คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 562

ตอนที่ 1123 วิชาฝังเข็ม

ใบหน้าของซาหยวนรับกำปั้นนั้นอย่างจัง ทำเอาเขาล้มคว่ำลงบนพื้น กระอักเลือดสดๆ ออกมาคำหนึ่ง

บุรุษผู้นั้นล้มซาหยวนได้แล้ว จึงหมายไปแย่งกล่องจากเสี่ยวชิง

เสี่ยวชิงส่งกล่องให้ไป๋จื่อกอดไว้ ส่วนนางควักกริชออกมา ปราดไปถึงด้านหลังของบุรุษผู้นั้น แสงสีเงินวาบผ่าน กริชแทงเข้าที่แขนของอีกฝ่ายแล้วเรียบร้อย

หากไม่ใช่เพราะเมื่อครู่ไป๋จื่อปรามนางว่าอย่าสังหารคน กริชนี้ย่อมต้องแทงถูกหัวใจของผู้บุกรุกอย่างแน่นอน

ที่นี่ไม่ใช่แคว้นฉู่ ตอนนี้พวกเขาติดอยู่ที่นี่ หากสังหารคนที่นี่แล้วก็ยากจะบอกได้ว่าผลสุดท้ายจะเป็นอย่างไร

และหากคนผู้นี้ตายโดยไร้หลักฐาน เช่นนั้นพวกเขาจะอธิบายอย่างไร

บุรุษผู้นั้นกำลังเจ็บ ปากบ่นและต่อว่ายกใหญ่ ไม่รู้เหมือนกันว่าเขากำลังพูดอะไร จากนั้นเขาก็หมุนกายหมายจะคว้าเสี่ยวชิงอีก

เสี่ยวชิงเคยฝึกวรยุทธ์ ร่างกายปราดเปรียวมากกว่าคนทั่วไป อย่าได้มองว่านางตัวเล็กบอบบาง เรี่ยวแรงของนางไม่ได้น้อยกว่าชายชาตรีตรงหน้านี้แม้สักนิดเดียว

หลังจากดึงกริชออกจากแขนของบุรุษผู้นั้นแล้ว เสี่ยวชิงก็กระแทกกำปั้นใส่คอของเขาจนถอยกรูดไปหลายก้าว เขามองเสี่ยวชิงด้วยใบหน้างุนงง แทบจะเกิดความสงสัยในชีวิต...เหตุใดสาวน้อยนางนี้แรงเยอะขนาดนี้ ร่างกายก็ลื่นไหลราวกับปลาในทะเล จับอย่างไรก็จับไว้ไม่ได้

เขาเกิดความรู้สึกอยากถอยหนี ตามองไปทางประตูบ้าน

ไป๋จื่อเอ่ยว่า “เขาคิดหนี อย่าให้เขาหนีไปได้”

เสี่ยวชิงรับคำสั่งแล้วจึงใช้วิชาตัวเบา เท้าถีบเข้าที่หลังของบุรุษผู้นั้นจนล้มคว่ำ

นางอยากมัดเขาด้วย แต่ในบ้านหลังนี้ไม่มีเชือกโดยสิ้นเชิง

ขณะที่กำลังร้อนใจ นางกลับเห็นไป๋จื่อหยิบห่อเข็มออกมาอย่างไม่รีบไม่ร้อน ก่อนจะดึงเข็มเงินเล่มที่ยาวที่สุดสองเล่มแทงใส่บุรุษผู้นั้น

บุรุษผู้นั้นไม่ได้ดิ้นรนเลยสักแอะ เพียงหมดสติไปอย่างนั้น

ซาหยวนมองทุกอย่างที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยความงุนงง...ตกลงกันไว้แล้วแท้ๆ ว่าให้เขาคุ้มครองพวกนาง...แต่ผลสุดท้ายกลับตาลปัตรไปเสียได้

เสี่ยวชิงผู้นั้นนอกจากปีนต้นไม้ได้แล้ว นางยังมีฝีมือยอดเยี่ยมปานนี้อีกหรือ

ซาหยวนถาม “เขาตายแล้วหรือ”

ไป๋จื่อเอ่ย “ไม่ใช่ เพียงแค่สลบไปเท่านั้น เมื่อฟ้าสางและเรียกสมาชิกเผ่าของอาหลู่มาแล้ว ถึงตอนนั้นค่อยทำให้เขาฟื้น”

“เจ้าทำให้เขาหมดสติได้ และทำให้เขาฟื้นได้เช่นกันหรือ” เขาเห็นเพียงนางใช้เข็มเงินสองเล่มทิ่มคนผู้นั้น จากนั้นคนผู้นั้นก็สลบไป

