คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 520
ตอนที่ 1039 พระจันทร์เต็มดวงอีกแล้ว!
โรงแรมลี่ฝู
ภายในห้องรับรองวีไอพี หลินหยางยืนอยู่ตรงหน้าต่าง มองทิวทัศน์ยามค่ำคืนข้างนอก มันเหมือนกับว่าทั้งเมืองนี้อยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขา จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้น เห็นพระจันทร์ลอยคว้างอยู่กลางท้องฟ้า
พระจันทร์เต็มดวงอีกแล้ว!
เดือนนี้เธอก็คงไม่กลับมาเหมือนกัน
เธอบอกเอาไว้แล้วว่าเธอจะไม่กลับมาอีก
ไป๋จื่อ คุณใจร้ายมาก
“มาแล้วๆ! แหวนมาแล้ว” เสียงฝีเท้าเร่งร้อนสายหนึ่งดังเข้ามาในห้องรับรอง ทำลายความสงบภายในห้องไปจนหมด
เขาพ่นควันบุหรี่ออกมาจากในปาก อาจจะเป็นเพราะยังไม่ค่อยชินเท่าไร กลิ่นควันกฉุนทีเดียว จึงไอออกมาเสียงดัง ตาแดงก่ำ น้ำตาไหลเป็นทาง
“มาได้สักที นี่ช้าไปตั้งชั่วโมงกว่า ขืนชักช้าต่อไป แขกคงจะหนีกันไปหมดแล้ว” คุณนายหลินรับกล่องแหวนจากในมือของคนขับรถที่กำลังเหงื่อตก ก่อนจะมองหลินหยางด้วยสีหน้าตำหนิ “เรื่องสำคัญขนาดนี้ บอกว่าลืมก็ลืมได้เหรอลูก” เธอรู้สึกแปลกใจทีเดียว ปกติหลินหยางทำอะไรเป็นขั้นตอน ชัดเจนมาก แล้วเขาลืมเรื่องแบบนี้ไปได้ยังไง หรือว่าจะเป็นจริงอย่างที่ข่าวลือว่า เดิมทีเขาไม่ได้ยินดีแต่งงานกับม่านน่า
ไม่ๆ ไม่มีทาง หญิงสาวอย่างม่านน่าทั้งสวยและเก่ง พื้นเพครอบครัวยอดเยี่ยม มีผู้ชายคนไหนบ้างจะไม่ชอบเธอ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด
คุณนายหลินก้าวไปข้างหน้า ยื่นกล่องแหวนให้หลินหยาง “รีบไปเถอะ ทุกคนรอลูกอยู่”
หลินหยางร้องรับเสียงหนึ่ง เขารับกล่องแหวนไปโดยไม่มองสักครั้ง รับแล้วก็เดินออกไปข้างนอกทันที
ห้องรับรองของเจ้าสาวอยู่ข้างๆ กัน ตอนที่เขาเดินผ่าน เขาได้ยินเสียงของม่านน่าดังมาจากข้างใน คล้ายกับเธอกำลังคุยโทรศัพท์กับใครอยู่
ไม่รู้ผีสางดลใจหรือเปล่า เขากลับหยุดฝีเท้า เงี่ยหูฟังเสียงที่อยู่ในห้อง
อวี๋ม่านน่าโมโหมาก เดิมทีเธอควรกดเสียงลงให้เบากว่านี้ แต่ตอนนี้กลับขึ้นเสียงเพราะทนไม่ไหวแล้ว
“แกทำอะไรได้บ้าง แม้แต่คนที่ใกล้ตายก็จับตาดูไว้ไม่ได้หรือไง”
“พูดตอนนี้จะไปมีประโยชน์อะไร”
“ยังไม่รีบไปตามหาอีก?”
