คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 530

ตอนที่ 1059 ร้านอัญมณี

ร้านอัญมณี

เสี่ยวเอ้อร์ที่คอยเรียกลูกค้าไม่เคยพบฉู่เยี่ยน แต่เห็นหน้าเขาแล้วก็รู้สึกว่าคุ้นตาอยู่หลายส่วน เพราะว่าเขาหน้าคล้ายกับเซียวอ๋องที่ถูกลดฐานะเป็นสามัญชนอย่างยิ่ง แต่ดูจากเสื้อผ้าของเขาที่แม้จะถ่อมตนทว่างดงาม ก็รู้ได้ทันทีว่าไม่ใช่เสื้อผ้าที่คุณชายตระกูลใหญ่ทั่วไปจะสวมใส่ได้

การจะเป็นพนักงานของร้านอัญมณีได้ ต้องมีสายตาเฉียบแหลมมากกว่าคนธรรมดา

ความสามารถในการประจบย่อมไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะเทียบได้เช่นกัน

“ลูกค้าท่านนี้เชิญข้างในก่อน วันนี้ร้านของเรามีสิ่งของดีๆ เข้ามาใหม่มากมายเลยขอรับ”

ไป๋จื่อเหลือบมองพนักงานที่ยิ้มอย่างสดใส จึงยิ้มตามอย่างอดไม่อยู่ “ไม่ทราบว่ามีสิ่งใดบ้างหรือ”

พนักงานรีบตอบว่า “คุณหนูอยากซื้อสิ่งของประเภทใด ข้าจะนำเสนอของดีๆ ให้ท่านอย่างแน่นอน”

“สหายของข้าคนหนึ่งกำลังจะแต่งงาน ข้าอยากมอบขอบขวัญให้” ไป๋จื่อว่า “เป็นคุณชายคนหนึ่ง อายุยี่สิบปีปลายๆ มีสิ่งใดเหมาะสมบ้าง”

“มีขอรับๆ” พนักงานตอบทันใด “มีสิ่งของที่เหมาะสมมากมาย เชิญเข้ามาข้างในเถอะขอรับ”

พนักงานนำไป๋จื่อและฉู่เยี่ยนไปที่ห้องด้านข้าง ภายในนั้นเหมือนกับข้างนอก จัดวางชั้นวางและตู้แสดงสินค้าเอาไว้

สิ่งของที่แสดงบนชั้นวางล้วนเป็นสิ่งของทั่วๆ ไป ส่วนของดีจริงๆ ปกติแล้วพวกเขาจะไม่นำออกมาง่ายๆ

พนักงานอย่างพวกเขาฝึกการตัดสินคนด้วยสายตามาตั้งแต่ต้น แค่มองปราดเดียวก็ดูออกแล้วกำลังซื้อของลูกค้าเป็นอย่างไร พวกเขาจึงแนะนำสินค้าและราคาตามกำลังซื้อของลูกค้าได้ ทำเช่นนี้แล้วโอกาสที่จะแนะนำการขายได้สำเร็จก็จะยิ่งสูงขึ้น ไม่ทำให้ลูกค้าเสียหน้า และไม่ทำให้เงินที่ใกล้จะถึงมือหายไป นับเป็นการสร้างประโยชน์ให้กับธุรกิจอย่างถึงที่สุด

นี่เป็นหนึ่งเหตุผลที่ร้านอัญมณีเจริญรุ่งเรืองขึ้นทุกวัน

ไป๋ตื่อถือโอกาสตอนที่พนักงานกำลังค้นหาสินค้าในตู้ มองไปยังชั้นวางสินค้าที่อยู่ข้างๆ ทันใดนั้นนางถูกใจสิ่งของชิ้นหนึ่งบนชั้นวางนั้น พาให้มองอย่างไม่วางตา

มันเป็นปืนสั้นที่มีสีดำขลับกระบอกหนึ่ง

สิ่งของพรรค์นี้ไม่มีทางปรากฏที่นี่ได้

ฉู่เยี่ยนมองตามสายตาของไป๋จื่อไป มองเห็นสิ่งของชิ้นนั้นเช่นเดียวกัน เขารู้สึกว่ามันแปลกมากๆ จึงยื่นมือไปหยิบมาเล่นอยู่ในมือ จ่อปากกระบอกไว้ที่หัวใจของตนเอง นี่ทำให้ไป๋จื่อใจหายใจคว่ำ นางรีบคว้าปืนในมือของฉู่เยี่ยนมา ก่อนจะแกะออกดูกระสุนข้างใน โชคดีที่มันว่างเปล่า ไม่มีกระสุนเลยสักลูก

หากมีกระสุนอยู่ข้างใน อีกทั้งคนที่นี่ไม่รู้จักของสิ่งนี้ วันไหนอาจจะมีใครนำปืนไปใส่ดินปืน เติมกระสุนลงไป ผลลัพธ์หลังจากนั้นคงไม่ใช่เรื่องง่ายดายแค่การลงเข็มเย็บแผลแน่ๆ

