อเติมสินค้าก็เท่านั้น จะกลัวการตรวจตราไปไย” ระหว่างที่พูดอยู่นั้น ใบหน้าของเขาเย็นชาขึ้นสามส่วน “สั่งการไป ให้ทุกคนระมัดระวังตัวให้มากหน่อย อย่าได้แสดงพิรุธอะไร พูดให้น้อย ทำให้มาก”

ลุงหยวนรับคำ ตอนที่กลับหลังหันไป หางตาของเขาเหลือบมองประตูห้องที่ปิดสนิท ก่อนจะลอบถอนใจเสียงหนึ่ง

ตั้งแต่พาตัวแม่นางไป๋ออกมาจากเมืองหลวง พวกเขาก็ถูกกำหนดให้ใช้ชีวิตอย่างหลบๆ ซ่อนๆ โดยที่ไม่รู้เลยว่าจะได้เห็นเดือนเห็นตะวันเมื่อใด

เพื่อให้การตรวจตราผ่านไปได้ด้วยดี ซ่งหลางตัดสินใจออกโรงด้วยตนเอง

เดิมทีทหารกลุ่มหนึ่งควรจะตรวจค้นเรือ ทว่าภายใต้การจัดการของซ่งหลาง พวกเขาไม่แม้แต่จะขึ้นมาบนเรือ ปล่อยผ่านไปโดยตรง

เรือไม่ได้หยุดอยู่ที่จังหวัดซิ่นหยางนานเกินไป หลังจากเติมสินค้าขึ้นเรือแล้วก็ออกเดินทางภายในคืนนั้น มุ่งหน้าลงใต้ไปตลอดทาง

เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูดังมาจากข้างนอก ไป๋จื่อก็รีบนอนลงบนเตียง แล้วดึงผ้าห่มมาห่อตัวเอาไว้

โชคดีที่ยาพิษที่ซ่งหลางวางใส่ตัวนางไม่ใช่ยาพิษพิสดารอะไร มันมีฤทธิ์ทำให้กระดูกอ่อนหลวมเท่านั้น นางจึงใช้วิธีฝังเข็มไล่พิษ ขับพิษจากภายในออกมาสู่ภายนอกร่างกาย

นางกำเข็มที่เพิ่งดึงออกมาไว้ในมือ ในใจรู้สึกเครียดเกร็งมาก ตอนนี้ยังถอนพิษไม่เสร็จสมบูรณ์ และไม่รู้เช่นกันว่าซ่งหลางผู้นี้จะทำอะไรกันแน่ หากเขาคิดจะขืนใจนาง ตอนนี้นางไม่มีเรี่ยวแรงจะขัดขืนได้โดยสิ้นเชิง

………

ตอนที่ 1084 เสี่ยวชิง

ซ่งหลางเดินมามองนางที่ข้างเตียง เห็นนางหลับตาสนิท ทว่าขนตากลับสั่นไหวเบาๆ เขาจึงรู้ทันทีว่านางแกล้งหลับ “เจ้าอยากนอนก็นอนเถอะ ข้าเตรียมสาวใช้ให้เจ้าแล้ว อีกพักหนึ่งจะให้นางเข้ามา เจ้าต้องการอะไรก็บอกนางนะ อีกอย่าง ข้านำข้าวของของเจ้ามาด้วย มันอยู่ในกล่องที่อยู่ในห้องนี้แหละ”

เขาเคยเห็นสิ่งของเหล่านั้นแล้ว ความแปลกและมหัศจรรย์ของพวกมันมีมากมายนัก เหมือนกับนางที่เป็นเจ้าของพวกมัน ผู้ซึ่งไม่อาจคาดเดาได้เลย

คาดเดาไม่ได้ย่อมดีกว่าไม่ใช่หรือ เช่นนี้จะได้ไม่น่าเบื่อ

ซ่งหลางออกไปแล้ว ไป๋จื่อถึงจะถอนหายใจยาวๆ ออกมา

หากเขาไม่ไป แล้วนางจะมีโอกาสล้างสิ่งสกปรกบนร่างกายได้อย่างไร พิษที่ถูกขับออกมาจากในร่างกายเหล่านั้น ตอนนี้ต่างก็ติดหนึบอยู่บนตัวนาง ทำใหนางรู้สึกทรมานนัก

นางเพิ่งลุกขึ้นนั่งได้ไม่ทันไร สาวใช้อายุสิบห้าสิบหกปีคนหนึ่งก็เข้ามา แค่มองเห็นก็รู้สึกคุ้นตาแล้ว

“เจ้าคือ...เสี่ยวชิง?” ไม่พบกันเพียงเดือนกว่า นางแทบไม่อยากเชื่อเลยว่าเสี่ยวชิงทิ่ยู่ตรงหน้าจะคล้ายกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

เสี่ยวชิงพยักหน้า บนใบหน้ามีรอยยิ้มพิมพ์ใจ ดวงตาซ่อนแววตื่นเต้นเอาไว้ นางคิดว่าจะไม่มีโอกาสได้พบไป๋จื่ออีกแล้ว และคิดไม่ถึงเลยว่าจะได้พบกันเร็วถึงเพียงนี้

