คู่มือเศรษฐีของหมอหญิงบ้านนา ตอนที่ 511

ตอนที่ 1021 วันนี้วันที่เท่าไร

หมอหลวงสวี่ถลึงตามองหมอที่พูดคนนั้นอย่างดุร้าย ใช้สายตาเตือนให้เขาเงียบปาก

หมอคนนั้นแค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง แต่ในที่สุดก็หยุดพูดไป

จากนั้นหมอหลวงสวี่ก็ลอบถอนใจ แล้วเข้าไปใกล้ไป๋จื่อ เขาเห็นนางถือพู่กันหน้าตาแปลกๆ เขียนหนังสือ เขาไม่รู้จักตัวหนังสือที่นางเขียนเลยสักตัว นางแม้กระทั่งวาดรูปด้วย บ้างเขาก็เคยเห็นมาก่อน บ้างเขาก็ไม่เคยเห็นเลยสักครั้ง แท้จริงแล้วนางกำลังทำอะไรกันแน่

ไป๋จื่อกลุ้มใจมาก นางกำลังนึกถึงส่วนประกอบส่วนใหญ่ของ ‘สารสร้างเซลล์’ โดยเฉพาะส่วนประกอบที่สำคัญที่สุดหลายชนิด

จะว่าโชคดีก็โชคดี จะว่าโชคร้ายก็โชคร้ายอยู่ในที

ที่โชคดีก็คือในส่วนประกอบสำคัญแปดชนิด มีเจ็ดชนิดที่นางใช้สมุนไพรจีนแทนที่ได้

แต่ที่โชคร้ายก็คือ ยาหนึ่งชนิดที่เหลือที่สำคัญที่สุด เป็นยาแผนปัจจุบันที่เฉพาะทางมาก

ยาแผนปัจจุบันชนิดนี้เป็นสิ่งที่ธรรมดามากๆ ในยุคปัจจุบัน แม้กระทั่งหาซื้อได้ทั่วไปตามร้านขายยา ทว่าหากไม่ได้รับการช่วยเหลือจากเครื่องจักรยุคปัจจุบันที่แม่นยำ ก็ไม่มีทางยืมสูตรยาออกมาหลอมเองได้โดยสิ้นเชิง

ขาดสิ่งที่สำคัญถึงเพียงนี้ไป ‘สารสร้างเซลล์’ ก็ไม่ใช่สารสร้างเซลล์ที่แท้จริง ทำได้เพียงนับว่ามีประสิทธิภาพดีกว่าอาหารบำรุงร่างกายธรรมดาเท่านั้น

ทำอย่างไรดี

นางกลุ้มใจจริงๆ นางเขียนวิธีการนับไว้ถ้วนไว้บนสมุด แต่กลับไม่อาจหาสมุนไพรจีนที่ใกล้เคียงกับยาแผนปัจจุบันชนิดนั้นได้เลย

จากการจัดการของหูเฟิง คนที่รับมาแช่น้ำสมุนไพรในรอบนี้มีมากกว่าหกพันคน ตายไปแล้วหนึ่งพันคน อีกหนึ่งพันกว่าคนอยู่ในช่วงเป็นและตาย

อย่างน้อยเหลือคนที่เจ็บป่วยไม่สาหัสจำนวนสามพันคน ที่กำลังรอการช่วยเหลือจาก ‘สารสร้างเซลล์’ อยู่

สามพันคนเชียวนะ

หากช่วยชีวิตสามพันคนนี้ไม่ได้ ก็ไม่รู้ว่าต้องมีกี่ครอบครัวที่ต้องแยกจากกัน ไม่รู้ว่ามีเด็กต้องประสบกับความทุกข์เช่นที่นางเคยเจอมากเท่าไร

เมื่อนึกถึงเด็กเหล่านั้น นางก็เงยหน้าขึ้นทันควัน ถามหมอหลวงจางที่อยู่ข้างๆ ว่า “วันนี้วันที่เท่าไร”

หมอหลวงจางคิดก่อนจะตอบ “วันก่อนวันที่สิบ วันนี้ก็วันที่สิบสองแล้ว”

สิบสอง? หากจากวันที่สิบห้าอีกสามวัน?

