คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 534

ตอนที่ 1067 หอชมดาวบนเนินว่างอวิ๋น

หอชมดาว

หลังจากฉู่เยี่ยนออกจากคฤหาสน์ตงฟาง ก็สะบัดแส้ห้อม้าออกจากเมืองหลวงไป เร่งรุดไปถึงเนินว่างอวิ๋น หอชมดาวตั้งอยู่บนนั้น เรียกได้ว่าเป็นหอที่สูงที่สุดในบรรดาอาคารรอบนอกเมืองหลวงแล้ว

โหรมักจะศึกษาการทำนายอยู่ภายในหอชมดาว บางครั้งใช้เวลาสิบวันถึงครึ่งเดือน บางครั้งใช้เวลาสามเดือน เมื่อได้ข้อสรุปแล้วก็จะกลับเข้าวังไป

เสด็จพ่อไม่ใช่เรื่องพวกนี้อย่างมาก จึงไม่ค่อยใส่ใจผลการทำนายของโหรเท่าไรนัก บางครั้งไม่แม้แต่จะชายตามองด้วยซ้ำไป

นี่เป็นหตุผลที่หลายปีมานี้โหรเข้าวังไปกราบทูลคำทำนายน้อยครั้งลงเรื่อยๆ

ก่อนหน้านี้ฉาเยี่ยนก็ไม่เชื่อเช่นกัน การทำนายและโชคชะตาเป็นเพียงคำลวงสำหรับเขา แต่ตอนนี้เขาเชื่อแล้ว

เขาต้องการถามโหรว่าหากตัดความเชื่อมโยงของคนคนหนึ่งกับโลกก่อน ควรจะทำอย่างไรกันแน่

ไม่ว่าเขาต้องทำอะไร ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไร เขาล้วนไม่เสียดายทั้งสิ้น

ประตูหอชมดาวปิดสนิท เขาเคาะประตูอยู่นานกว่าจะมีเด็กหนุ่มที่กำลังหาวหวอดออกเปิดประตูออกมา

เด็กหนุ่มไม่รู้จักฉู่เยี่ยน อย่าว่าแต่เด็กหนุ่มเลย โหรเองก็ไม่รู้จักฉู่เยี่ยนเช่นกัน ถึงอย่างไรเสียเขาก็หายตัวไปตั้งหลายปี

“คุณชายมาหาใครหรือ” เด็กหนุ่มเห็นเขาแต่งตัวดี ท่าทางสง่างาม ย่อมไม่ยากจนอย่างแน่นอน จึงแสดงความเกรงใจออกมาอย่างมาก

“โหรอยู่หรือไม่” ฉู่เยี่ยนถาม

เด็กหนุ่มส่ายหน้า “อาจารย์ไม่อยู่ คุณชายมีธุระด่วนหรือ”

ฉู่เยี่ยนขมวดคิ้ว “เขาจะกลับมาเมื่อใด ข้ามีเรื่องอยากถามเขา”

“ขอโทษด้วยจริงๆ” เด็กหนุ่มมีสีหน้ารู้สึกผิด “อาจารย์ออกพเนจรไปทั่ว นานวันครั้งถึงจะกลับมา ข้าบอกไม่ได้จริงๆ ว่าเป็นเมื่อใด”

บัดนี้ฉู่เยี่ยนหนาวสะท้านในหัวใจ “เช่นนั้นเขาไปนานเท่าไรแล้ว”

เด็กหนุ่มคำนวณดูก่อนจะตอบ “ข้าว่าประมาณครึ่งปีได้แล้ว”

“เขาได้บอกหรือไม่ว่าจะไปที่ใด มีส่งจดหมายกลับมาบ้างหรือไม่”

เด็กหนุ่มส่ายหน้า “แต่ไหนแต่ไรอาจารย์ออกไปแล้วไม่เคยบอกศิษย์ และไม่ส่งจดหมายกลับมาให้ศิษย์เช่นกัน จะไปก็ไป จะกลับก็กลับ ครั้งก่อนออกไปนานถึงสองปีทีเดียว”

“ข้าเข้าไปดูข้างในหน่อยได้หรือไม่” ฉู่เยี่ยนยังคงไม่เชื่อ โหรอาจจะทิ้งสิ่งของอย่างพวกตำราเอาไว้ มันอาจจะช่วยเขาได้บ้าง

เด็กหนุ่มใจกว้างทีเดียว “แน่นอนว่าย่อมได้ อาจารย์เคยบอกไว้ว่าขอเพียงมีคนอยากมาที่หอชมดาว ก็เข้าออกได้ตามสะดวก อ่านหรือค้นคว้าตำราข้างในได้ตามใจชอบ หากมีเรื่องอะไรต้องการถามก็ทิ้งข้อความและที่อยู่เอาไว้ เมื่อเขากลับมาแล้วจะตอบให้ทุกคำถาม”

ฉู่เยี่ยนตามเด็กหนุ่มเข้าไปในหอชมดาว เขาเคยได้ยินชื่อหอชมดาวมาหลายครั้งนัก แต่กลับเพิ่งเคยเห็นของจริงเป็นครั้งแรก