นี่มันเป็นวิชาที่ร้ายกาจอะไรกัน

ไป๋จื่อเก็บห่อเข็ม “นี่คือวิชาฝังเข็มของแผ่นดินจงหยวน ปกติแล้วข้าใช้วิชาฝังเข็มรักษาโรค แน่นอนว่าหากมีใครอยากทำร้ายข้า วิชาฝังเข็มนี้ก็กลายเป็นวิชาป้องกันตัวได้เช่นกัน”

ซาหยวนมีแต่ความสนอกสนใจต่อแผ่นดินจงหยวนจริงๆ

ที่นั่นเป็นสถานที่เช่นใดกันแน่

หลังจากเกิดเรื่องนี้ขึ้นแล้ว พวกเขาไม่มีใครอยากนอนหลับอีก ครั้นฟ้าสางแล้ว ซาหยวนก็ไปเรียกอาหลู่มา

คนที่ตื่นนอนแล้วเห็นเกิดเรื่องขึ้นก็ตามมาด้วย

ชอบความคึกคักเป็นสัญชาตญาณของคน จะทางตะวันออกหรือตะวันตกก็เป็นเหมือนกัน

บุรุษที่ไป๋จื่อทำให้สลบไปนอนอยู่ข้างนอกบ้านไม้ของพวกเขา อาหลู่กำลังคิดถามว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น สตรีนางหนึ่งก็พลันถลันออกมาจากฝูงจน ร้องโหวกเหวกอยู่ข้างกายบุรุษผู้นั้น ไม่รู้เหมือนกันว่านางกำลังพูดอะไร

ซาหยวนใช้ภาษาถิ่นเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเสียรอบหนึ่ง ทุกคน ณ ที่นี่ได้ยินอย่างชัดเจน

อาหลู่ถามซาหยวนว่า “อาฉามาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร เกิดอะไรขึ้น”

บนใบหน้าของคนที่มุงดูความคึกคักไม่ปรากฏความเปลี่ยนแปลงใดๆ

พวกเขาล้วนรู้จักอาฉาผู้นี้เป็นอย่างดี เขามีสีนิสัยชอบวางอำนาจบาตรใหญ่ ขี้เกียจตัวเป็นขน เห็นของดีอะไรก็อยากได้ไปหมด แต่กลับไม่ยอมลงแรงทำอะไรทั้งนั้น

……….

ตอนที่ 1124 ทำการรักษา

ดังนั้นซาหยวนบอกว่าเมื่อคืนเขามาขโมยของ พวกเขาจึงไม่รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด

สีหน้าของอาหลู่ไม่น่ามองเป็นอย่างยิ่ง เพราะคนในเผ่าของเขาทำเรื่องพรรค์นี้ถือเป็นสิ่งที่น่าขายหน้า อีกทั้งอีกฝ่ายยังเป็นคนอาณาจักรอูซุนที่ไม่ควรหาเรื่องด้วยอีกต่างหาก

“อาฉาตายแล้วหรือ” อาหลู่ถาม

ซาหยวนส่ายหน้า “ยังไม่ตาย แต่หมดสติเท่านั้น”

อาหลู่มองไปทางสตรีที่ร้องไห้อยู่ข้างๆ อาฉา ขมวดคิ้วเอ่ยว่า “เหตุใดเขาถึงไม่ฟื้น ได้รับบาดเจ็บหรือ”

เขาพูดพลางมองไปที่แขนของอาฉา ตรงนั้นมีรูเลือดอยู่รูหนึ่ง ดูท่าทางมีเลือดไหลออกมาไม่น้อย แต่เขารู้ว่าบาดเจ็บที่แขนไม่มีทางถึงชีวิต

ไป๋จื่อก้าวไปข้างหน้า ในมือถือเข็มเงินสองเล่มเรียบร้อยแล้ว

ภรรยาของอาฉาเห็นดังนั้นก็รีบตะกายหมายจะทำร้ายไป๋จื่อ

ซาหยวนอยู่ข้างๆ ไป๋จื่อ ร่างแกร่งสืบเท้าขวางข้างหน้าเด็กสาวเอาไว้ ก่อนจะกล่าวด้วยโทสะว่า “หากอยากให้สามีของเจ้าฟื้นก็จงหลีกทางไปเสีย”

สตรีนางนั้นไม่กล้าทำอะไรซาหยวน ทว่าก็ยังคงไม่ยอมหลีกทางไป

ซาหยวนเอ่ยอีกครั้ง “ต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้ เจ้าคิดหรือว่าพวกข้าจะทำร้ายใครได้”

อาหลู่ว่าเสียงขรึม “หลีกไป!”