สามวัน ได้ เช่นนั้นก็ลองดูสักตั้ง

นางหยัดกายลุกขึ้น สาวเท้าก้าวใหญ่ไปทางโต๊ะหนังสือ แล้วหยิบพู่กันและกระดาษมาเขียนรายชื่อสมุนไพรที่เพิ่งเรียบเรียงเป็นทิวแถว

“ข้าต้องการสมุนไพรเหล่านี้ มีเท่าไรก็นำมาเท่านั้น นี่เป็นแค่ขนานแรกเท่านั้น หลังจากนี้ยังต้องการมากกว่านี้อีก ข้าหวังว่าจะมีสมุนไพรถูกส่งมาจากข้างนอกมากขึ้นโดยเร็วที่สุดเจ้าค่ะ”

หมอหลวงสวี่มองสูตรยาในมือ ทว่าเขามองอะไรไม่ออกเลยจริงๆ เพราะมันไม่ใช่สูตรยาโดยสิ้นเชิง สมุนไพรบางชนิดในนั้นไม่สามารถใช้ในสูตรยาใดได้โดยสิ้นเชิง

นางกล่าวกับหมอหลวงสวี่ว่า “ตอนนี้ข้าไม่มีเวลาอธิบายอะไรมาก หากอยากเรียนรู้ก็ตามข้ามา แต่อย่าได้ส่งเสียงดังรบกวนข้าเป็นอันขาด ไม่เช่นนั้นพวกท่านจะไม่ได้อยู่ในคฤหาสน์ตงฟางแห่งนี้อีก”

แม้หมอหลายคนจะไม่พอใจไป๋จื่ออย่างมาก แต่มีโอกาสเช่นนี้แล้ว กลับไม่มีใครยอมออกไป

สกุลกวนทำงานเร็วกว่าสำนักหมอหลวงมาก เพียงไม่ถึงสองชั่วยาม วัตถุดิบสมุนไพรที่ไป๋จื่อต้องการก็ถูกส่งมาทั้งหมดแล้ว แต่สำนักหมอหลวงกลับใช้เวลานานถึงห้าชั่วยามกว่าจะมาถึง ตอนที่มาถึงท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

ไป๋จื่อให้คนจัดวางหม้อยาเจ็ดใบที่ลานบ้านขนาดใหญ่ ด้านข้างหม้อยาทุกใบล้วนมีสมุนไพรชนิดหนึ่งวางกองไว้ มีเพียงชนิดเดียวเท่านั้น

หมอทุกคนต่างก็ซุบซิบ “ไม่ได้บอกว่าจะต้มยาหรอกหรือ เหตุใดข้างๆ หม้อยาถึงมีสมุนไพรเพียงแค่ชนิดเดียวเล่า นี่จะต้มยาอะไรกันแน่”

“ใครเล่าจะรู้ นางอาจจะกลัวพวกเรารู้สูตรยาลับของนางจริงๆ เช่นนั้นนางก็ควรปิดหูปิดตาพวกเราเสียเลยสิ”

ตอนที่ 1022 ไสหัวออกไป

ขณะนี้เงาร่างสูงใหญ่สายหนึ่งปรากฏขึ้นในลานบ้าน บนใบหน้าหล่อเหลาราวกับปกคลุมไปด้วยน้ำค้างแข็ง

เขาเป็นผู้ฝึกวรยุทธ์คนหนึ่ง หูย่อมดีกว่าคนทั่วไปมากเป็นธรรมดา ไป๋จื่อและหมอหลวงหลายคนอาจจะไม่ได้ยินเสียงกระซิบของหมอพวกนั้น ทว่าเขากลับได้ยินชัดแจ้ง

“เจ้า เจ้า แล้วก็เจ้าด้วย ไสหัวออกไป”

ฉู่เยี่ยนเดินมาถึงกลางกลุ่มหมอ ก่อนจะชี้ไปที่หมอหลายคนที่พูดจาลับหลังเมื่อครู่ สีหน้าเขาเย็นชามาก ท่าทางก็กดข่มผู้คนยิ่งนัก

หมอสองคนถูกกลิ่ยอายขอายหนุ่มกดทับจนไม่สามารถเงยหน้าได้ ทว่าหมออีกคนหนึ่งกลับใจกล้าเสียจนน่าประหลาดใจ เป็นหมอคนเดียวกับที่แสดงความสงสัยในโถงก่อนหน้านี้

“ทำไม? แม่นางไป๋บอกชัดเจนว่าพวกข้าอยู่ต่อไปได้ แล้วเหตุใดตอนนี้ต้องการไล่พวกข้าไปแล้วเล่า หรือว่ามีอะไรที่ไม่ควรจะได้เห็น”

ฉู่เยี่ยนแค่นเสียงเย็น “ทำไม? เจ้าไม่รู้อยู่แก่ใจเลยหรือ คนตั้งมากมายเช่นนี้ เหตุใดข้าต้องไล่แค่พวกเจ้าสามคนไปด้วย หากมีอะไรที่ไม่ควรจะได้เห็นจริงๆ ไยข้าไม่ไล่ทุกคนไปจากที่นี่ให้หมดเลยเล่า”

