คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 529

ตอนที่ 1057 เรื่องมงคล

หลังจากฉู่เยี่ยนออกจากวัง เขาไม่แม้แต่จะกลับไปที่จวนอ๋อง เพียงมุ่งตรงไปยังคฤหาสน์ตงฟาง

ไป๋จื่อกำลังดูข้อมูลบนแท็บเล็ตอยู่ในเรือน มีไฟล์การใช้ยาที่เกี่ยวกับการรักษาอยู่ด้วย

นางกำลังตกอยู่ในภวังค์ จึงไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงฝีเท้า

ประตูเปิดออก ฉู่เยี่ยนก้าวยาวๆ เข้ามา เห็นไป๋จื่อกำลังประคองสิ่งของหน้าตาแปลกประหลาดในทันที

เมื่อสังเกตเห็นสายตาของเขา นางก็ซ่อนมันไว้ใต้ผ้าห่มในทันใด

“กำลังดูอะไรอยู่” เขาถาม

ไป๋จื่อส่ายหน้า “ไม่มีอะไร” มือใต้ผ้าห่มกมปุ่มปิดเครื่องอย่างว่องไว เผื่อว่าเขาจะแย่งมันไปดู

“เจ้ากำลังดูอะไรอยู่แท้ๆ ข้าดูด้วยไม่ได้หรือไร” เขาเลิกคิ้วขึ้น ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อนาง เพียงแต่เขารู้สึกสงสัยมาก เพราะสิ่งของนั้นหน้าตาแปลกประหลาดจริงๆ

ไป๋จื่อหัวเราะแห้งๆ “เจ้ารีบร้อนมาหาข้าเช่นนี้ เพียงเพื่อสืบเสาะความลับของข้าใช่หรือไม่” นางกล่าวพลางกะพริบตา “ก่อนจะเข้ามาครั้งหน้า เจ้าเคาะประตูจะได้หรือไม่”

ฉู่เยี่ยนหัวเราะฮ่าๆ “ก่อนหน้านี้เจ้าเข้าห้องของข้า เจ้าก็ไม่เคาะประตูเช่นกัน”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ไป๋จื่อก็พลันนึกถึงร่างกายที่แทบจะเปลือยเปล่า บัดนี้หน้านางแดงเถือก จึงมองตาขวางใส่เขา “เอาละ มีธุระอะไรก็ว่ามา”

วันนี้ฉู่เยี่ยนอารมณ์ดีไม่หยอก บนบหน้ามีรอยยิ้มอยู่เสมอ เขาหมุนกายไปรินน้ำชามาส่งให้นาง ก่อนจะเอ่ยปากว่า “มีเรื่องมลคล”

ไป๋จื่อรับชาไว้ ทว่ายังไม่ดื่ม “เรื่องมงคลอะไร เจ้าถึงได้มีท่าทางดีใจเช่นนี้”

“เมิ่งหนานจะแต่งงานแล้ว กับบุตรีคนเล็กจองหนานเจียงจวิ้นอ๋อง อี๋ผิงจวิ้นจู่”

เด็กสาวร้องอ๋อเสียงหนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้า “เป็นเรื่องมงคลจริงๆ เมิ่งหนานอายุเท่านี้แล้ว ควรจะแต่งงานได้เสียที คุณชายที่อายุเท่าๆ เขาเกรงว่าต้องอุ้มลูกอยู่หลายคนแล้วกระมัง”

ครั้นเห็นนางมีปฏิกิริยาเช่นนี้ ฉู่เยี่ยนก็ยิ่งอารมณ์ดีขึ้นกว่าเดิม “หรือว่าเจ้าลืมไปแล้วว่าข้าอายุมากกว่าเมิ่งหนานถึงสองปี เจ้าไม่ร้อนใจแทนข้าบ้างเลยหรือไร”

ไป๋จื่อเผลอหัวเราะออกมา “เหตุใดต้องร้อนใจแทนเจ้าด้วย หรือข้าต้องใช้เจ้าเสาะหาสาวงาม”

ฉู่เยี่ยนจับใบหน้าเล็กของนาง ทำท่าทางคล้ายกับโมโห “เจ้านี่นะ รู้ดีอยู่แท้ๆ ว่าข้าหมายถึงอะไร”

เด็กสาวยิ้มและวางจอกชาลง หลังจากเขาชักมือกลับไปแล้ว นางถึงจะลูบพวงแก้มของตนเอง “ข้าเพิ่งอายุเท่านี้เอง จะฝืนให้ข้าโตเร็วๆ ได้อย่างไร”

ฝ่ายฉู่เยี่ยนถอนใจเสียงหนึ่ง แล้วจ้องมองนางด้วยความท้อใจ “ยาโถว เจ้ารีบโตหน่อยเถอะ”

ไป๋จื่อยิ้มจางๆ ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงก้มหน้ามองมือของตนเอง มือคู่นั้นที่ยังไม่เป็นผู้ใหญ่

