คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 548

ตอนที่ 1095 ข้าเคยพบคนผู้นี้

เจ้าพนักงานนำภาพวาดไปแล้ว ฉู่เยี่ยนพลันนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นได้ จึงให้อาอู่เตรียมหมึกและพู่กันในทันที จากนั้นเขาก็ลงมือวาดภาพเหมือนของซ่งหลาง

ฉู่เยี่ยนได้รับการถ่ายทอดทักษะการวาดรูปมาจากตงฟางมู่ เรียกได้ว่าโดดเด่นเป็นอย่างยิ่ง โดยเฉพาะการวาดรูปเหมือน เขามีพรสวรรค์มากจริงๆ

แต่ต่อให้มีพรสวรรค์ด้านการวาดภาพอย่างไร ก็เทียบกับอุปกรณ์วิเศษชิ้นนั้นในมือของไป๋จื่อไม่ได้

หากอุปกรณ์วิเศษชิ้นนั้นอยู่ในมือเขา และภายในนั้นมีรูปเหมือนของซ่งหลาง ยังจะต้องกังวลว่าจะหาตัวคนไม่พบอีกหรือ

แม้ใบหน้าของซ่งหลางจะน่ามอง แต่กลับไม่ได้มีจุดเด่นอะไร จุดเด่นเดียวน่าจะเป็นไฝตรงหางตาเม็ดนั้นกระมัง

อีกอย่าง ซ่งหลางชอบสวมเสื้อผ้าสีอ่อน ตรงคอเสื้อและแขนเสื้อปักลายไม้ไผ่ ถึงจะเป็นรูปแบบของแคว้นฉู่ ทว่าก็ทำตามความเคยชินของแคว้นจิน รายละเอียดจึงแตกต่างกัน

ตอนที่เจ้าพนักงานคนนั้นกลับมา ฉู่เยี่ยนเพิ่งวาดรูปเสร็จ “ท่านอ๋อง ไม่มีใครเคยเห็นแม่นางบนภาพเลยขอรับ” เขาพูดพลางส่งภาพกลับไป หางตาเหลือบเห็นภาพเหมือนที่ฉู่เยี่ยนเพิ่งวาดเสร็จ หมึกยังไม่ทันแห้งดี ซึ่งฉู่เยี่ยนกำลังเป่าลมใส่มันอยู่ในขณะนี้

“ข้าเคยเห็นคนผู้นี้” จู่ๆ เจ้าพนักงานก็พูดขึ้น

ฉู่เยี่ยนมองเขาทันที “เจ้าว่าอะไรนะ”

เจ้าพนักถูกฉู่เยี่ยนถลึงตาใส่จนหัวใจเต้นแรงมาก ทว่าเขาก็ยังคงชี้ไปที่ภาพวาดในมืออีกฝ่าย “ข้าน้อยเคยเห็นคุณชายท่านนี้ขอรับ เขามาที่นี่เมื่อสองสามวันก่อน บอกว่าเป็นพ่อค้ามาจากเมืองหลวง ต้องการเทียบท่าเพื่อเติมสินค้าขอรับ”

“เจ้าได้ตรวจค้นเรือของเขาหรือไม่” ฉู่เยี่ยนรีบถาม

ทว่าเจ้าพนักงานส่ายหน้าพร้อมกับหน้าซีดๆ “มะ ไม่ได้ตรวจค้นขอรับ”

ครั้นรับรู้ได้ถึงสายตาที่คมปลาบราวกับดาบ เขาก็รีบก้มหน้าลงไม่กล้าพูดอะไรอีก

เห็นเมื่อสองสามวันก่อน เช่นนั้นตอนนี้เรือไปถึงที่ใดแล้ว

ฉู่เยี่ยนถามอีกว่า “รู้หรือไม่ว่าพวกเขาจะไปที่ใด”

เจ้าพนักคิดแล้วค่อยตอบ “ข้าได้ยินฝีพายบอกว่าจะไปค้าขายที่เจียงเป่ยขอรับ”

“เจียงเป่ยไหน” อาอู่ถาม

“ชายฝั่งเจียงเป่ย” เจ้าพนักงานรีบตอบ “เรียกกันว่าเจียงเป่ยขอรับ ห่างจากที่นี่เกือบสามร้อยลี้ เป็นชายแดนที่การค้าขายเจริญรุ่งเรืองมาก”

อาอู่ดีใจยกใหญ่ จับแขนของฉู่เยี่ยนกล่าวว่า “ท่านอ๋อง พวกเรารีบไปเจียงเป่ยเถอะขอรับ”

บนใบหน้าของฉู่เยี่ยนกลับไม่มีความปีติ เขาส่ายหน้า “เขาไม่มีทางไปเจียงเป่ย คนเช่นซ่งหลางจะให้พวกเราตามหาเขาพบง่ายๆ ได้อย่างไร”