“นี่คืออะไร” ฉู่เยี่ยนถามไป๋จื่อ เพราะเห็นว่านางเหมือนจะรู้จักของสิ่งนี้

ไป๋จื่อรีบเอ่ย “อ้อ ก็แค่ของเล่นน่ะ มันน่าสนใจอยู่เหมือนกันนะ”

น่าสนใจ? สิ่งของดำมะเมี่ยมหน้าตาแปลกๆ เนี่ยนะ มีอะไรน่าสนใจกัน

แต่ในเมื่อนางอารมณ์ดี เขาย่อมทำให้นางผิดหวังไม่ได้

ฉู่เยี่ยนหันไปบอกพนักงาน “ข้าจะซื้อสิ่งนี้ด้วย”

เดิมทีไปษจื่อไม่ได้ต้องการซื้อ แต่เมื่อคิดดูให้ดีแล้ว สิ่งของนี้มีเพียงแต่นางที่รู้จัก หากทิ้งมันไว้ที่นี่ เกรงว่ามันคงจะไม่มีทางพบเจ้าของที่เข้าใจมันอย่างแท้จริงไปตลอดกาล

ไป๋จื่อไม่มีอารมณ์ดูสินค้าอื่นแล้ว นางหมุนกายเดินไปที่หน้าชั้นวาง กล่าวกับพนักงานที่นำกล่องไม้กล่องหนึ่งออกมาว่า “นี่คืออะไรหรือ” นางชี้ไปที่ปืนสั้น

พนักงานมองปืนสั้นสีดำที่อยู่ในมือของไป๋จื่อ ยิ้มตอบทันที “ข้าเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร เถ้าแก่เพียงวางมันไว้ที่นี่ บอกว่าเคยช่วยคนแปลกๆ ไว้คนหนึ่ง เพื่อตอบแทนเขา คนผู้นั้นมอบของสิ่งนี้ให้เขา หลังจากนั้นคนผู้นั้นก็ไม่เคยปรากฏตัวอีก มันจึงอยู่ที่นี่มาโดยตลอด ไม่มีใครรู้ว่ามันคืออะไร”

.......................

ตอนที่ 1060 เชียนถงซื่อสี่

ไป๋จื่อเหม่อมองปืนในมือ หมายความว่ามีคนอื่นนอกจากนางมาจากยุคปัจจุบันด้วยหรือ

แถมยังนำปืนมาด้วย?

จริงด้วย นางนำยามาจากยุคปัจจุบันได้ เหตุใดคนอื่นจะนำปืนมาไม่ได้เล่า

เพียงแต่ตอนนี้คนผู้นั้นอยู่ที่ใด หรือหาหนทางกลับไปได้แลว

“เจ้าเคยเห็นมาก่อนหรือ” ฉู่เยี่ยนถามไป๋จื่อ แม้เขาจะไม่เคยเห็นมันมาก่อน แต่ไป๋จื่ออาจจะเคยเห็นมาก่อนก็ได้ ถึงอย่างไรเสียรอบตัวนางก็มีของหน้าตาแปลกๆ อยู่เสมอ

ไป๋จื่อไม่อยากปิดบังเขา พยักหน้าในที่สุด “เคยเห็น”

“มันคืออะไร” ฉู่เยี่ยนถามอีก

“ก็แค่ของเล่นเท่านั้น” ไป๋จื่อยิ้มจางๆ “กลับไปแล้วข้าจะบอกเจ้าว่าใช้อย่างไร”

ฉู่เยี่ยนพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรอีก ก่อนจะเลื่อนสายตาไปที่กล่องไม้ขนาดใหญ่ใบนั้น

“ของดีที่เจ้าว่า อยู่ข้างในนั้นหรือ” เขาถาม

พนักงานเปิดกล่องออกในทันที ภายในนั้นมีสี่สิ่งล้ำค่าอัดแน่นอยู่ “นี่คือของล้ำค่าที่ส่งมาใหม่ก่อนหน้านี้ ยังไม่มีใครที่นี่ได้เห็นมันเลยนะขอรับ ท่านสองคนมาได้บังเอิญนัก มีวาสนากับของล้ำค่านี้ยิ่งนัก มันเป็นผลงานชิ้นสุดยอดของปรมาจารย์สือไป๋ เชียนถงซื่อสี่”

ไป๋จื่อไม่รู้ว่าปรมาจารย์สือไป๋เป็นใคร ยิ่งไม่เข้าใจถึงความดีงามของสี่สิ่งล้ำค่า นางมองแล้วจึงมีสีหน้างุนงง

กลับเป็นดวงตาทั้งสองข้างของไป๋จื่อที่ทอประกาย จ้องมองเชียนถงซื่อสี่อย่างไม่ละสายตา