เดิมทีนางอยากถามเขา ว่าหากนางไม่อยากให้เขาเป็นฮ่องเต้ เขาจะละทิ้งตำแหน่งนี้เพื่อนางหรือไม่

ทว่าคำพูดในวันนั้นของเขาก็ดังขึ้นมา เขาบอกว่าเขาเกิดมาเป็นองค์ชาย ทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้ว

ถูกต้อง ทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้ว นางจะไปเปลี่ยนแปลงอะไรได้

หากเขาบุ่มบ่ามละทิ้งโลกทั้งใบเพื่อนาง ต่อไปเขาเสียดายแล้วจะทำอย่างไรดี

นาง...ไป๋จื่อคนนี้จะเป็นโลกทั้งใบของเขาได้ใช่หรือไม่

จนสุดท้ายนางก็ไม่ได้ถามออกไป

“จื่อเอ๋อร์ ข้ารู้ว่าเจ้าไม่อยากเป็นฮองเฮา ไม่ชอบชีวิตอุดอู้ในวัง แต่ข้ารับปากเจ้า ว่าเจ้าแล้วว่าในวังหลังนั่น นอกจากเจ้าแล้วจะไม่มีใครอีก กำแพงวังสูงตระหง่านนั่นไม่อาจกลายเป็นกรงขังเจ้า ขอเพียงเจ้ายินยอม เจ้าทำเรื่องที่เจ้าอยากทำได้ทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใดก็ตาม”

เขาเห็นนางยิ้มจางๆ ทว่าในดวงตายังคงมีความกลัดกลุ้มอยู่เสมอ ในใจรู้ดีว่านางกังวลเรื่องอะไร

สิ่งที่เขาอยากพูดและไม่มีโอกาสได้พูดมาโดยตลอด วันนี้ได้พูดออกมาแล้ว

ไป๋จื่อรู้สึกซาบซึ้งมาก นางยินดีเชื่อว่าบุรุษตรงหน้านางมองความจริงใจให้นางอย่างแม้ และยินดีเชื่อทุกอย่างที่เขาพูดด้วยเช่นกัน

แต่เมื่อเขาได้นั่งลงบนตำแหน่งนั้น เรื่องบางเรื่องก็ไม่อาจทำตามใจชอบได้

.......................

ตอนที่ 1058 น้ำแกงปลา

นางหัวเราะ “ข้าย่อมเชื่อเจ้าอยู่แล้ว” นางไม่อาจพูดสิ่งที่อยู่ในใจกับคนที่มีแต่ความหวังเต็มใบหน้าอย่างเขาได้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้

เขาไม่เพียงเป็นหูเฟิง ยิ่งเป็นถึงจิ้นอ๋อง และเป็นว่าที่ฮ่องเต้ของแคว้นจินด้วย

ฮ่องเต้คนหนึ่งสัญญากับนางว่าจะมีเพียงนางคนเดียว แล้วนางยังจะพูดอะไรได้อีก

“ข้าหิวแล้ว!” เสียงนุ่มนวลของนางเหมือนกับหมัดบุปผา ทุบใส่หัวใจของเขาอย่างแผ่วเบา ทำให้เขารู้สึกเมามายไปทั้งตัว

“เจ้าอยากกินอะไร” เขาไม่เคยรู้เลย ว่าเสียงยามพูดจาของเขาอ่อนโยนเพียงใด ความอบอุ่นในแววตาเข้มข้นไม่จางหาย และปล่อยให้มันโอบล้อมแววตาของนางอยู่ด้วยกัน

หากเขาเป็นเพียงบุรุษของไป๋จื่อ ไม่ใช่จิ้นอ๋อง ไม่ใช่องค์ชายแคว้นฉู่ แต่เป็นเพียงบุรุษของไป๋จื่อเพียงคนเดียวเท่านั้น เช่นนั้นจะดีเพียงใดกันนั

“ข้าอยากกินน้ำแกงปลา” นางไม่ได้รู้สึกอยากอาหารเท่าไร เพียงพูดออกไปอย่างนั้น

“ข้าทำอย่างอื่นไม่เป็น แต่ข้ากลับทำน้ำแกงปลาได้ดีมาก เจ้าอยากลองชิมหรือไม่” ฉู่เยี่ยนยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ปีนั้นเขาเดินทางออกรบ มีครั้งหนึ่งที่ติดอยู่ในหุบเขานานสิบกว่าวัน เพื่อให้มีเรี่ยวแรงและมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ เขาและเหล่าทหารแม้กระทั่งเคยกินหญ้า รวมถึงเปลือกไม้ น้ำแกงปลาถือเป็นอาหารที่เลิศหรูที่สุดในเวลานั้น และตอนนั้นเองเขาก็เรียนรู้การทำน้ำแกงปลาจนเป็น

