คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 521

ตอนที่ 1041 มีลูกไม้แบบนี้ด้วย

อีกทั้งได้ยินเรื่องที่แม่ของเธอหกล้ม เขาก็เกิดความรู้สึกเห็นใจขึ้นมา กล่าวว่า “ไปนั่งข้างหลังเถอะ ถึงถนนซีไห่แล้วฉันจะเรียก”

เธอพยักหน้าขอบคุณ ก่อนจะไปนั่งที่ด้านหลัง บนรถคันนี้มีคนอยู่ไม่มาก เรียกได้ว่าบางตาทีเดียว ถึงอย่างไรเสียก็เป็นรถกะกลางคืน รวมถึงถนนฮุ่ยไห่ก็ไม่ใช่เขตที่คึกคักเท่าไร

รถเมล์ออกตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมีคนกลุ่มหนึ่งวิ่งมาถึงป้ายรถเมล์อย่างเอาเป็นเอาตาย

“ตรงนี้แหละ มันโชว์ว่าอยู่ตรงนี้แท้ๆ แล้วคนไปไหน”

ที่ป้ายรถเมล์ไม่มีใครเลย ในมือของคนนนั้นถือเครื่องบอกตำแหน่งผ่านดาวเทียม สถานที่ที่มันแสดงผลก็คือที่นี่

หนึ่งคนในนั้นต่อสาย เสียงเรียกเข้าสายหนึ่งดังขึ้นจากในถังขยะ มีคนไปคุ้ยถังขยะในทันที และพบโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งอยู่ในนั้นจริงๆ

“แน่แล้ว นางผู้หญิงน่าตายคนนี้หนีไปแล้ว”

“เมื่อกี้มีรถเมล์คันหนึ่งเพิ่งออกไป พวกเราตามไปเร็ว”

ผู้ชายร่างสูงใหญ่สามคนกรูกันไปขึ้นรถตู้ที่ตามมาถึง ณ ตอนนั้น

จากถนนฮุ่ยไห่ถึงถนนซีไห่เป็นระยะทางมากกว่ายี่สิบกิโลเมตร ถนนฮุ่ยไห่เป็นเขตที่อยู่อาศัย มีป้ายรถมล์เพียงไม่กี่ป้าย รถเมล์จึงวิ่งเร็วมาก ทิ้งห่างรถตู้ไปไกลลิบๆ

เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงถนนซีไห่แล้ว คนที่อยู่ในรถตู้ก็ชี้ไปยังรถเมล์ที่ยังคงอยู่ห่างออกไป “คันนั้นแหละ รถเมล์ที่ฉันเห็นว่าเพิ่งออกจากป้ายเมื่อกี้นี้”

“รีบตามไปแล้ว เหยียบคันเร่ง เร็วกว่านี้”

คนขับรถเหยียบคันเร่งอย่างเอาเป็นเอาตาย ทว่ารถกลับวิ่งช้าลงเสียอย่างนั้น ช้าลงเรื่อยๆ...

“เกิดอะไรขึ้น”

รถเมล์หายไปอีกครั้ง ทำเอาผู้ชายที่นั่งอยู่แถวหลังต่อว่ายกหนึ่ง

คนขับรถมีสีหน้ารู้สึกผิด “น่ะ น้ำมันหมดแล้ว”

“บัดซบ ฉันจะฆ่าแก”

รถตู้จอดที่ข้างทาง ทั้งสามคนลงจากรถไปแล้วก็โบกรถแท็กซี่คันหนึ่ง

ป้ายรถเมล์ถนนซีไห่

ที่นี่เป็นเขตเมืองที่คึกคัก ตอนนี้เป็นเวลาพีคของพวกที่เลิกจากการทำโอที และเป็นเวลาเลิกเรียนของโรงเรียนที่มีการเรียนชดเชยด้วย

ที่ป้ายรถเมล์แทบจะมีคนยืนอยู่จนเต็ม ผู้หญิงทุกคนเกือบจะมองหลินหยางกันหมด

ผู้ชายตัวสูงใหญ่ หล่อเหลา สวมเสื้อผ้าที่ตัดเย็บอย่างดีและมีราคาแพงแบบเขา ควรจะขับรถสปอร์ตคันหรูไม่ใช่เหรอ

ทำไมถึงมาปรากฏตัวอยู่ที่ป้ายรถเมล์แบบนี้ได้

รถเมล์เข้ามาจอดคันแล้วคันเล่า บรรทุกคนจากไปคันแล้วคันเล่า แต่มีเพียงเขาที่ยังคงยืนอยู่ตรงนี้โดยตลอด

