คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 525

ตอนที่ 1049 ไม่ชอบถูกมอง

“ข้าต้องคิดหาวิธีอยู่แล้ว ท่านตา ท่านไม่ต้องเป็นกังวลไปนะเจ้าคะ ข้าไม่มีทางเป็นอะไรหรอก” นางกันไปมองกาน้ำชาที่อยู่บนโต๊ะ “ข้ากระหายน้ำ”

สาวใช้ได้ยินดังนั้นก็เทน้ำชาอุ่นครึ่งจอกส่งให้นางทันที

ครั้นเห็นนางจงใจเปลี่ยนเรื่อง คล้ายกับไม่อยากพูดอะไรอีกต่อไป แม้หูเฟิงและตงฟางมู่จะร้อนใจ แต่ก็ไม่อยากบีบบังคับนาง ทำได้เพียงร้อนใจต่อไปเท่านั้น

หูเฟิงถือโอกาสตอนที่ไป๋จื่อดื่มชา พาตัวหมอหลวงสวี่ออกไปที่มุมหนึ่งของลานบ้าน กดเสียงถามว่า “เกิดอะไรขึ้นกันแน่ นางโรคอย่างอื่นหรือไม่ เจ้ามองไม่ออกเลยจริงๆ หรือ”

หมอหลวงสวี่ขมวดคิ้วมุ่น “ข้าน้อยไร้ความสามารถ จึงมองไม่ออกว่านางมีโรคอย่างอื่นอยู่อีกหรือไม่”

“เป็นโรคที่ยากจะรักษาได้หรือ” หูเฟิงถาม

ทว่าหมอหลวงสวี่กลับส่ายหน้า “พูดยากทีเดียว ข้าน้อยไม่รู้แม้กระทั่งว่านางเป็นโรคอะไร แล้วจะพูดอะไรได้เล่า”

จะทำอย่างไรดี ไป๋จื่อเหมือนจะไม่อยากพูดอะไรมากเท่าไร หรือว่าโรคของนางจะไม่อาจรักษาได้จริงๆ

หมอหลวงสวี่กล่าวอีกว่า “ทว่าวิชาแพทย์ของแม่นางไป๋ยอดเยี่ยมมาก อีกทั้งนางก็ดูมั่นใจทีเดียว นางอาจจะมีวิธีรักษาอยู่แล้วก็ได้”

“หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น!” หูเฟิงไม่วางใจจริงๆ เขากลุ้มใจมาก แค่คิดถึงสภาพ่อนระโหยโรยแรงของนางสองวันนี้ เขาก็เจ็บปวดหัวใจเป็นอย่างยิ่ง

สองคนเข้าไปในเรือนแล้ว ขณะนี้ไป๋จื่อลงจากเตียง โดยมรสาวใช้ประคองเดินอยู่ในเรือน

ครั้นเห็นหมอหลวงสวี่เข้ามา ไป๋จื่อก็ถามว่า “ยานั่นเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

หมอหลวงสวี่รีบตอบ “ทำยาเสร็จหมดแล้ว ใช้กับพวกชาวบ้านแล้วเรียบร้อย คนส่วนใหญ่ค่อยๆ ดีขึ้น พวกเขาดีใจมาก ส่งสิ่งของมากมายไปที่สำนักหมอหลวงอยู่ตลอด พวกข้ารู้สึกละอายนัก แม่นางไป๋ควรได้รับคำชมถึงจะถูก”

ไป๋จื่อว่ายหน้า “พูดเช่นนั้นไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ แม้ข้าจะมีความดีความชอบ แล้วความดีความชอบของพวกท่านน้อยกว่าข้าหรือไร หลายวันมานี้สำนักหมอหลวงของพวกท่านทำงานหนักไม่น้อย หากไม่มีพวกท่าน อาศัยเพียงข้าคนเดียวจะช่วยชีวิตคนหลายพันคนได้อย่างไร”

ถึงจะพูดเช่นนั้น แต่เขาก็ยังคงรู้สึกละอายอยู่ดี

“หมอหลวงสวี่ ข้ามีเรื่องอยากขอให้ท่านช่วยเจ้าค่ะ” ไป๋จื่อเอ่ย

หมอหลวงสวี่พยักหน้าทันที “เจ้าพูดมาเถอะ ขอเพียงข้าทำได้ ข้าย่อมไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว”

ไป๋จื่อนั่งลงที่ข้างโต๊ะ “คืออย่างนี้เจ้าค่ะ ท่านก็รู้จักข้า ข้าไม่ใช่คนชอบโอ้อวด ไม่ชอบความวุ่นวาย ยิ่งไม่ชอบความรู้สึกถูกจ้องมอง เรื่องในครั้งนี้หวังว่าท่านจะช่วยข้าปิดบังเอาไว้ อย่าได้เล่าเรื่องจริงออกไป ข้าไม่อยากให้ทุกวันหลังจากนี้มีคนมาขอทำการรักษาที่หน้าคฤหาสน์ตงฟาง”