ไป๋จื่อเลิกคิ้ว “เจ้าทำน้ำแกงปลาเป็นด้วยหรือ”

ฉู่เยี่ยนยิ้ม “มันทำง่ายมาก หากเจ้าอยากกินอร่อยๆ ก็ต้องใช้ปลาที่สดที่สุด ตกมันขึ้นจากแม่น้ำได้ย่อมดีที่สุด ฆ่ามันทันทีแล้วค่อยน้ำลงหม้อ ใช้น้ำจากแม่น้ำก็ทำให้มีรสชาติสดใหม่ที่สุดเช่นกัน”

ใช้น้ำจากแม่น้ำ? ไป๋จื่อนึกถึงภาพวาด ใต้เท้าพาเด็กคนหนึ่งไปว่ายน้ำในแม่น้ำ ก่อนจะปัสสาวะอยู่ในนั้น...

นางโบกมือทันที “ไม่ต้องลำบากถึงเพียงนั้น ห้องครัวที่จวนก็เลี้ยงปลาไว้เช่นกัน ทำที่นี่เถอะ หากกินเสร็จแล้วเจ้ายังมีเวลาว่าง ก็ค่อยออกไปเดินเล่นเป็นเพื่อนข้า ข้าอยากซื้อของขวัญให้เมิ่งหนาน เจ้าบอกว่าเขากำลังจะแต่งงานไม่ใช่หรือ”

ฉู่เยี่ยนมีเวลาว่างไม่มาก แต่เขาก็ล้วนมาหาไป๋จื่อที่คฤหาสน์ตงฟางทุกวัน เจียดเวลาพักผ่อนในตอนกลางคืนเสมอ กลางวันเขาอยู่ที่นี่นานเท่าไร กลางคืนก็ต้องทำงานเพิ่มให้มากเท่านั้น

ทว่าไป๋จื่ออยากไป เขาย่อมอยากไปเป็นเพื่อน ถึงแม้จะต้องอดนอนในตอนกลางคืนก็ตาม

น้ำแกงปลาที่ฉู่เยี่ยนทำไม่ได้อร่อยมากเช่นที่เขาพูดไว้ แต่ในสภาพแวดล้อมเช่นนั้น กินอะไรก็ทำให้รู้สึกอร่อยเลิศล้ำทั้งนั้น

ทว่าตอนนี้ไม่ใช่ตอนนั้น รสชาติไม่เหมือนกันโดยสิ้นเชิง

เขาลองอยู่หลายครั้งแล้ว ทว่าก็ทำรสชาติเหมือนกับในตอนแรกไม่ได้ น้ำแกงปลาในวันนี้ไม่มีรสชาติ ไหนเลยจะมีรสชาติสดใหม่และเต็มเปี่ยมได้ถึงครึ่งของความทรงจำ

ตงฟางมู่ชิมไปสองคำก็ไม่ขยับช้อนอีก แต่ไป๋จื่อกลับกินช้อนแล้วช้อนเล่าจนเกลี้ยง

ฉู่เยี่ยนเห็นดังนั้นก็รู้สึกสุขใจมาก จื่อเอ๋อร์ของเขาน่ารักยิ่งนัก

หลังจากกินอาหารกลางวันเสร็จ ทั้งสองคนก็ออกจากจวนไป

เดือนสามแล้ว ดอกท้อบานสะพรั่งเต็มถนน ลมเย็นสบายพัดผ่านมา พาให้กลีบดอกไม้สีชมพูอ่อนร่วงลงมาเหมือนกับฝนดอกท้อก็ไม่ปาน

นางยืนรออยู่ใต้ต้นท้อ กลีบดอกไม่ที่กำลังว่อนร่วงลงบนเรือนผม เรียวคิ้ว หัวไหล่ และฝ่ามือของนาง งดงามเหมือนกับภาพวาดยิ่งนัก

ฉู่เยี่ยนเร่งฝีเท้าก้าวไปข้างหน้า เพื่อปัดกลีบดอกไม้ออกจากเรือนผมและเรียวคิ้ว จากนั้นก็ยกแขนขึ้นโอบไหล่นาง ป้องกันไม่ให้ฝนบุปผาที่ร่วงลงมาไม่ยอมหยุด

ไม่รู้ว่ามีคนเห็นภาพที่เกิดขึ้นหน้าร้านอัญมณีมากน้อยเท่าไร และไม่รู้ว่าใครบ้างที่จดจำภาพนี้อยู่ในใจ

ฝั่งตรงข้ามนั่งไว้ด้วยจิตรกรผู้หนึ่ง เดิมทีเขากำลังวาดภาพทิวทัศน์ แต่เมื่อได้เห็นภาพฉากนี้เข้า พู่กันของเขาก็ลงเส้นมากมายอย่างรวดเร็ว วาดภาพบุรุษป้องกันฝนบุปผาให้สตรี งดงามจับใจอย่างยิ่งยวด