ฝีพายผู้นั้นบอกว่าไปเจียงเป่ย ทว่าก็เป็นเพียงการจงใจให้เบาะแสปลอมๆ เท่านั้น

“เจ้าลองคิดให้ดีๆ ตอนที่เรือลำนั้นออกจากท่า แท้จริงไปทางใดกันแน่ ไปทางเจียงเป่ยจริงๆ หรือ”

เจ้าพนักงานพยายามคิดอย่างเต็มที่ ทว่าก็คิดไม่ออกเลยสักนิด

หลังจากเรือออกจากท่าเรือ ต้องบังคับเรืออยู่ด้านนอกครู่หนึ่งค่อยแบ่งสิ่งของ ไหนเลยเขาจะสนใจอะไรมาก แค่เก็บเงินก็ยุ่งจะแย่อยู่แล้ว

“ท่านอ๋อง ข้าน้อยนึกไม่ออกจริงๆ ขอรับ” เขาไม่กล้าพูดปดต่อหน้าจิ้นอ๋อง เพราะเขารับผลที่ตามมาไม่ไหวแน่

อาอู่เตะเจ้าพนักงานครั้งหนึ่ง เอ่ยด้วยโทสะ “เจ้ายังมีประโยชน์อะไรอยู่อีกเนี่ย” ฝ่ายเจ้าพนักงานล้มลงบนพื้นเพราะลูกเตะ บัดนี้เไม่สนใจความเจ็บ เอาแต่กลัวจนตัวสั่น ไม่กล้าลุกขึ้นมาอีก

เห็นทีเขาจะรักษาตำแหน่งนี้ไม่ได้อีกต่อไป รักษาชีวิตไว้ได้ก็ถือว่าไม่เลวแล้ว

ฉู่เยี่ยนไม่มีอารมณ์จะวุ่นวายอะไรมาก เขากล่าวกับอาอู่ว่า “ถ่ายทอดคำสั่งลงไป เพิ่มการตรวจค้นท่าเรือทุกเขต ทุกจังหวัดเป็นเท่าตัว หากมีใครกล้าบกพร่องต่อหน้าที่ก็ให้สังหารให้สิ้น”

อาอู่พยักหน้าก่อนจะถามฉู่เยี่ยนอีก “ท่านอ๋อง แล้วตอนนี้พวกเราจะไปที่ใดขอรับ”

ฉู่เยี่ยนผินหน้า สายตามองผิวแม่น้ำกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา วันนี้ลมแรง ฟ้าครึ้ม อยู่ในฤดูใบไม้ผลิแท้ๆ แต่เขากลับรู้สึกหนาวมาก ตรงหน้าอกเหมือนกับมีหินยักษ์หนักพันชั่งกดทับเอาไว้จนเขาแทบจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว

……….

ตอนที่ 1096 ท่าเรือเจียงเป่ย

ตอนนี้เขาแน่ใจแล้วว่าผู้ที่ลักพาตัวไป๋จื่อไปก็คือซ่งหลาง

หากเป็นคนอื่นเขาย่อมต้องหาตัวไป๋จื่อพบภายในเวลาอันสั้น พาตัวนางกลับมาอยู่ข้างกายตนเอง

ทว่าซ่งหลางคือคนที่ลักพาตัวไป๋จื่อไป ความสามารถของคนผู้นี้ยากนักจะคาดเดา อีกทั้งฉลาดและเจ้าเล่ห์ เขาวางระเบิดควันเอาไว้ทั่วทุกที่ ความจริงตรงหน้าจึงคล้ายกับอยู่ในม่านหมอกหนาตลอดกาล

ฉู่เยี่ยนถอนหายใจออกมายาวๆ สาบานในใจว่าถึงจะต้องไปสุดหล้าฟ้าเขียว เขาก็ต้องตามหาตัวไป๋จื่อให้พบ

‘ซ่งหลาง เจ้าอย่าได้ตกอยู่ในกำมือข้าจะดีเสียกว่า ไม่ใช่นั้นเจ้าจะต้องได้อยู่ไม่สู้ตายอย่างแน่นอน’

“ไปเจียงเป่ย!” แม้จะรู้ดีว่านั่นคือระเบิดควันที่ซ่งหลางวางเอาไว้ แต่ตอนนี้เขาไม่มีหนทางอื่นให้ไปแล้ว เจียงเป่ยจึงเป็นเบาะแสเดียวเท่านั้น

...