บัดนี้หมอหลวงสวี่ตะลึง จากนั้นก็ยิ้มว่า “ชื่อเสียงนี้ คนอื่นอยากได้แต่กลับไม่ได้มาครอบครอง เจ้ากลับจะละทิ้งมันหรือนี่”

ไป๋จื่อส่ายหน้า “คนอื่นคือคนอื่น ส่วนข้าก็คือข้า ข้าไม่สนใจชื่อเสียงพรรค์นั้น ขอเพียงได้ใช้ชีวิตสงบสุขกับท่านตา ไม่ต้องกังวลใจอะไรให้มากก็เพียงพอแล้ว มีหมอชื่อดังอยู่ในเมืองหลวงไม่น้อย ไม่มีข้าไป๋จื่อก็แค่เหมือนเมื่อก่อนไม่ใช่หรือเจ้าคะ ข้าไม่อยากเปลี่ยนแปลงอะไร”

ตงฟางมู่พูดต่อในทันที “ถูกต้อง นี่เป็นสิ่งที่ข้าอยากพูดเช่นกัน การรักษาโรคและช่วยชีวิตคนเป็นหน้าที่ของหมอในโรงหมอและสำนักหมอหลวงของพวกเจ้า อย่าได้เอาแต่มาหาจื่อเอ๋อร์ของข้าเลย นางเพิ่งอายุได้เท่าไรเอง ดูครั้งนี้สิ นางเหนื่อยจนมีสภาพเช่นไรแล้ว ต่อไปมีโรคอะไร พวกเจ้าก็จัดการกันเองเถอะ อย่าได้นำคฤหาสน์ตงฟางของพวกข้าไปเกี่ยว”

หมอหลวงสวี่ยังไม่ทันได้ตอบอะไร หูเฟิงก็พูดเสียงขรึมว่า “หมอหลวงสวี่ จำได้หรือไม่”

.......................

คอนที่ 1050 ปล่อยเสือเข้าป่า

ไหนเลยหมอหลวงสวี่จะกล้าไม่จำ คนหนึ่งคือตงฟางมู่ คนหนึ่งคือจิ้นอ๋อง เขาจะกล้าพูดว่าไม่ได้อย่างไร จึงพยักหน้าทันใด “เจ้าได้ๆ”

เมื่อส่งหมอหลวงสวี่ไปแล้ว ตงฟางมู่ก็เหนื่อยล้าเช่นกัน ทว่าเห็นฉู่เยี่ยนคล้ายกับไม่มีความคิดที่จะไป จึงลุกขึ้นเอ่ย “ข้าจะกลับไปพักที่เรือนก่อน เจ้าก็อย่านั่งอยู่นาน อีกเดี๋ยวไปเล่นหมากล้อมเป็นเพื่อนข้าด้วย”

ฉู่เยี่ยนกำลังกลัวว่าตนเองจะถูกบังคับลากไป ทว่าอาจารย์ใจกล้า ให้เขาอยู่ต่ออีกครู่หนึ่ง “ขอรับอาจารย์ อีกเดี๋ยวศิษย์จะไป” เขากล่าวพร้อมใบหน้าปีติ

ฝีเท้าของตงฟางมู่มั่นคงขึ้นเรื่อยๆ ไป๋จื่อจึงแย้มริมฝีปากที่แห้งแตกยิ้มอย่างชัดเจน ท่านตาหายดีก็ดีแล้ว

สาวใช้ถอยไปอย่างรู้ความ นางปิดประตู ก่อนจะปิดปากหัวเราะคิกคักไม่ยอมหยุเ

ไป๋จื่อไม่สนใจพวกนาง ครั้นเทน้ำชาให้ฉู่เยี่ยนแล้วก็ให้เขานั่งลง

“เจ้ามีอะไรจะพูดหรือ” นางถาม

สายตาของฉู่เยี่ยนตกลงบนตู้ที่มุมเรือน “ข้าเห็นว่าในตู้มีข้าวของอยู่บ้าง มันเป็นของเจ้าทั้งหมดเลยหรือ”

ไป๋จื่อรู้ว่าเขากำลังพูดเรื่องอะไร พลันต่อว่าตนเองว่าประมาทนัก ลืมลงกลอนไปได้อย่างไร แค่ยาพวกนั้นไม่น่าใช้ปัญหา ก่อนหน้านี้เขาเคยเห็นมาก่อนแล้ว เพียงแต่หากเขาเห็นแท็บเล็ตนั่นเข้า แล้วนางควรจะอธิบายอย่างไรดี

“อ้อ นั่นน่ะหรือ ขอข้าทั้งหมด” นางทำเป็นใจเย็น กล่าวด้วยสีหน้าสบายๆ

“ข้าเห็นว่าข้างในนั้นมีของหน้าตาแปลกๆ อยู่ด้วย มันคืออะไรหรือ” เขาลุกขึ้น ตั้งใจจะเดินไปที่ตู้นั้น