เขาหยิบแท่งฝนหมึกไว้ในมือ มองแล้วก็ค่อยดม ก่อนจะพยักหน้าอย่างอดไม่อยู่ “หมึกดี เป็นแท่งฝนหมึกที่ดีจริงๆ เป็นผลงานของปรมาจารย์สือไป๋จริงๆ ด้วย” เขาเองก็มีสี่สิ่งล้ำค่าของปรมาจารย์สือไป๋เช่นกัน อาจารย์เป็นคนมอบให้เขา กลิ่นของหมึกคล้ายคลึงกันอย่างมาก

หลายปีผ่านมาขนาดนี้แล้ว นอกจากชุดสี่สิ่งล้ำค่าที่อาจารย์มอบให้เขา เขาก็ไม่เคยได้ใช้งานผลงานอื่นของอาจารย์สือไป๋เลย

สิ่งของพรรค์นี้ไม่ใช่ว่ามีเงินก็สามารถซื้อได้ หลายครั้งต้องอาศัยโชคและวาสนาด้วย

วันนี้เขาโชคดีไม่หยอกเลยจริงๆ

“ข้าจะซื้อสิ่งนี้” ฉู่เยี่ยนวางแท่งฝนหมึกลงอย่างระมัดระวัง แล้วรีบปิดฝากล่องทันที

ไป๋จื่อดึงแขนเสื้อของเขา ถามว่า “เจ้าต้องการซื้อไว้เอง หรือว่าจะมอบให้เมิ่งหนานเป็นของขวัญ”

ฉู่เยี่ยนรีบเอ่ย “แน่นอนว่าข้าต้องการซื้อไว้เอง ของล้ำค่าขนาดนี้ ข้าจะมอบให้เขาได้อย่างไรกัน เลือกของชิ้นอื่นให้เขาเถอะ”

ทันใดนั้นไป๋จื่อก็เผลอหัวเราะออกมา นางไม่รู้จะทำอย่างไรกับเขาดี จึงกล่าวกับพนักงานว่า “ช่วยข้าเลือกของที่เหมาะสมอีกชิ้นหนึ่งเถอะ”

ในใจพนักงานเกิดความรู้สึกดีใจอยู่หลายตลบ ดูท่าหน้าที่ในวันนี้จะประสบความสำเร็จแล้ว

จากนั้นเขาก็นั่งยองลง ค้นหาสินค้าในตู้ ก่อนจะนำกล่องใบหนึ่งออกมา มันมีขนาดเล็กกว่ากล่องใบก่อนหน้านี้เล็กน้อย

เมื่อเปิดกล่องออก ภายในนั้นยังคงเป็นสี่สิ่งล้ำค้าอีกชุดหนึ่ง ดูจากภายนอกแล้วประณีตยิ่งกว่าชุดก่อนหน้านี้อยู่บ้าง

ฉู่เยี่ยนเข้าไปใกล้ ตาเป็นประกายทันที รีบถามว่า “นี่ก็เป็นผลงานของปรมาจารย์สือไป๋เช่นกันใช่หรือไม่”

พนักงานพยักหน้าทันที “ถูกต้องขอรับ ชุดนี้ก็เป็นผลงานของปรมาจารย์สือไป๋เช่นกัน แม้จะเทียบเชียนถงซื่อสี่ไม่ได้ แต่กลับยากนักจะได้มากครอบครอง ทั้งสองชุดถูกส่งมาพร้อมกัน หากไม่ใช่เพราะถูกชะตากับพวกท่านทั้งสอง ข้าก็ไม่คิดจะนำออกมาจริงๆ”

“ข้าต้องการซื้อชุดนี้ด้วย” ฉู่เยี่ยนกล่าวอย่างอารมณ์ดี “ยังมีผลงานของปรมาจารย์สือไป๋หรือไม่ หากมีก็นำออกมาทั้งหมดเถอะ”

พนักงานอยากนำออกมา แต่น่าเสียดายจริงๆ ที่ไม่มี “คุณชาย มีแค่สองชุดนี้แหละขอรับ ไม่มีอีกแล้ว”

ไป๋จื่อกลอกตาขาวอย่างเงียบๆ ถอนใจว่า “ตอนนี้ช่วยข้าเลือกของขวัญสักชิ้นจะได้หรือไม่”

ค้นหาอยู่ในร้านอัญมณีอยู่สองชั่วยาม ตอนออกไปฉู่เยี่ยนหอบข้าวของเต็มมือ

ทั้งหมดเสียเงินไปห้าพันตำลึงเงิน สี่พันห้าร้อยตำลึงในนั้นล้วนซื้อข้าวของให้กับตนเอง สิ่งของสีดำของไป๋จื่อมีราคาหนึ่งร้อยตำลึง อีกทั้งฉู่เยี่ยนยังซื้อแหวนสำริดโบราณที่มีรูปทรงพิเศษในราคาหนึ่งร้อยห้าสิบตำลึง ส่วนของขวัญที่ซือให้เมิ่งหนานเป็นภาพวาดราคาสองร้อยห้าสิบตำลึงเงิน