คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 508

ตอนที่ 1015 บางทีพวกเราอาจจะเป็นเพื่อนกันได้

เมื่ออาอู่ออกไป ในที่สุดซ่งหลางก็สบโอกาส เขาเข้ามาใกล้ไป๋จื่อทันที ก่อนจะถามด้วยสีหน้าจริงจัง “เจ้าเป็นใครกันแน่”

ไป๋จื่อยิ้ม “ข้าเป็นใครน่ะหรือ เจ้าน่าจะเคยสืบมาแล้วกระมัง”

ซ่งหลางส่ายหน้า “ไม่มีทางง่ายดายเช่นนั้น เจ้าไม่มีทางเป็นเค่เด็กสาวชาวบ้านที่เติบโตในหมู่บ้านตามป่าแน่นอน”

“หากไม่ใช่เช่นนั้นเล่า?” นางย้อนถาม

ฝ่ายซ่งหลางแบมือ ปรากฏขวดแก้วที่กลางฝ่ามือ

“นี่คืออะไร” เขาถาม

จะให้เขาเชื่อได้อย่างไร ว่าเด็กสาวจากในป่าคนหนึ่งจะมีของสิ่งนี้ได้ ของสิ่งนี้ รวมถึงข้าวของพวกนั้นในกล่องยาของนาง ไม่ใช่สิ่งของที่จะมีได้ที่นี่

ไป๋จื่อหยิบขวดแก้วมาจากมือของเขา นางหัวเราะเบาๆ “ก็แค่ขวดใส่ยาเท่านั้น คุณชายซ่งไม่เคยเห็นเลยหรือ แค่ขวดแก้วขวดเดียวก็ทำให้ท่านเกิดความสงสัยแล้วหรือนี่”

เขารู้ว่านางไม่มีทางพูดตามจริง จึงกัดฟัน พลางชี้ไปยังตัวหนังสือที่อยู่บนขวด “นี่คือภาษาอะไร”

ทว่าไป๋จื่อส่ายหน้า “ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน คนที่มอบยาให้ข้าเพียงบอกสรรพคุณของยาเท่านั้น ไม่ได้สอนภาษาให้ข้าอ่านตัวหนังสือบนนั้น” ไม่จริงเสียหน่อย แต่นางจะพูดความจริงออกไปได้อย่างไร หากจะให้บอกว่าความจริงแล้วนางคือวิญญาณจากอีกโลกหนึ่ง ที่เข้ามาร่างของไป๋จื่อในโลกนี้อย่างนั้นหรือ อีกทั้งมีความสามารถเดินทางไปยังอีกโลกหนึ่งในคืนวันพระจันทร์เต็มดวง เพื่อนำสิ่งของของทางนั้นกลับมาที่นี่น่ะหรือ

หากนางพูดออกไปตามนี้จริงๆ จะมีแต่คนมองนางเป็นปีศาจละสิไม่ว่า ไม่แน่ว่านางอาจจะถูกจับไปปล่อยให้ตาย ทว่านางไม่อยากตาย

“คนอื่นให้เจ้ามาหรือ เป็นใครกัน เขาเป็นคนมอบสิ่งของที่อยู่ในกล่องให้เจ้าทั้งหมดเลยหรือ”

ไป๋จื่อพยักหน้า “ใช่ เขาเป็นคนมอบให้ข้าทั้งหมด ก่อนที่จะมาเมืองหลวง พวกข้าถูกทหารแคว้นซีเยว่จับตัวไว้ แล้วพาตัวไปที่เทือกเขาลั่วอิง หลังจากหนีมาได้อย่างยากลำบาก ก็หลงทางอยู่ในเทือกเขา ตกกลางคืนข้าตื่นมาถ่ายเบา พบชายชราหนวดขาวคนหนึ่งอย่างคาดไม่ถึง เขาบอกว่ามีวาสนากับข้า ต้องการมอบของขวัญให้ข้าจำนวนหนึ่ง อีกทั้งสอนวิชาแพทย์ที่มหัศจรรย์ให้ข้าอีกด้วย วิชาแพทย์ที่ข้าใช้รักษาท่านตาเมื่อครู่ ก็เป็นสิ่งที่ชายชราหนวดขาวสอนข้ามา”

ซ่งหลางเกือบจะกระอักเลือด นี่มันเรื่องไร้สาระอะไรกัน นางเห็นเขาซ่งหลางเป็นเด็กสามขวบหรือไร

นางกะพริบดวงตาที่สุกใส จับจ้องที่ใบหน้าของเขา ยิ้มถามว่า “เป็นอะไรไป ดูจากท่าทางของเจ้าแล้ว คงไม่เชื่อข้าสินะ”

ซ่งหลางแค่นเสียงเบาๆ “หากเปลี่ยนเป็นข้า เจ้าจะเชื่อหรือไม่”