ไป๋จื่อรีบรั้งเขาไว้ “ไม่มีอะไรหรอก มันก็แค่เครื่องมือที่ใช้รักษาโรค เจ้าดูก็ดูไม่รู้เรื่องหรอก”

เมื่อนางรั้งไว้เช่นนี้ ฉู่เยี่ยนก็ยิ่งรู้สึกฉงน แม้ไป๋จื่อจะมีสีหน้าเรียบเฉย ทว่านัยน์ตาของนางกลับปรากฏความว้าวุ่นอยู่รางๆ

สิ่งของหน้าตาแปลกๆ นั่นคืออะไรกันแน่

“ข้าดูหน่อยไม่ได้เลยหรือ” เขาถาม

ไป๋จื่อยิ้มเจื่อน “เจ้าดูไปก็ไม่เข้าใจ ช่างมันเถอะนะ”

“อืม” เขาหันกลับมานั่งใน เขาคิดจะหาโอกาสวันที่นางไม่สนใจ แอบดูอีกสักครั้ง

ฉู่เยี่ยนเอ่ยว่า “เสด็จพ่อมีราชโองการลงมาแล้ว ลดฐานะฉู่เฟิงเหลือแค่สามัญชน และสั่งขังคุกเขาตลอดชีวิต”

ไป๋จื่อขมวดคิ้ว “แค่ลดฐานะเหลือแค่สามัญชนหรือ”

สีหน้าของฉู่เยี่ยนเคร่งขรึมเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าน้อยๆ “ถูกต้อง ไม่เพียงแค่ข้าและอาจารย์เท่านั้น เหล่าขุนนางใหญ่ในราชสำนักต่างก็รู้สึกผิดหวังยิ่ง”

“พระองค์ไม่กลัวทำให้ประชาชนไม่พอใจหรือไร”

ฉู่เยี่ยนส่ายหน้า “เสด็จพ่อเห็นว่าการลงโทษนี้ถือเป็นสิ้นสุดแล้ว พระองค์ไม่อาจสังหารโอรสของตนเองได้ลงคอ”

“ทำเช่นนี้เรียกว่าปล่อยเสือเข้าป่า เลี้ยงเสือไว้สร้างหายนะ!” คนเช่นฉู่เยี่ยนชั่วร้ายยิ่งนัก อีกทั้งมีนิสัยไม่ยอมคน ต่อให้มีฐานะสามัญชน แต่ขอเพียงมีโอกาสเพียงเล็กน้อย เขาก็ยังคงหวนกลับมาได้อยู่ดี

“นี่ล้วนเป็นทางเลือกของเสด็จพ่อ ข้าเป็นโอรสและเป็นขุนนาง ไม่มีอำนาจเหนือพระองค์อยู่แล้ว” ฉู่เยี่ยนว่า

ไป๋จื่อไม่พูดจาอยู่ครู่หนึ่ง เอาแต่มองใบหน้าของฉู่เยี่ยน “เจ้าจะได้ตำแหน่งฮ่องเต้หรือไม่”

“ได้สิ” ฉู่เยี่ยนตอบทันทีโดยไม่ลังเล

เขาเงียบไปพักน้อยๆ แล้วพูดขึ้นว่า “ตั้งแต้ข้าตัดสินใจออกจากหมู่บ้านหวงถัว ข้าก็ตัดสินใจแล้วว่าจะนั่งบนบัลลังก์นั้น”

ตั้งแต่เกิดมาเขาก็เป็นองค์ชายแล้ว มีอำนาจมากมายอยู่ในมือ หากเขานั่งตำแหน่งฮ่องแต้ไม่ได้ เช่นนั้นไม่ว่าใครจะนั่งบนตำแหน่งนี้ คนแรกที่ต้องกำจัดให้พ้นทางก็คือเขาฉู่เยี่ยน

ผู้สนับสนุนของเขาย่อมรวมไป๋จื่อและอาจารย์ผู้เลี้ยงดูเขามาหลายปีด้วย

ดังนั้นเขาต้องได้นั่งบนตำแหน่งฮ่องเต้อย่างแน่นอน ไม่เพียงเพื่อตัวเขาเองเท่านั้น ยิ่งเพื่อคนที่เขาอยากปกป้องด้วย

ไป๋จื่อไม่ได้พูดอะไร ด้วยบอกไม่ถูกว่าตอนนี้ตนเองรู้สึกอย่างแรก แต่อย่างไรเสียก็มีความผิดหวังอยู่

นางคิดว่าเขาจะพูดว่าขอเพียงนางไม่อยากให้เขานั่งบนตำแหน่งฮ่องเต้ เขาก็จะละทิ้งตำแหน่งนี้ทิ้งไปเสีย