หญิงสาวใจกล้าคนหนึ่งเข้ามาใกล้ แต่ก็ต้องถอยกลับไปเพราะใบหน้าเย็นชาของเขา

ในที่สุดรถเมล์ที่มาจากถนนฮุ่ยไห่ก็ปรากฏแก่สายตาของเขา ในดวงตาดำขลับทอประกายในทันที เขาเดินไปข้างหน้าสองก้าวอย่างไม่รู้ตัว จ้องมองรถเมล์คันนั้นอย่างไม่วางตา

เมื่อรถจอดและประตูเปิดออก มีคนลงมาจากข้างในสองถึงสามคน เขาร้อนใจมาก จึงเบียดตัวเองไปถึงหน้าประตูรถ ก่อนจะชะเง้อคอมองเข้าไป

ผู้หญิงจากในรถลงมาแล้วก็เห็นชายหนุ่มรูปหล่อกำลังมองตัวเองอยู่ จึงหน้าแดงขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

ทว่าหนุ่มหล่อเบนสายตาไปที่อื่นตอนที่พวกเธอกำลังหน้าแดงเสมอ

ไป๋จื่อลงมาเป็นคนสุดท้าย อย่างไรเสียนางก็ยังเดินเหินได้ไม่สะดวก จึงค่อยๆ พาตัวเองไปที่ประตูรถทีละก้าว บันไดสูงมาก เธอยกเท้าขึ้นข้างหนึ่งแล้วจึงเสียศูนย์ เกือบจะตกลงไปจากรถแล้ว

โชคดีที่หลินหยางอยู่ด้านล่าง เขายื่นแขนมาประคองตัวเธอไว้อย่างมั่นคง

เขากอดเธอไว้ในอ้อมอก เบามือ จากนั้นก็แน่นขนัด

หญิงสาวตรงป้ายรถเมล์พวกนางมองผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมกอดของหนุ่มหล่อด้วยความอิจฉา ที่แท้ก็มีลูกไม้แบบนี้ด้วย ทำไมเมื่อกี้พวกเธอคิดไม่ถึงกันนะ ถ้าพวกเธอเล่นลูกไม้นี้บ้าง ตอนนี้คนที่อยู่ในอ้อมกอดของหนุ่มหล่อคงจะเป็นพวกเธอเองแล้ว

ตอนที่ 1042 จะใช้เขาทำอะไร

“คุณโอเคไหม” เขาปล่อยเธอลง เห็นเธอใส่แค่ชุดนอนบางๆ จมูกเย็นจัดจนเป็นสีแดง สองมือแข็งจนเหมือนน้ำแข็งแล้ว

เขารีบถอดเสื้อโค้ทของตัวเองออก แล้วพันตัวเธอเอาไว้แทน

โชคดีที่เสื้อคลุมตัวนี้ใหญ่พอ มันจึงคลุมไปจนถึงใต้หัวเข่าของเธอ ทำให้เธอรู้สึกอุ่นขึ้นมามากทีเดียว “ฉันไม่เป็นไรแล้ว คุณหนีการแต่งงานออกมาเหรอ” เธอถาม

หลินหยางเผลอหัวเราะออกมา “คุณดูออกแล้วสินะ”

ขณะนี้รถแท็กซี่คันหนึ่งจอดอยู่ข้างหลังรถเมล์ ทั้งสามคนลงมาจากในรถ คนที่อยู่ข้างหน้าสุดเห็นไป๋จื่อยืนอยู่กับหลินหยาง พลันชี้ไป๋จื่อทันที “อยู่นั่น!”

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ไป๋จื่อกับหลินหยางรีบหันกลับไป เห็นสามคนนั้นกำลังเร่งเข้ามาหาพวกตนแล้ว

สีหน้าของหลินหยางเปลี่ยนไปในทันที เขาหันไปพูดกับสาวๆ ที่แอบถ่ายรูปเขาอยู่ตรงป้ายรถเมล์ว่า “พวกคุณถ่ายรูปผมอยู่นานแล้ว ช่วยอะไรผมหน่อยได้ไหม”

ในดวงตาของสาวๆ เหมือนกับมีรูปหัวใจเกิดขึ้น รีบพยักหน้าทันที

“ช่วยผมแจ้งตำรวจที บอกว่ามีนี่มีการปล้น”

พวกเธอเองก็เห็นผู้ชายสามคนวิ่งมาทางนี้ แต่ละคนหน้าตาน่ากลัวมาก ย่อมรู้ดีว่าควรทำอะไร

โทรศัพท์มือถือสิบกว่าเครื่องต่อสายหาตำรวจพร้อมกัน

จากนั้นรถตำรวจที่อยู่รอบๆ ก็เปิดเสียงไซเรนในทันที

สามคนนั้นเพิ่งเข้าใกล้หลินหยางและไป๋จื่อ ยังไม่ทันได้ลงมือทำอะไร รถตำรวจก็มาถึงแล้วเป็นที่เรียบร้อย