ไป๋จื่อยักไหล่ “เชื่อสิ เหตุใดจะไม่เชื่อ หากเจ้าพูดเช่นนี้ ก็ย่อมต้องมีเหตุผลของเจ้า ข้าเป็นผู้ฟัง เชื่อไปอย่างง่ายๆ ก็สมควรแล้ว เหตุใดต้องคิดมากด้วยเล่า”

ซ่งหลางชะงักไปเล็กน้อย จริงด้วย นางพูดถูกต้อง เมื่อนางไม่อยากพูดความจริง ก็ย่อมต้องมีเหตุผลของนาง เหตุผลที่นางพูดออกมาไม่ได้ ไฉนเขาต้องบีบบังคับนางด้วย

ขอเพียงนางเป็นนางก็พอแล้วไม่ใช่หรือ

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ซ่งหลางก็เข้าใจแจ่มแจ้ง บนใบหน้าพลันเผยรอยยิ้ม “ข้าเข้าใจแล้ว ก่อนหน้านี้ข้าใจแคบเกินไป ขออภัยด้วย”

เขาเข้าใจรวดเร็วเช่นนี้ อีกทั้งขอโทษอย่างตรงไปตรงมา ทำให้นางต้องมองเขาใหม่ในทันที คนผู้นี้ไม่ได้เลวร้ายเช่นที่เคยคิดไว้จริงๆ

ซ่งหลางถามไป๋จื่อว่า “วิชาผ่าคอระบายอากาศ เจ้าสอนข้าได้หรือไม่”

ไป๋จื่อพยักหน้าทันที “ย่อมได้ แต่ต้องมีของมาแลกเปลี่ยน เจ้ามอบสูตรยากำจัดหนอนกู่ให้ข้าได้หรือไม่”

บัดนี้ซ่งหลางไม่ลังเลเช่นกัน เขาตอบทันควัน “ต่อให้เจ้าไม่ขอ ข้าก็จะมอบสูตรยาให้เจ้าอยู่แล้ว เรื่องนี้แม้ข้าจะไม่ได้ร่วมด้วย แต่จะมากจะน้อยอย่างไรข้าก็มีส่วนเกี่ยวข้องอยู่บ้าง ข้ามอบสูตรยาให้เจ้า ถือเป็นสิ่งที่ข้าควรทำแล้ว”

ไป๋จื่อเม้มปาก สบตาพลางยิ้มให้เขา “บางทีพวกเราอาจจะเป็นเพื่อนกันได้”

ตอนที่ 1016 คนที่ถูกลิขิตมาเป็นเพื่อน

ซ่งหลางแย้มยิ้มเช่นกัน “ข้าไม่อยากเป็นแค่เพื่อนกับเจ้า”

รอยยิ้มของไป๋จื่อไม่ลดน้อยลงสักนิด นางกล่าวอย่างสบายๆ “คนบางคน เรื่องบางเรื่องล้วนถูกลิขิตมาแล้ว” นางช้อนสายตาขึ้นมองดวงตะวันในฤดูหนาวที่ถูกบดบังอยู่กลางท้องฟ้า ปอยผมพลิ้วไสวท่ามกลางสายลมเย็นๆ แววตาแจ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ

“คนที่ถูกลิขิตมาเป็นเพื่อน ก็จะเป็นได้แค่เพื่อนตลอดกาล ไม่มีทางเปลี่ยนได้”

ก็เหมือนกับหลินหยาง พวกเขารู้จักกันตั้งแต่ตอนที่เป็นนักเรียน เข้าเรียนด้วยกัน เลิกเรียนด้วยกัน ไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดด้วยกัน ไปที่ห้องทดลองด้วยกัน ไปฝึกงานที่โรงพยาบาลด้วยกัน และไปสัมภาษณ์งานด้วยกัน

นางจำไม่ได้แล้วว่าตนกับหลินหลางรู้จักกันมานานเท่าไร และสนิมสนมกันมากถึงเพียงไหน

ทว่าก็สนิมสนมกันมากจนแม้แต่นางก็แยกแยะไม่ได้ ว่าความสัมพันธ์ของนางและเขาคืออะไรกันแน่

ในสายตาของคนอื่น พวกเขาก็คือคู่รักที่สวรรค์สรรค์สร้าง แต่นางรู้ดีว่าไม่ใช่ เพราะมีอะไรบางอย่างขาดหายไป และนางไม่เคยรู้เลยว่ามันคืออะไร

จนกระทั่งนางมาที่นี่ และได้พบกับหูเฟิง

สุดท้ายนางก็เข้าใจว่าระหว่างนางกับหลินหยางขาดสิ่งที่เรียกว่าความรัก

สำหรับนางแล้ว หลินหยางมีความน่าเชื่อถือและความปลอดภัยที่เพียงพอแล้ว นางเชื่อใจเขาได้โดยสมบูรณ์ แม้กระทั่งฝากร่างกายและชีวิตของตนเองไว้กับเขาได้ แต่กลับไม่อาจมอบหัวใจให้เขาได้เลย