ในความทรงจำของเขา โหรมีตำแหน่งไม่ต่างกับเทพ ด้วยเหตุนี้จึงมีตำแหน่งในราชสำนักสูงทีเดียว

ที่แท้เรื่องอัศจรรย์มากมายที่เหนือจินตนาการ โหรเคยทำนายมาแล้วหลายครั้ง ไม่ใช่เพียงแค่จินตนาการโดยสิ้นเชิง

กระนั้น...มนุษย์ที่โง่เขลาเชื่อในสิ่งที่ตนเองอยากเชื่อเท่านั้น

สิ่งที่ไม่อยากเชื่อ ต่อให้มีหลักฐานก็ไม่มีทางเชื่อ

วันนี้หากไม่ใช่เพราะไป๋จื่อนำข้าวของออกมาให้เขาเห็นกับตาตนเอง ได้ยินกับหูตนเอง เขาจะเชื่อได้อย่างไร ตีให้ตายเขาก็เชื่อไม่ได้โดยสิ้นเชิง!

หอชมดาวมีทั้งหมดสามชั้น ชั้นหนึ่งเป็นห้องรับแขกและห้องรวมตัว ชั้นสองเป็นห้องหนังสือและห้องเก็บตำรา ส่วนชั้นสามเป็นระเบียงชมดาว โดยปกติแล้วโหรจะดูดวงและทำการทำนายในตอนกลางคืนที่นี่

หลังจากค้นหาครบทุกชั้นแล้ว ฉู่เยี่ยนก็กลับไปที่ห้องหนังสือบนชั้นสอง บนโต๊ะหนังสือมีผ้าสีขาวผืนหนึ่ง

ครั้นเปิดผ้าขาวออกแล้ว ก็ปรากฏพู่กัน หมึก กระดาษ และยังมีภาพวาดที่ยังไม่เสร็จสิ้นภาพหนึ่ง

พวกมันถูกวางไว้อย่างง่ายๆ ราวกับว่าเจ้าของเพิ่งใช้งานมันเสร็จ ยังไม่ทันได้เก็บกวาด

น้ำหมึกบนแท่นฝนหมึกแห้งไปแล้ว รูปบนภาพลึกซึ้งเป็นอย่างยิ่ง เขาไม่เข้าใจเลยสักนิด

“ภาพนี้คืออะไรกัน” ฉู่เยี่ยนชี้ไปที่ภาพวาด พลางถามเด็กหนุ่มที่อยู่ข้างๆ

.......................

ตอนที่ 1068 เรื่องนี้เขาโม้ไปได้ทั้งชีวิต

บนภาพวาดมีวงกลมสีสันต่างๆ อยู่จำนวนหนึ่ง เชื่อมต่อด้วยเส้นยาวเส้นแล้วเส้นเล่า มองดูแล้ววุ่นวายมาก แต่หากมองดูให้ละเอียดก็จะพบว่ามีแบบแผนบางอย่าง

ราวกับว่าไม่ได้วุ่นวายเช่นที่คิดไว้ ทว่ามันหมายถึงอะไรกัน

เด็กหนุ่มยิ้มเอ่ย “อาจารย์บอกว่าวงกลมนี้ก็คือดวงดาวบนท้องฟ้า”

“แล้วเส้นพวกนี้เล่า” ฉู่เยี่ยนถาม

ฝ่ายเด็กหนุ่มกวาดสายตามองครั้งหนึ่ง ก่อนจะตอบอีก “อาจารย์บอกว่านั่นคือวงโคจรของดวงดาว ข้าเองก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรนัก ดวงดาวก็อยู่บนท้องฟ้าตลอดเวลาไม่ใช่หรือ ไหนเลยจะต้องโคจรด้วย”

ไม่เข้าใจก็ถูกแล้ว สิ่งที่ไป๋จื่อพูดพวกนั้น ใครบ้างเล่าจะเข้าใจ

เขายิ่งมีความรู้สึกว่าโหรผู้นี้จะต้องรู้อะไรบางอย่าง แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้หาตัวเขาไม่พบ

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดอาจารย์ของเจ้าถึงได้วาดรูปพวกนี้” เขาถาม

เด็กหนุ่มส่ายหน้า ก่อนที่จู่ๆ จะนึกถึงคำพูดที่อาจารย์เคยพูดหลังจากเมาสุรา อาจารย์บอกว่าจะได้พบหนทางกลับบ้านเมื่อใด

อาจารย์คล้ายกับกำลังหาหนทางกลับบ้าน แต่เขาจะบอกคุณชายที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้อย่างไรดี

ครั้นเห็นคุณชายปู้นั้นก้มหน้ามองรูปภาพอีกครั้ง เขาก็ปิดปากเงียบเสียเลย

ถึงอย่างไรคำพูดนี้ก็เป็นคำพูดที่อาจารย์พูดออกมาหลังจากเมาสุรา ไม่ใช่คำพูดที่พูดกับเขาในเวลาปกติ เขารู้สึกว่าไม่พูดน่าจะเป็นการดีกว่า