ต่อให้พวกเขาเก่งกาจกว่านี้ ก็ไม่กล้าทำร้ายคนต่อหน้าตำรวจ ทำได้แค่วิ่งหนีไปก่อน

หลินหยางถือโอกาสตอนที่สถานการณ์ชุลมุน เร่งพาไป๋จื่อขึ้นรถแท็กซี่คันที่ว่างอยู่ทันที

เขาจับมือไป๋จื่อจนแน่น ไม่คิดจะปล่อยแม้แต่วินาทีเดียว

ไป๋จื่อรู้สึกผิดมาก หลินหยางเกือบจะได้มีชีวิตสุขสบายไปทั้งชีวิตแล้วเชียว เกรงว่าการมีอยู่ของเธอมีแต่จะนำความกลัดกลุ้มและเหนื่อยล้ามาให้เขาไม่จบสิ้น

“หลินหยาง ฉันกลับมาครั้งนี้เพราะมีเรื่องอยากขอให้คุณช่วย”

แน่นอนว่าต้องมีเรื่องอะไรบางอย่าง เขารู้ชัดเจนแก่ใจดี แค่เธอเอ่ยปากพูดออกมา เขาก็รู้สึกเจ็บแปลบๆ ที่หัวใจแล้ว

“อืม ขอแค่ผมช่วยได้ ผมต้องช่วยคุณแน่ ไป๋จื่อ ผมหาวิธีที่คุณจะอยู่ที่นี่ต่อไปได้แล้วนะ แต่ตอนนี้การทดลองยังไม่สำเร็จ ถ้าการทดลองสำเร็จเมื่อไร คุณอยากจะอยู่ที่นี่ต่อไปไหม”

เธอไม่รู้ว่าควรตอบเขายังไง ได้แต่เงียบเสียง ก้มหน้าอยู่อย่างนั้น

หลินหยางยิ้มอย่างขมขื่น “คุณไม่ต้องรีบตอบผมหรอก ไม่รู้เหมือนกันว่าการทดลองนี้จะสำเร็จเมื่อไร อาจจะเป็นตอนที่คุณกลับมาครั้งหน้า หรือครั้งต่อไปหลังจากนั้นก็ยังไม่แน่ ไป๋จื่อ คุณต้องกลับมาบ่อยๆ นะ ตกลงไหม”

ในที่สุดไป๋จื่อก็พยักหน้า “ตกลง” เธอตัดใจปฏิเสธหลินหยางไม่ได้ และไม่รู้ว่าควรจะปฏิเสธยังไง

รถแท็กซี่จอดข้างนอกร้านขายยาแห่งหนึ่ง เขานำเธอเข้าไปในร้านขายยา ตอนที่กลับออกมา สองมือของพวกเขาสองคนเต็มไปด้วยข้าวของ

ไม่เพียงแต่ซื้อยาแผนปัจจุบันที่มีเก็บไว้ในร้านขายยาเท่านั้น ยังซื้อยาที่ใช้ในเหตุฉุกเฉินที่มักจะได้ใช้อยู่บ่อยครั้งด้วย ครั้งนี้หลินหยางเสียเงินไปแสนกว่าหยวนเลยทีเดียว

“ใช้เงินคุณไปตั้งเยอะ ขอโทษด้วยจริงๆ ตอนนี้ฉันไม่มีบัตร...”

ไป๋จื่อยังพูดไม่ทันจบ หลินหยางก็พูดแทรกเธอในทันที “เงินของผมก็เหมือนเงินของคุณ อย่าเห็นผมเป็นคนนอกเลย”

เธอกลืนคำพูดลงคอไปอย่างกระอักกระอ่วน เป็นอีกครั้งที่เธอไม่รู้ว่าควรตอบเขายังไง

ตอนที่กลับไปถึงบ้านของหลินหยางก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว

ห้องแรกแขกที่นี่เหมือนกับห้องผู้ป่วยในโรงพยาบาล มีมอนิเตอร์ ออกซิเจน ครบครันไปหมดทุกอย่าง

ไป๋จื่อถอนหายใจเสียงหนึ่ง หลินหยางไม่คิดจะปล่อยเธอไปจริงๆ เธอจะทำยังไงดี

เธอปีนขึ้นไปบนเตียงตามปกติ กอดสิ่งของทุกอย่างเอาไว้ ก่อนที่หลินหยางจะยัดแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งใส่ในกล่องยาด้วย เขายิ้มขื่นว่า “แท็บเล็ตเครื่องนี้ใช้พลังงานแสงอาทิตย์ ข้างในนั้นมีรูปของพวกเราอยู่ คุณเอามันติดตัวไปด้วยนะ ต้องดูมันบ่อยๆ อย่าลืมผม”