“ถ้าหาตัวไม่เจอ ฉันจะให้แกกลับไปปลูกผักที่บ้านเกิด”
“ไปเร็ว เรียกคนไปอีก หาตัวให้เจอเดี๋ยวนี้”
หัวใจของหลินหยางเต้นเร็วมาก แม้แต่มือก็สั่นเพราะความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามา เขาพุ่งเข้าไปในห้องรับรองของตัวเอง ตามหาโทรศัพท์มือถือจนทั่วห้อง
เธอกลับมาแล้ว ต้องกลับมาแล้วแน่ๆ ไม่อย่างนั้นจู่ๆ จะหายตัวไปได้ยังไง
ในเมื่อเธอกลับมาแล้ว เธอต้องโทรศัพท์หาเขาแน่นอน ตอนนี้เธอไม่มีเพื่อนอยู่ที่นี่ มีแค่เข้าที่เธอสามารถเชื่อใจได้
ถ้าเธอต้องการความช่วยเหลือ อย่างนั้นเธอต้องตามหาเขาแน่ๆ
แล้วโทรศัพท์มือถืออยู่ที่ไหนล่ะ
“ไอ้หยา หลินหยาง ลูกยังทำอะไรอยู่ที่นี่อีก พิธีจะเริ่มอยู่แล้วนะ ประธานในพิธีก็เตรียมพร้อมแล้วด้วย รอก็แต่ลูกนี่แหละ” คุณนายหลินเดินออกมาจากในห้องนำ กำลังจะไปยังโถงพิธี แต่กลับพบว่าลูกชายย้อนกลับมา หาข้าวของจนทั่วห้อง ไม่รู้เหมือนกันว่าเขากำลังหาอะไรอยู่
“แม่เห็นมือถือผมไหม”
คุณนายหลินร้องอ๋อเสียงหนึ่ง “มือถืออยู่ในกระเป๋าแม่ ทำไมตามหามือถือเอาป่านนี้ล่ะ จริงสิ ก่อนหน้านี้มีผู้หญิงโทร.มาหาด้วย บอกว่าเป็นเพื่อนร่วมงานของลูก แปลกจริงๆ มีเพื่อนร่วมงานในโรงพยาบาลหมิงซิงของพวกลูกคนไหนไม่รู้บ้าง ว่าลูกแต่งงานวันนี้”
หลินหยางหัวใจเต้นแรงอย่างต่อเนื่อง มันเหมือนจะเด้งออกมาจากในอก เขาเหลือบเห็นกระเป๋าของแม่วางอยู่บนโซฟา จึงเร่งฝีเท้าก้าวเข้าไป แล้วเปิดมันออกเพื่อเทสิ่งของข้างในออกมา
การกระทำที่เสียมารยาทนี้ทำให้คุณนายหลินที่แต่ไรแต่ไรสง่างามพลันหน้าถอดสี ได้แต่มองหลินหยางอย่างงุนงง ด้วยไม่รู้ว่าเขาเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ได้ยังไง น่ะ นี่ยังใช่ลูกชายที่หล่อเหลา เป็นผู้ใหญ่ และใจเย็นของเธออีกเหรอ
เขาเจอโทรศัพท์มือถือของตัวเองอยู่ในกองข้าวของต่างๆ จากนั้นก็ค้นหาบันทึกการโทรศัพท์ แล้วต่อสายกลับไปโดยไม่ลังเลเลยสักนิด
ตอนที่ 1040 หลินหยาง คุณแต่งงานวันนี้เหรอ
มือข้างหนึ่งของเขาถือโทรศัพท์มือถือ ส่วนมืออีกข้างหนึ่งปลดหูกระต่ายออก ถอดชุดสูทไฮเอนด์ที่สั่งตัดอย่างพอดีตัวทิ้ง แล้วคว้าเสื้อโค้ทบนโซพาเดินออกไป
“หลินหยาง ลูกจะทำอะไร จะไปที่ไหน พิธีจะเริ่มแล้วนะ” คุณนายหลินร้อนใจแล้ว
เขาเร่งฝีเท้าก้าวออกไป เสียงรอสายที่ดังจากในโทรศัพท์มือถือ ตอนที่มันดังเป็นครั้งที่สาม ในที่สุดปลายสายก็มีคนรับแล้ว
เสียงที่คุ้นเคยนั้น เหมือบกับกระแทกที่หัวใจของเขา
“หลินหยาง?”