ฉู่เยี่ยนค้นหาอยู่ในห้องเนิ่นนาน ทว่าก็ไม่พบอะไรทั้งสิ้น ส่วนตำราก็มีแต่ตำราโบราณเกี่ยวกับท้องฟ้าที่เขาไม่เข้าใจ จึงไม่ได้ข้อมูลอะไรกลับมาเลยสักนิด

เขาออกไปแล้ว ส่วนเด็กหนุ่มออกมากระซิบบอกว่า “คุณชาย โปรดทิ้งนามและที่อยู่ รวมถึงคำถามที่ท่านอยากถามอาจารย์ไว้ด้วย เมื่ออาจารย์กลับมาแล้วจะต้องตอบคำถามท่านแน่”

เมื่อครู่ฉู่เยี่ยนเปิดสมุดบันทึกคำถามดูแล้ว เขาพบว่าคนที่ทิ้งคำถามไว้มีไม่น้อยเลย ทว่าก็เป็นคำถามที่ไม่ค่อยสลักสำคัญเท่าไร อย่างเช่น ถามโหรว่าจะได้เห็นพระโพธิสัตว์ขณะชมดาวในตอนกลางคืนหรือไม่

ไปจนถึงคาดการณ์ฝนดาวตกได้หรือไม่...

คำถามพวกนี้ถูกทิ้งไว้ ไม่ได้รับคำตอบ

หากอยากได้คำตอบจากโหร ย่อมต้องเขียนคำถามที่ทำให้เขารู้สึกสนใจ

เขาคิดดูอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ยกพู่กันขึ้นเขียน ‘ขอถามท่านโหร มิติคืออะไร คนสามารถเดินทางข้ามมิติได้ด้วยหรือไม่’

เด็กหนุ่มเห็นตัวหนังสือที่งดงามไม่ธรรมดาแล้วก็พลันตาพร่าเลือน นี่มันคำถามอะไรกัน แปลกประหลาดยิ่งกว่าคำถามชมพระโพธิสัตว์ยามค่ำคืนเสียอีก

ทว่าเขาก็กล้าถามเพียงแต่สงสัยอยู่ในใจเท่านั้น ไม่กล้าแสดงสีหน้าออกมา

จากนั้นเขาก็รู้สึกโชคดีมากที่ตัวเองแต่ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมา เพราะชื่อและที่อยู่ที่คุณชายท่านนี้เขียนเอาไว้

ฉู่เยี่ยน จวนจิ้นอ๋อง

ที่แท้เขาก็คืออ๋องเทพสงครามที่ฟื้นจากความตาย ว่าที่ฮ่องเต้แคว้นฉู่

เด็กหนุ่มมองเงาหลังของจิ้นอ๋องที่กำลังก้าวเท้าอาดๆ จากไปด้วยความตื่นเต้น ในใจกล่าวว่าวันนี้เขาได้พบว่าที่ฮ่องเต้ด้วย เรื่องนี้เขาโม้ไปได้ทั้งชีวิตเชียว

หากอาจารย์รู้ว่าจิ้นอ๋องมาเขา เขาจะต้องดีใจมากๆ เช่นกัน!

เพียงแต่เหตุใดจิ้นอ๋องผู้นี้ถึงได้แปลกนัก คำถามของเขาหมายความว่าอย่างไรกัน

ขณะลงจากเนินว่างอวิ๋น ฉู่เยี่ยนไม่รู้ว่าควรทำอะไรอยู่บ้าง ทว่าในใจรู้สึกร้อนใจอย่างมาก

ทำอย่างไรดี ไม่พบตัวโหร เขาต้องไปพบใครเล่าถึงจะได้คำตอบ จากนี้เขาควรจะจัดการเรื่องของไป๋จื่ออย่างไร

เขาทุบศีรษะของตนเอง หัวสมองนี้ เหตุใดถึงคิดหาหนทางจัดการเรื่องนี้ไม่ได้กันนะ

ครั้นกลับถึงเมืองหลวง ฟ้าก็มืดไปเสียแล้ว เขายืนอยู่ข้างนอกคฤหาสน์ตงฟางครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ไม่ได้ก้าวเข้าไปเคาะประตู ด้วยไม่รู้ว่าพบนางแล้วจะพูดอะไรดี

ทันทีที่หมุนกายกลับไป เขากลับพบเงาร่างที่คุ้นเคยสายหนึ่ง

คนผู้นั้นยืนอยู่ที่มุมกำแพง แม้จะตั้งอกตั้งใจซ่อนตัว แต่ก็ยังคงหลบไม่พ้นสายตาของเขาอยู่ดี

ฝึกวรยุทธ์มานานปีถึงเพียงนี้ หากแม้แต่เงาร่างที่ชัดเจนก็หาไม่พบ เช่นนั้นไม่เท่ากับฝึกฝนไปโดยเปล่าประโยชน์หรือไร

เขาเข้าไปใกล้อีกฝ่าย บนใบหน้าแขวนไว้ด้วยรอยยิ้มจางๆ “อยากไปดื่มด้วยกันสักหน่อยหรือไม่”

เมิ่งหนานเดินออกจากเงามือ ยิ้มอย่างขมขื่น “ก็ดีเหมือนกัน!”