สตรีนางนั้นไม่สนใจซาหยวนก็ได้ แต่กลับไม่กล้าไม่ฟังคำสั่งของอาหลู่ จึงทำได้เพียงหลีกทางไปอย่างไม่ยินดี

เข็มเงินเล่มยาวแทงใส่ร่างกายของอาฉาแล้ว คนรอบข้างเห็นดังนั้นแล้วก็พากันกลั้นหายใจ โดยเฉพาะภรรยาของอาฉา หากไม่มีซาหยวนขวางเอาไว้ นางคงจะปรี่ไปตบไป๋จื่อสักครั้งแล้ว

หลังจากนั้นไม่นานไป๋จื่อก็ถอนเข็มและถอยออกไป อาฉาที่นอนอยู่บนพื้นขยับตัวแล้ว ก่อนจะลืมตาและตะเกียกตะกายลุกขึ้น

นอกจากบาดแผลบนแขนและแผ่นหลังที่โดนลูกถีบ เขาก็ไม่ได้รับบาดเจ็บที่ใดอีก

อาฉากวาดสายตามองคนรอบข้างด้วยสีหน้าอับอาย ในใจรู้ดีว่าเรื่องแดงแล้ว แม้แต่ผู้ปกครองเกาะก็มาที่นี่ด้วย

อาหลู่ถามว่า “อาฉา เมื่อวานเจ้ามาทำอะไรที่นี่ เหตุใดต้องทำร้ายซาหยวน”

บัดนี้อาฉากลอกตา ทำเป็นงุนงง “ข้าไม่รู้เรื่อง เดิมทีข้านอนหลับอยู่ในบ้าน แล้วข้ามาที่นี่ได้อย่างไร เหตุใดถึงบาดเจ็บ ใครเป็นคนทำ”

เฮอะ! เขายังจะทำเป็นไขสืออีก

อาหลู่แค่นหัวเราะเสียงเย็น “อย่าคิดว่าเจ้าไม่ยอมรับแล้วข้าจะตรวจสอบไม่ได้” เขาพูดแล้วก็หันไปมองชายชายชาตรีอีกสองคนข้างๆ “คุมตัวเขาไว้”

เมื่ออาฉาถูกพาตัวไปแล้ว ทุกคนก็รู้ว่าสุดท้ายแล้วเรื่องนี้ต้องจบลงโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนหน้านี้ก็เป็นเช่นนั้น

ซาหยวนเองก็ไม่ได้สืบความต่อ เพราะนอกจากโดนต่อยครั้งหนึ่งแล้ว เขาก็ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรอีก ที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือออกจากที่นี่ เรื่องอย่างอื่นล้วนไม่สำคัญทั้งสิ้น

อาหลู่กล่าวขอโทษแทนอาฉา รวมถึงรู้สึกสนใจในเข็มสองเล่มของไป๋จื่อเป็นอย่างมาก

“สาวน้อยผู้นี้ นางใช้เข็มรักษาคนได้หรือ” อาหลู่เบิกตากว้าง ถามอย่างไม่อยากเชื่อ

ซาหยวนพยักหน้า “ใช่ นางบอกข้าเช่นนั้น ความจริงข้าเองก็ไม่เข้าใจเท่าไร แต่หลังจากเห็นทุกอย่างเมื่อครู่นี้แล้ว ข้าเชื่อสนิทใจ”

อาหลู่ตื่นเต้นขึ้นในทันที เขาจับมือซาหยวนเขย่าเบาๆ “ขอให้นางช่วยท่านพ่อของข้าได้หรือไม่”

“ลูกชายของบ้านข้าด้วย พวกเขาป่วยกันทั้งหมด ป่วยหนักมาก” อาหลู่ร้อนใจมาก

ซาหยวนเห็นดังนั้นก็รีบเอ่ย “เจ้าอย่าเพิ่งรีบร้อน ข้าจะช่วยเจ้าถามให้”

ไป๋จื่อและเสี่ยวชิงอยู่ในบ้าน ส่วนซาหยวนและอาหลู่สนทนากันอยู่ข้างนอก ทั้งสองคนเสียงดังทีเดียว ไป๋จื่อจึงได้ยินชัดเจน

ตอนที่ซาหยวนเข้ามา ไป๋จื่อและเสี่ยวชิงเดินไปถึงหน้าประตูแล้ว “ข้าได้ยินแล้ว ให้เขานำทางไปเถอะ” นางเข้าใจความรู้สึกนี้ดี ผู้ป่วยมักจะมีสิ้นหวังเพราะไม่ได้รับการรักษา ถึงแม้พวกเขาจะมีความหวังในการมีชีวิตอยู่ต่อไป แต่กลับไม่ได้รับการรักษาที่ดี ก็ทำได้เพียงรอความตายเท่านั้น

นางหวังว่าตนเองจะช่วยพวกเขาได้