ซ่งหลางเงยหน้าขึ้น มองตามสายตาของนางไปยังดวงอาทิตย์ที่กลางหาว บัดนี้ยืนอยู่กลางลมหนาแท้ๆ ทว่าร่างกายของเขาก็ยังคงร้อนมาก โดยเฉพาะที่หัวใจของเขา มันร้อนเหมือนมีไฟแผดเผาอย่างไรอย่างนั้น

“ข้าไม่เชื่อว่าทุกสิ่งถูกลิขิตไว้แล้ว ข้าเพียงรู้ว่าความแค้นของตระกูลข้า ต้องอาศัยสองมือของข้าไปจัดการ วาสนาที่ครบพร้อมก็ต้องอาศัยสองมือของข้าไปช่วงชิงมาเช่นกัน บนโลกนี้มีเรื่องอะไรที่ไม่อาจทำให้สำเร็จได้ ข้าไม่เชื่อหรอกว่ามี!”

ไป๋จื่อถอนสายตากลับมา แล้วหันไปมองซ่งหลางพลางถอนใจเสียงหนึ่ง “เจ้าเหมือนกับเขามาก รู้ดีอยู่แล้วว่าเป็นไปไม่ได้ แต่กลับฝืนจะทำให้เกิดขึ้นให้ได้ สุดท้ายแล้วคนที่เจ็บก็คือพวกเจ้าเองนะ รู้บ้างหรือไม่”

ซ่งหลางขมวดคิ้ว เขาสังเกตเห็นว่าตอนที่ไป๋จื่อพูดถึงเขาคนนั้น ในดวงตาของนางปรากฎความกังวลอย่างยิ่งยวด

กังวล? นางกังวลเรื่องอะไรกัน เขาคนนั้นที่นางพูดถึง แท้จริงแล้วเป็นใครกันแน่ ชัดเจนว่าเขาไม่ใช่หูเฟิง แต่แล้วเป็นใครกันเล่า

เขาอ้าปากอยากถาม ทว่านางกลับหมุนกายกลับไป ทิ้งวาจาที่เรียบนิ่งเอาไว้ “ข้าจะกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เรือน เจ้าไปเขียนใบสั่งยาเถอะ”

นางยกขาก้าวเดิมไป เสี่ยวชิงที่ยืนอยู่ตรงมุมลานบ้านตามไปทันที ก่อนจะกลับเรือนหลังเล็กที่พักอยู่ไปพร้อมๆ กัน

ตอนที่ทำการรักษาให้ตงฟางมู่ บนตัวนางเปื้อนเลือดเยอะมาก อีกทั้งเปื้อนอาจมที่มีกลิ่นเหม็นเช่นกัน ได้กลิ่นแล้วชวนคลื่นไส้อย่างยิ่ง

หากนางอยู่ในห้องของตนเอง ตอนนี้นางคงจะอาบน้ำร้อนๆ สักครั้งไปแล้ว

เสี่ยวชิงหาเสื้อผ้าที่เหมาะสมให้ไป๋จื่อชุดหนึ่ง ตั้งแต่พ้นวันเกิดปีที่สิบสามของไป๋จื่อมา นางก็สูงขึ้นมากทีเดียว ไม่ใช่เด็กสาวบ้านนอกที่ผอมแห้งคนนั้นอีกแล้ว

สองขาของนางเรียวและยาว บริเวณหน้าอกก็เริ่มมีเนื้อมีหนัง ทว่าเอวบางของนางยังคงเล็กน้อยดังเดิม

ตนเองในกระจกตอนนี้ยังคงเหมือนเดิม รวมถึงปานบนร่างกายของนางด้วย

เหตุใดบนโลกนี้ถึงลี้ลับได้ปานนี้

บางครั้งนางแม้กระทั่งรู้สึกว่านางไม่ได้ครอบครองร่างกายของใครโดยสิ้นเชิง ทว่าเดิมทีร่างกายนี้เป็นของนางอยู่แล้ว!

ใบหน้าที่เหมือนกัน ชื่อที่เหมือนกัน แต่กลับมีชีวิตที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง นางไม่รู้ว่านี่เรียกว่าโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่

เวลาและมิติที่แตกต่าง กระนั้นก็เป็นคนคนเดียวกัน

เรื่องราวที่มีอยู่แต่ในนิยายแฟนตาซี บัดนี้เกิดขึ้นกับตัวนางเองแล้ว

“แม่นางไป๋ เจ้างดงามจริงๆ” เสี่ยวชิงยืนอยู่ข้างๆ นาง คอยช่วยจัดแต่งผมเผ้าอีกครั้ง แค่ได้เห็นไป๋จื่อในกระจกก็รู้สึกอิจฉาแล้ว

ใบหน้าเช่นนี้ พื้นฐานครอบครัวเช่นนี้ อีกทั้งมีวิชาแพทย์ที่น่าตื่นตะลึง มิน่าเล่าคุณชายถึงได้ตกหลุมนักนาง