“แม่นางต้องการอะไร โปรดสั่งบ่าวได้เลยเจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงบอกกับไป๋จื่อ

ไป๋จื่อเองก็ไม่เกรงใจ “ข้าต้องการอาบน้ำ ช่วยข้าเตรียมน้ำร้อนสักสองถังเถอะ”

สองถัง? เสี่ยวชิงพลันมีสีหน้างงงวย นางอาบน้ำเพียงคนเดียวต้องใช้น้ำร้อนถึงสองถังเลยหรือ

“แม่นาง ถังเดียวไม่พอหรือเจ้าคะ”

ไป๋จื่อส่ายหน้า “ไม่พอ ข้าต้องการสองถัง”

เสี่ยวชิงเห็นนางยืนกรานก็ย่อมไม่กล้าพูดอะไรมาก รีบไปจัดเตรียมทันที

บนเรือมีเตาสำหรับต้มน้ำโดยเฉพาะ นางเรียกสาวใช้มาอีกสองคน ก่อนที่ทั้งสามคนจะเร่งยกน้ำร้อนสองถังเข้าไปในห้อง

เสี่ยวชิงเดินเข้าไปหาไป๋จื่อ “แม่นาง ให้ข้าช่วยท่านอาบน้ำนะเจ้าคะ”

ไป๋จื่อโบกมือ “ไม่ต้องหรอก ข้าอาบเองได้ เจ้าออกไปก่อนเถอะ มีอะไรข้าจะเรียกเจ้าเอง”

“แต่คุณชายบอกว่าตอนนี้ท่านทำอะไรไม่สะดวก ให้ข้าคอยรับใช้อยู่ข้างกายเจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงลังเล

ทว่าไป๋จื่อส่ายหน้า “เขาก็พูดเกินไป แม้ข้าจะไม่ค่อยมีแรง แต่กลับไม่ถึงขั้นต้องการคนคอยรับใช้อยู่ข้างกาย เอาละ เจ้าออกไปก่อนเถอะ หากคุณชายของเจ้าสั่งลงโทษก็ยังมีข้าอยู่ตรงนี้ไม่ใช่หรือไร”

ในที่สุดเสี่ยวชิงก็พยักหน้า ก่อนจะวางเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนอาบไว้บนราวข้างๆ ถังแล้วหมุนกายเดินออกไป

หากไม่มีน้ำสองถังแล้วจะล้างคราบสกปรกที่ติดแน่นบนตัวออกไปได้อย่างไร ครั้นไป๋จื่ออาบน้ำเสร็จแล้ว นางก็กลับไปนอนลงบนเตียง ทำทีทำท่าว่ายังคงอ่อนแรงเพื่อไม่ให้เสี่ยวชิงจับได้

ถึงอย่างไรสาวใช้นางนี้ก็เป็นคนของซ่งหลาง ให้นางมาปรนนิบัติรับใช้เช่นนี้ก็ไม่พ้นให้นางมาคอยจับตาดูตนเองด้วยเช่นกัน

“น้ำนี้?” เสี่ยวชิงมองน้ำสกปรกที่อยู่ในถังไม้ด้วยความประหลาดใจ น้ำสกปรกปานนี้ได้ ไม่น่าใช่น้ำสำหรับอาบกระมัง สกปรกเกินไปแล้ว นางหันไปมองไป๋จื่อ มองอย่างไรก็ไม่อาจเชื่อได้ว่าอีกฝ่ายเพิ่งอาบน้ำสกปรกนี้

ไป๋จื่อยิ้มแห้งๆ “เมื่อครู่ข้าอยากฝึกคัดตัวอักษร ทว่ามือของข้าไม่มีเรี่ยวแรงอะไรทั้งนั้น ถ้วยหมึกจึงคว่ำโดยไม่ทันระวัง เปื้อนมือข้าจนเต็มไปหมด ข้าจึงล้างมือในถังน้ำด้วย”

ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง ว่าอยู่แล้วเชียว น้ำสกปรกปานนี้จะเป็นน้ำสำหรับอาบไปได้อย่างไร

เสี่ยวชิงไม่สงสัยอย่างอื่นอีก เพียงเรียกคนเข้ามายกถังน้ำออกไปเททิ้ง

“แม่นางหิวหรือไม่” เสี่ยวชิงถาม

ไป๋จื่อลูบท้อง อยากบอกว่าหิวทีเดียว แต่ก็กลัวว่าซ่งหลางจะวางยาอะไรให้นางอีก ไม่ได้ นางต้องอดทนเอาไว้

“ข้าไม่หิว เจ้าออกไปเถอะ ข้าอยากนอนแล้ว”

เสี่ยวชิงช่วยนางห่มผ้า จากนั้นก็ยกน้ำชาอุ่นๆ มาที่ข้างเตียง “อยากให้ข้าช่วยท่านดับไฟหรือไม่”

ไป๋จื่อส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก ปล่อยมันไว้เช่นนั้นเถอะ”