คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 526

ตอนที่ 1051 แท็บเล็ต

เขาแม้กระทั่งไม่ถามความเห็นของนาง ก็ตัดสินใจไปเสียแล้ว

ตั้งแต่โบราณมา ฮ่องเต้ล้วนไร้ความปราณี เมื่อก้าวเข้าวังหลังก็มีแต่จะหยั่งลึกเหมือนมหาสมุทร

นางเป็นคนเรียบง่าย ไม่อยากอยู่ในวังวนการต่อสู้ในวังหลวง ยิ่งไม่อยากใช้บุรุษร่วมกับสตรีสักกองหนึ่ง และได้แต่รอบุรุษมาสร้างความสุขสมให้ตนเองเพียงแค่ชั่วคราว อยู่ภายในวังที่มีแต่ความหนาวเหน็บทุกวัน

ชีวิตพรรค์นั้น นางแค่จินตนาการถึงก็ไม่อยากทำแล้ว

“เจ้าเป็นอะไรไป” เมื่อรู้สึกว่าสีหน้าของนางเปลี่ยนไป ฉู่เยี่ยนจึงถามขึ้น

ไป๋จื่อส่ายหน้า บนใบหน้ามีรอยยิ้มขื่นเจือจาง “ไม่มีอะไร แค่รู้สึกมีความสุขก็เท่านั้น”

“มีความสุขอะไรหรือ” เขาไม่เข้าใจ

“ก็มีความสุขกับทุกอย่างนั่นแหละ ชีวิตที่หมู่บ้านหวงถัวอย่างกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน แต่วันนี้เจ้ากลับใกล้จะได้เป็นฮ่องเต้แล้ว”

ฉู่เยี่ยนเผลอหัวเราะออกมา “เด็กโง่ เจ้าอยากพูดอะไรกันแน่ เดิมทีข้าก็เป็นคนที่นี่ เกิดที่นี่ วันนี้ไม่กลับมา ช้าเร็วอย่างไรก็ต้องกลับมาอยู่ดี”

จริงด้วย เขาเป็นคนที่นี่ นี่เป็นเรื่องที่ฟ้ากำหนดไว้แล้ว

ส่วนนางกลับตรงกันข้าม

นางไม่ใช่คนที่นี่

“เอาละ ไม่พูดเรื่องพวกนี้แล้ว เรื่องที่แคว้นจินเป็นอย่างไรบ้าง” นางเปลี่ยนเรื่องพูด ปิดบังความโศกเศร้าในแววตาไว้

ฉู่เยี่ยนยิ้มว่า “เริ่มเจรจาแล้วละ เรื่องที่ทูตถูกสังหารก่อนหน้านี้ ไท่จื่อเชียนหัวและองค์หญิงเชียนฟางจัดการให้พวกเราด้วยตัวเอง ไม่ถือว่าเป็นความรับผิดชอบของพวกเราโดยสิ้นเชิง พวกเขาแคว้นจินก็มีส่วนต้องรับผิดชอบด้วย”

ไป๋จื่อถอนใจเสียงหนึ่ง จากนั้นก็ส่ายหน้า “คนที่ตายไม่ใช่บุตรและธิดาของเขา เขาไม่มีทางสืบสาวอะไรมากอยู่แล้ว จะก่อสงครามกับพวกเราแคว้นฉู่เพื่อขุนนางไม่กี่คนได้อย่างไร สุดท้ายแล้วก็ยังเห็นแก่ตัวอยู่ดี!”

ใครว่าไม่ใช่เล่า ฮ่องเต้แคว้นฉู่ไม่ได้ดีกว่ากันไปสักเท่าไรหรอก

บุตรของตนเองทำความผิดมหันต์ปานนั้น แต่สุดท้ายกลับลดฐานะของเขาเท่านั้นเอง

หากเป็นบุตรของคนอื่นทำความผิดเช่นเดียวกัน ผลลัพธ์สุดท้ายจะเป็นอย่างไร ระหารเก้าชั่วโคตรยังไม่ช่วยให้โทสะหมดไปเลยกระมัง

“ตอนนี้องค์หญิงเชียนฟางเป็นอย่างไรบ้าง” นางถาม

ฉู่เยี่ยนส่ายหน้า “ไม่นับว่าดีเท่าไร หมอหลวงตรวจดูแล้ว บอกว่านางตรอมใจ เดิมทีอยากเรียกเจ้าไปตรวจดูนางสักหน่อย แต่ข้าปฏิเสธไปแล้ว”

ไป๋จื่อคิดดูแล้วก็พยักหน้า “ปฏิเสธไปก็ดีแล้ว ข้ารักษาอาการตรอมใจของนางไม่ได้หรอก”

“ไท่จื่อเชียนหัวผู้นั้นบอกว่าอยากพบหน้าเจ้าสักครั้งเช่นกัน แต่ข้าปฏิเสธไปแล้ว สีหน้าท่าทางของเขาหมองคล้ำตลอดทั้งวัน ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่บ้าง ไม่เจอน่าจะดีกว่า”