คนผู้นั้นหน้าแดงเถือก ทว่ายังคงไม่ยอมอ่อนข้า “ข้าน้อยไม่รู้ว่าท่านอ๋องหมายถึงอะไร ข้าน้อยทั้งสามคนยืนอยู่ที่นี่อย่างถูกต้อง เหตุใดถึงไปขัดหูขัดตาท่านอ๋องได้ หรือจะเป็นเพราะข้อสงสัยที่ข้าน้อยพูดไปก่อนหน้านี้” เขาพูดพลางชำเลืองมองไปทางไป๋จื่อที่กำลังจัดการวัตถุดิบสมุนไพรอยู่ไม่ไกล ครั้นเห็นเด็กสาวผู้นั้นไม่มองพวกเขาแม้สักครั้ง ราวกับว่าที่นี่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น ในใจก็ยิ่งนึกโมโหกว่าเดิม “หรือว่าการเป็นหมอที่ดี คือการไม่ยอมฟังความเห็นต่างของผู้อื่นเลย”

เสียงของเขาดังมาก เพียงพอให้ทุกคนในลานบ้านได้ยินแจ่มชัด

ไป๋จื่อย่อมได้ยินเช่นกัน นางยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ คนผู้นี้คิดว่านางตายไปแล้วหรือไร

หลังจากตรวจสอบสมุนไฟรชนิดสุดท้าย และแน่ใจว่าสมุนไพรทั้งหมดถูกต้อง ไม่มีสิ่งอื่นใดที่ไม่ควรมีมาปะปน คราวนี้นางถึงจะเงยหน้าขึ้น มองไปทางใบหน้าที่แดกเถือกของคนผู้นั้น ภายในดวงตาของเขามีทั้งความไม่พอใจและโกรธขึ้ง

นางมุ่นคิ้ว ดวงตาเฉยชาทิ่มแทงเสียจนคนผู้นั้นหนาวยะเยือก

“ข้าบอกไว้แล้วว่าหากต้องการอยู่ต่อ เช่นนั้นก็อยู่ต่อไปอย่างเงียบๆ แต่หากรบกวนข้าก็ออกจากไปคฤหาสน์ตงฟางเสีย เชิญ!”

บุรุษผู้นั้นยืนนิ่งไม่ขยับ ทว่าหมออีกสองคนไม่ได้ใจกล้าขนาดนั้น ตอนที่จิ้นอ๋องเอ่ยปาก ขาของพวกเขาก็อ่อนเปลี้ยแล้ว ไหนเลยจะกล้าขัดขืนคำสั่ง ขณะเดียวกันก็เกิดความเสียดาย ไม่น่าบุ่มบ่ามปากเสียเลยจริงๆ

หมอทั้งสองคนรั้งแขนบุรุษผู้นั้น “หมอเฉิง รีบไปเร็วเถอะ”

หมอเฉิงยังคงไม่ขยับ สีหน้าไม่หน้ามองเป็นอย่างยิ่ง

ตอนนี้หมอสองคนนั้นกลัวว่าปากจะพาซวยอีก จึงไม่โน้มน้าวเขาอีก เร่งฝีเท้าออกไปเองแล้ว

หลังจากนั้นหมอเฉิงก็เป็นอันต้องออกไป ด้วยฝีมือของผู้คุ้มกันสองคน ที่หิ้วแขนของเขาคนละข้างโยนออกไปจากคฤหาสน์ตงฟาง

หมอสองคนเห็นดังนั้นก็หมุนกายกลับมา ประคองหมอเฉิงให้ลุกขึ้น “หมอเฉิง เหตุใดต้องทำถึงขนาดนี้ คนอย่างพวกเราจะต่อกรกับพวกเขาได้อย่างไร”

หมอเฉิงหน้าดำคร่ำเคร่ง ไม่เอ่ยวาจา เขากลับหลังหันเดินไป ทว่าหมอผู้นั้นกลับยังคงไม่หยุดปาก “ฮูหยินของเขาก็เป็นโรคประหลาดนี้เช่นกัน นางแช่น้ำสมุนไพรแล้วมีอาการท้องร่วง กระนั้นแล้วก็ยังคงบ้าคลั่งไม่หาย ส่วนร่างกายอ่อนเองจนถึงขีดสุด ใช้ยาอะไรก็ไม่อาจบำรุงร่างกายกลับมาได้ เห็นทีจะไม่รอดแล้ว แล้วเขาจะไม่ร้อนใจได้หรือ”

“ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง มิน่าเล่าเมื่อครู่เขาถึงได้กล้าพูดเช่นนั้นในโถงได้”

“ก็ใช่น่ะสิ ไม่รู้เหมือนกันว่าแม่นางไป๋คิดอย่างไร หากนางมีใจช่วยคนจริงๆ เหตุใดต้องเก็บงำเป็นความลับเช่นนั้น นางนำสูตรยาออกมาช่วยคนนับพันให้พ้นจากอันตราย นั่นไม่เท่ากับได้รับคุณงามความดีแล้วหรือ”