ท่าเรือเจียงเป่ย

เรือสินค้าของซ่งหลางหยุดอยู่ระหว่างกลุ่มเรือสินค้า ไม่เตะตา ไม่โดดเด่น ไม่แตกต่างอะไรจากเรือสินค้าทั่วๆ ไป

แต่อย่างไรก็ยังมีจุดที่ไม่เหมือนกัน เรือสินค้าลำอื่นล้วนกำลังขนถ่ายสินค้า มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่ไม่ได้ทำเช่นนั้น แต่กลับส่งคนไปซื้อน้ำและอาหารบนฝั่ง

ไป๋จื่อไม่ได้ออกจากห้องบนเรือมาหลายวันแล้ว โคลงเคลงอยู่บนเรือทุกวัน ทำให้นางเวียนศีรษะเป็นอย่างมาก กินยาแก้เมาเรือเท่าไรก็ไม่มีประโยชน์ อาเจียนอาหารที่กินเข้าไปไม่รู้มากมายเท่าไรแล้ว บัดนี้นางจึงซูบผอมลงไปมาก

ซ่งหลางเห็นนางแล้วก็รู้สึกปวดใจเช่นกัน เมื่อเรือเทียบฝั่งแล้วเขาก็เข้าไปในห้อง กล่าวกับไป๋จื่อที่หลับสนิทอยู่บนเตียงว่า “เรือเทียบฝั่งแล้ว เจ้าอยากออกไปเดินเล่นบ้างหรือไม่”

ไป๋จื่อลืมตาทันที “เจ้ายอมให้ข้าออกไปด้วยหรือ”

ซ่งหลางพยักหน้า “ข้าพาเจ้าออกไปก็ได้ แต่เจ้าต้องรับปากข้าว่าจะไม่วุ่นวาย ไม่เช่นนั้นข้าจะพาเจ้ากลับมาในทันที ต่อให้เจ้าพาเจ้าพนักงานมา ข้าก็ย่อมมีวิธีสลัดทิ้งพวกเขา และจากนั้นข้าจะไม่ยอมให้เจ้าขึ้นฝั่งอีก เจ้าเข้าใจหรือไม่”

ไป๋จื่อพยักหน้าโดยไม่ลังเลเลยสักนิด “ข้าเข้าใจแล้ว ทว่าแม้แต่จะเดินยังลำบาก แล้วจะออกไปได้อย่างไร จะให้เสี่ยวชิงแบกข้าตลอดคงไม่ได้กระมัง”

ซ่งหลางหยิบยาลูกกลอนเม็ดสีแดงออกมา แล้วส่งให้ไป๋จื่อ “นี่เป็นยาถอนพิษกระดูกอ่อนหลวม มันออกฤทธิ์เพียงสองชั่วยามเท่านั้น เจ้ากินแล้วจะมีเรี่ยวแรงในทันที ทว่าสองชั่วยามให้หลังก็จะหมดเรี่ยวแรงอีกครั้ง เจ้าอย่าคิดหนีจะดีที่สุด เพราะเจ้าหนีไปก็มีแต่จะทำร้ายตัวเองทั้งนั้น”

เขาจับมือนาง เอ่ยด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง “อาจื่อ ขอเพียงอยู่ข้างกายข้า เจ้าล้วนปลอดภัย”

ไป๋จื่อรู้สึกสะท้านเพราะความรังเกียจ อยากจะอาเจียนน้ำใส่หน้าเขาจริงๆ แต่ตอนนี้นางอ่อนแรงจนแม้แต่จะอาเจียนก็ไม่ไหว คิดเพียงจะขึ้นไปบนแผ่นดินโดยเร็วที่สุด อาการเวียนศีรษะจะได้ดีขึ้นบ้าง

นางอยากชักมือตัวเองกลับแรงๆ แต่ก็กลัวว่าเขาจะรู้เรื่องที่นางถอนพิษกระดูกอ่อนหลวมไปแล้ว จึงทำได้เพียงกลั้นความรังเกียจเอาไว้ ปล่อยให้เขาจับมือตนต่อไป

“วางยาไว้เถอะ แล้วเจ้าก็ออกไปก่อน ข้าอยากเปลี่ยนเสื้อผ้า”

ไป๋จื่อผินหน้าหนี ไม่อยากเห็นความรักจับใจในสายตาของเขา

ซ่งหลางปล่อยมือที่นุ่มเหมือนไร้กระดูกและขาวละเอียดของนาง เมื่อจับแล้วไม่อยากคิดจะปล่อยไป

ตอนที่หมุนกายไป เขาดมฝ่ามือตัวเอง ไม่มีกลิ่นอะไรทั้งนั้น แต่เขากลับรู้สึกว่ามันหอมเป็นพิเศษ

ครั้นประตูปิดลง นางรีบลุกขึ้นยืน ดมกลิ่นยาลูกกลอนที่ซ่งหลางมอบให้ มันเป็นยาถอนพิษกระดูกอ่อนหลวมจริงๆ แต่กลับไม่ใช่ยาถอนพิษที่ออกฤทธิ์เพียงสองชั่วยาม มันเป็นยาถอนพิษกระดูกอ่อนหลวมได้อย่างแท้จริงต่างหาก

ที่เขาพูดเช่นนั้น น่าจะเป็นเพราะเขากลัวว่านางจะมีแรงหนีเขาไปได้กระมัง

เฮอะ นางย่อมอยากหนีอยู่แล้ว แต่ไม่ใช่ว่าจะหนีทันทีหลังจากขึ้นฝั่ง ที่นี่มีข้าวของของนางมากมาย ต้องพาพวกมันไปด้วยถึงจะถูกต้อง

อย่างไรก็ต้องมีโอกาสสิ