ไป๋จื่อเองก็ไม่อยากเจอหน้าของเชียนหัวผู้นั้น เขาทำเหมือนกับนางติดหนี้เขาไว้มากมาย แต่เขาต่างหากที่ติดหนี้บุญคุณนาง

ไม่กล่าวขอบคุณก็ช่างเถอะ แต่ยังเอาแต่เห็นนางเป็นศัตรูอยู่เสมออีกต่างหาก

นางคิดไม่ออกจริงๆ ว่าตนเองทำผิดต่อเขาที่ตรงไหน

หรือว่าจะเป็นเพราะซ่งหลาง

ไม่ใช่กระมัง...หรือว่าเขาจะมีความคิดอื่นต่อซ่งหลาง แม้กระทั่งพบว่าซ่งหลางมีใจให้นาง ถึงได้หึงมากมายเช่นนี้

เมื่อคิดถึงคำว่าหึง นางก็พลันคิดถึงใบหน้าที่ไม่น่ามองของเชียนหัว อย่าบอกนะว่าเขามีความคิดอื่นอยู่หลายส่วนจริงๆ

“เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่” ฉู่เยี่ยนถาม

ไป๋จื่อรีบส่ายหน้า “ไม่มีอะไร เจ้ารีบไปเล่นหมกล้อมกับท่านตาเถอะ หลายวันมานี้เขาอุดอู้อยู่แต่ในบ้าน ท่าทางจะเบื่อแย่แล้ว”

ฉู่เยี่ยนพยักหน้า มือหนึ่งประคองนางลุกขึ้น “เช่นนั้นเจ้าก็นอนสักหน่อย ตอนเย็นข้าจะมาหาเจ้าอีก”

เมื่อเห็นไป๋จื่อนอนลงและหลับตาแล้ว เขาถึงจะออกไปในที่สุด

สาวใช้เข้ามาดูหลังจากฉู่เยี่ยนออกไป เห็นไป๋จื่อกำลังหลับอยู่ จึงถอยออกไปเช่นกัน

แต่ไหนเลยไป๋จื่อจะหลับลง ในใจนางร้อนรุ่มอย่างมาก นางพลิกตัวอยู่หลายครั้ง ก่อนจะลุกขึ้นนั่งในที่สุด

นางพลันนึกถึงแท็บเล็ตที่หูเฟิงพูดถึงเมื่อครู่ ในสมองเกิดความสงสัยมากมาย จึงลุกขึ้นเดินไปที่ตู้นั้น แล้วหยิบแท็บเล็ตออกมา

รหัสเปิดเครื่องคือวันเกิดของนาง วันที่เก้า เดือนสาม

.......................

ตอนที่ 1052 ความฝันในตอนแรกของนางคืออะไร

ภาพหน้าจอเป็นภาพตอนที่นางจบปริญญาโท ยิ้มอย่างเบิกบานใจ

นางในวันนั้นมีความสุขมากจริงๆ

ในที่สุดก็เรียนจบเสียที ในที่สุดก็ได้กลายเป็นหมอตัวจริงเสียที ความฝันที่นางใฝ่หามาตลอดเป็นจริงแล้ว

ความฝันในตอนนั้นคืออะไร

นางพยายามคิดทบทวนอย่างหนัก ความฝันในตอนแรกของนางคืออะไร

เหมือนว่าจะเป็นการที่ได้เป็นหมอที่มีชื่อเสียงมากๆ รักษาคนมากมาย หาเงินให้ได้เยอะๆ แล้วไปยืนอยู่ต่อหน้าพ่อแม่ที่ทิ้งนางไปด้วยท่าทางของคนที่ประสบความสำเร็จ ให้พวกเขารู้สึกเสียได้ ให้พวกเขาได้รู้ว่าการตัดสินใจในอดีตของพวกเขาเป็นความผิดพลาดมากเพียงใด

น่าหัวร่อนัก ความฝันของนางในตอนนั้นคือสิ่งนี้หรือนี่

หากไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุในครั้งนี้ นางคงจะไปทำความฝันนี้ให้เป็นจริงแล้วกระมัง

ทว่าตอนที่นางพบหน้าทั้งสองคนในโรงพยาบาล นางก็ได้ตาสว่าง ความคิดของนางน่าหัวร่อเป็นอย่างยิ่ง

หลังจากเข้าไปสู่หน้าหลัก ทุกอย่างในนั้นเรียบง่ายมาก อัลบั้มภาพ ไดอารี ไฟล์...จู่ๆ นางก็นึกขึ้นได้ แท็บเล็ตนี้เป็นของที่หลินหยางใช้ทุกวันไม่ใช่หรือ

หลินหยางมีนิสัยชอบเขียนไดอารี ชอบใช้ปากกาเขียน และบางครั้งก็เขียนด้วยแท็บเล็ตด้วย

ในไดอารีของเขามีแต่นางเสมอ

นิ้วที่เลื่อนไปถึงตรงไดอารี กลับเลื่อนไปตรงไฟล์ในที่สุด

ทุกครั้งที่อ่านไดอารีของหลินหยาง ความรู้สึกผิดต่อหลินหยางก็ยิ่งเพิ่มพูนเป็นเท่าทวีทุกครั้ง

ไม่อ่านเสียดีกว่า!