เป็นเธอจริงๆ ด้วย
น้ำตาบดบังดวงตาทั้งสองข้างของเขาในพริบตานั้น ก่อนจะหยกลงบนแขนเสื้อสีขาวสะอาดหยดแล้วหยดเล่า
“ไป๋จื่อ? คุณจริงๆ เหรอ” เสียงของเขาเกือบจะสั่นเครือ และเจือไปด้วยความดีใจระคนหวาดกลัว
เขารู้ว่านี่คือเสียงของไป๋จื่อ แต่ก็กลัวว่าจะไม่ใช่
“หลินหยาง คุณแต่งงานวันนี้ กับอวี๋ม่านน่าเหรอ” เธอถาม
เขาไม่รู้ว่าจะตอบยังไง ตอนที่กำลังคิดจะอธิบาย เสียงของเธอก็ดังขึ้นอีก “เพราะฉันใช่ไหม อวี๋ม่านน่าซ่อนตัวฉันไว้ แล้วขู่ให้คุณแต่งงานกับเธอใช่ไหม”
ใช่ เป็นอย่างนั้น นี่คือเหตุผลที่เขากับอวี๋ม่านน่าแต่งงานกัน
แต่ตอนนี้เขาไม่อยากพูดเรื่องพวกเขา เขาแค่อยากไปเจอเธอทันที ก่อนที่คนชั่วพวกนั้นจะเจอตัวเธอเสียก่อน
“คุณอยู่ที่ไหน ผมจะไปหาเดี๋ยวนี้” ความรู้สึกตื่นเต้นของเขาค่อยๆ สงบลง ความมึนงงในหัวสมองเริ่มแจ่มชัดขึ้น
ไป๋จื่อยืนอยู่บนป้ายรถเมล์ข้างทาง จึงมองตัวหนังสือที่เขียนอยู่บนนั้น “ฉันอยู่ที่ป้ายรถเมล์ถนนฮุ่ยไห่ หลินหยาง คุณอยู่ที่ไหน”
หลินหยางสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ สมองทำงานอย่างรวดเร็ว เขาตอบทันที “ไป๋จื่อ คุณฟังผมนะ คนของอวี๋ม่านน่ากำลังตามหาตัวคุณอยู่ บนมือถือของคุณมีระบบติดตาม อีกไม่นานพวกเขาก็จะพบตัวคุณ คุณนั่งรถเมล์สายสี่สิบหกไปลงที่ถนนซีไห่ ผมจะรอคุณอยู่ที่ป้ายรถเมล์ วางสายแล้วก็โยนมือถือทิ้งไปเลยนะ”
เดิมทีไป๋จื่อก็กำลังคิดว่าควรโยนโทรศัพท์มือถือทิ้งไปเลยดีไหม ตอนนี้ติดต่อหลินหยางได้แล้ว เธอย่อมไม่ต้องลังเลอีกต่อไป
“ตกลง คุณต้องรอฉันอยู่ที่นั่นนะ หลินหยาง คุณต้องรอฉัน” เธอร้อนใจมาก เพราะไม่รู้ว่าต้องกลับไปที่โลกนั้นเมื่อไร ก่อนที่จะกลับไป มีเพียงหลินหยางเท่านั้นที่นำสิ่งของที่เธอต้องการมาได้
“อืม ผมจะรอคุณ ไป๋จื่อ ผมรอคุณอยู่ตลอด” ไม่รู้ว่าเขาพูดประโยคนี้ให้เธอฟัง หรือความจริงแล้วพูดให้ตัวเองฟัง
เขาพูดจบแล้วก็ตาแดง เพื่อไม่ให้น้ำตาไหลลงมา เขาเงยหน้าขึ้น กลั้นน้ำตาเอาไว้
หลินหยางขึ้นรถแท็กซี่ไปแล้ว อวี๋ม่านน่ารีบตามไปทันทีที่รู้เรื่อง เห็นเพียงไฟท้ายรถอยู่ลิบๆ แต่กลับมองป้ายทะเบียนรถไม่ชัดเจนแล้ว
เธอโมโหมาก พาลให้ถอดมงกุฎเพชรบนศีรษะทิ้งจนแตกเป็นเสี่ยงๆ เธอถลึงตามองรถแท็กซี่ที่ไกลออกไปด้วยหน้าตาดุร้าย กัดฟันกล่าวว่า “จะช้าจะเร็วนายก็เป็นของฉัน อย่าคิดว่าจะรอดจากเงื้อมมือของฉันไปได้ ไม่มีวัน!”
คุณนายหลินตามออกมาทีหลัง เธอเห็นสีหน้าของอวี๋ม่านน่าแล้วก็ตกใจมาก ม่านน่าที่อ่อนหวานต่อหน้าเธอมาโดยตลอด ทำไมถึงมีสีหน้าโหดเหี้ยมแบบนี้ไปได้
ไป๋จื่อทิ้งโทรศัพท์มือถือลงไปในถังขยะข้างหลังป้ายรถเมล์ แล้วกลับหลังหันขึ้นรถเมบที่มุ่งหน้าไปยังถนนซีไห่
จะขึ้นรถเมล์ต้องรูดบัตร แต่เธอไม่มีบัตร เงินสดต้องใช้ห้าหยวน และตอนนี้เธอไม่มีเงินสดเช่นกัน
เธอทำได้แค่มองคนขับรถอย่างเก้อเขิน ยิ้มแห้งๆ เล็กน้อย “พี่ชายคนขับรถ แม่ฉันหกล้มบนถนนซีไห่ ฉันรีบร้อนวิ่งออกมา ไม่ได้พกอะไรมาเลยแม้แต่มือถือ”
คนขับรถคนนั้นมองสภาพของเธอ ตอนนี้เธอสวมชุดนอนบางๆ ผมเผ้าไม่ได้หวี ท่าทางเหมือนคนที่รีบออกจากบ้านจริงๆ