ในไฟล์มีสิ่งพิเศษอยู่บ้างจริงๆ

หลินหยางจงใจให้นางเห็นกระมัง

เขาอยากให้นางรู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ เขาอยากให้นางเตรียมใจเอาไว้ และรู้ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

ในไฟล์ของหลินหยางมีสองแผนการ

หนึ่งคือรักษาร่างกายของนางในยุคปัจจุบันให้หายดีเป็นปลิดทิ้ง เช่นนี้แล้วนางย่อมกลับไปได้

แต่หากไม่สำเร็จก็ยังมีอีกแผนการหนึ่ง

นางเบิกตาโพลง ไม่กล้าเชื่อตัวหนังสือกลายบรรทัดบนนั้น

หลินหยางต้องการมาหานาง

หากนางกลับไปไม่ได้ เขาจะมาหานางเชียวหรือ

มันเป็นไปได้ด้วยหรือ

นางมาที่นี่ได้เพราะอุบัติเหตุ...อาจจะเป็นอุบัติเหตุหรือชะตาลิขิตไว้ก็ได้

แต่หลินหยางจะมาได้อย่างไร ต่อให้มีแคปซูลกาลเวลา เขาจะหามิติเวลานี้เจอจากในจักรวาลที่กว้างใหญ่และพิศวงได้หรือ

หากเกิดอันตรายขึ้นจะทำอย่างไร นั่นไม่เท่ากับเขาต้องตายเลยหรือ

ไป๋จื่อเป็นเด็กกำพร้า แต่หลินหยางมีพ่อแม่อยู่เคียงข้างนะ!

เสียงฝีเท้าดังมาจากข้างนอก นางรีบกดปุ่มปิดเครื่อง ซ่อนแท็บเล็ตไว้ในลิ้นชัก ครั้นยกมือขึ้น นางถึงรู้สึกได้ถึงความหนาวเย็นบนหลังมือขาวละเอียด

นางร้องไห้น้ำตานองหน้าตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

หัวใจของนางเจ็บแปลบๆ ร้องเรียกอย่างไร้เสียง ‘หลินหยาง ฉันจะทำยังไงกับคุณดี’

...

ไป๋จื่ออาการดีขึ้นเรื่อยๆ ความวุ่นวายในเมืองหลวงก็สงบลงทีละเล็ก ทีละน้อย

พระวรกายของฮ่องเต้แข็งแรงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ฉู่เฟิงถูกคุมขัง ฮองเฮาเองก็เช่นกัน สถานการณ์ภายในวังหลังเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงแล้ว

เมิ่งเสวียนหลิงถูกแต่งตั้งเป็นกุ้ยเฟย ระดับขุนนางของเมิ่งหนานเพิ่มขึ้นสองขั้น ทิศทางอำนาจของสกุลเมิ่งในเมืองหลวงพลันยิ่งใหญ่ไม่มีใครเทียบเทียม

ฮูหยินเมิ่งมีแต่จะลำพองใจ บุตรชายได้เป็นหงหลูซื่อเส่าชิงระดับสี่ จากเดิมระดับห้า

นับได้ว่าเป็นขุนนางใหญ่ที่อายุน้อยที่สุดในราชสำนักแล้ว

ช่วงนี้มีสตรีมากมายมาส่งสาส์นที่จวนสกุลเมิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ บ้างก็นัดนางไปทำบุญ บ้างก็นัดนางไปดื่มชาและชมละคร

มากมายเสียจนฮูหยินเมิ่งตาลาย

เดิมทีสกุลเมิ่งก็เป็นตระกูลใหญ่อยู่แล้ว ก่อนหน้านี้มีสตรีมากมายอยากแต่งงานกับเมิ่งหนานไม่น้อย วันนี้ยิ่งแทบพังประตูจวนของสกุลเมิ่งยิ่งกว่าเดิม

แม้แต่พระชายาของแดนเจียงหนานก็ส่งสาส์นมาที่นี่ เชิญนางไปทำบุญที่วัดต้าฝูด้วยกัน

พระชายาแดนเจียงหนานเป็นผู้ที่มีรสนิยมสูงมาแต่ไหนแต่ไร ปกติแล้วติดต่อกับสตรีสูงศักดิ์ในเมืองหลวงน้อยอย่างยิ่ง ไม่ว่าใครก็เชิญนางไปที่จวนไม่ได้