ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 383

ตอนที่ 383 การปรากฏตัวของผู้อาวุโสสูงสุด (4)

“เกิดอะไรขึ้นหรือ” ฮวาเหยาจ้องไปที่เฉียวฉู่ด้วยใบหน้าตกใจ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังเฟยเยียนและหรงรั่วด้วยท่าทางที่สับสนยุ่งเหยิงเล็กน้อย

เฉียวฉู่ตกใจมากจนพูดออก เขายกนิ้วขึ้นชี้ไปที่จวินอู๋เสีย นิ้วนั้นยังคงสั่นอย่างรุนแรง

หรงรั่วกระแอมและบอกกับฮวาเหยาว่า “น้องเสียบอกว่า…เม็ดยาที่พวกเราขายไปเมื่อสักครู่นั้นเป็นของจริง”

แม้แต่ฮวาเหยาที่ปกตินิ่งสงบ ก็ยังอึ้งไปหลังจากได้ยินคำพูดนี้

“จวินเสีย เม็ดยาพวกนั้น...เจ้าหลอมขึ้นมาเองหรือ” ฮวาเหยามองไปที่จวินอู๋เสีย ขณะที่ในหัวใจของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงที่อธิบายไม่ได้ ย้อนกลับไปในตอนนั้นที่จวินอู๋เสียเสนอให้เขาปลอมตัวเป็น ‘มู่เฉิน’ แล้วยืมชื่อของสำนักชิงอวิ๋นเร่ขายเม็ดยา ความคิดของเขาก็เป็นเหมือนกับคนอื่นๆ ที่คิดว่าจวินอู๋เสียแค่จะเอาตาปลามาปลอมปนกับไข่มุก[footnoteRef:1] แต่คิดไม่ถึง... [1: เอาตาปลามาปลอมปนกับไข่มุก หมายถึงเอาของปลอมมาปะปนกับของจริง]

เจ้าตัวน้อยคนนี้ ดันเอาไข่มุกจริงๆ ออกมาขาย...แถมยังเป็นไข่มุกคุณภาพชั้นยอดอีกด้วย!

จวินอู๋เสียเพียงครางอืมเบาๆ ครั้งหนึ่ง แววตาของนางสงบไม่ได้มีร่องรอยของความปั่นป่วนใด นางไม่เข้าใจ ทำไมพวกเฉียวฉู่และคนอื่นๆ ต้องมีปฏิกิริยารุนแรงกับเม็ดยาเพียงไม่กี่เม็ดนี้ด้วย

แม้ฮวาเหยาจะเตรียมใจไว้ก่อนแล้ว แต่เมื่อได้รับคำตอบที่ ‘ตรงไปตรงมา’ ของจวินอู๋เสีย เขาก็ตัวแข็งค้างไป

ดวงตาของทั้งสี่คนมองไปที่จวินอู๋เสียอย่างแปลกประหลาด เด็กคนนี้เป็นคนของสามโลกเบื้องล่างจริงๆ ใช่หรือไม่ พวกเขาต่างหากไม่ใช่หรือที่มาจากสามโลกชั้นกลาง...แต่ทำไมเม็ดยาที่เด็กคนนี้นำออกมา พวกเขาถึงไม่เคยแม้แต่จะได้ยินชื่อของมันเลยเล่า!

จวินอู๋เสียกวาดมองสายตาประหลาดของทุกคนด้วยแววตาสงบและนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวออกมาจากถุงเอกภพที่ห้อยอยู่ข้างเอว

“พวกเจ้าต้องการมันหรือไม่"

ดวงตาของทั้งสี่คนก็สว่างวาบ!

พวกเขาค่อนข้างคุ้นเคยกับขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวอันนี้ เมื่อสักครู่จวินอู๋เสียก็เพิ่งให้ขวดแบบเดียวกันนี้กับฮวาเหยา!

สิ่งที่อยู่ข้างใน...ไม่จำเป็นต้องพูดออกมาพวกเขาก็รู้ว่ามันคืออะไร

“นี่...นี่ให้พวกเราได้จริงๆ หรือ” เฉียวฉู่กลืนน้ำลายอย่างแรง ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวในมือของจวินอู๋เสียตาไม่กะพริบ

จวินอู๋เสียยัดขวดบรรจุเม็ดยาใส่ไว้ในมือของเฉียวฉู่โดยตรง

เม็ดยาเหล่านี้ เป็นเพียงส่วนที่เกินมาของเม็ดยาที่นางหลอมให้กับกองทัพรุ่ยหลินเป็นพิเศษเท่านั้น ไม่ได้มีความหมายอะไรเลยสำหรับนาง

ย้อนกลับไปเมื่อตอนนั้น จวินอู๋เสียได้หลอมพวกมันขึ้นมาทั้งสิ้นถึงหนึ่งแสนเม็ดเต็มๆ!

ตัวนางเองไม่ได้คาดหวังว่าเม็ดยานี้จะสามารถขายได้ราคาดีขนาดนี้ จวินอู๋เสียผู้ซึ่งไม่เคยประสบกับปัญหาเรื่องการเงินมาก่อน แทบไม่เคยรู้เลยว่าเม็ดยาของนางมีมูลค่าเท่าไร ก่อนหน้านี้ที่บอกตัวเลขฮวาเหยาไป ก็เป็นเพียงราคาคร่าวๆ ที่นางกะขึ้นมาเพื่อให้พอต่อจำนวนเงินที่พวกเขาต้องการใช้ในปัจจุบันก็เท่านั้น ถามว่ามันคุ้มค่าหรือไม่ นางไม่รู้จริงๆ

แต่ความวุ่นวายก่อนหน้านี้ที่เกิดขึ้นก็ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า

มันคุ้มค่า!

แม้ว่าจวินอู๋เสียจะขโมยชื่อของมู่เฉินมาใช้ แต่นางก็ไม่ได้มีความคิดที่จะทำลายชื่อเสียงของมู่เฉินให้เสื่อมเสีย อย่างไรเสียเวลานี้มู่เฉินก็อาจจะไปถึงจวนหลินอ๋องที่อยู่ในรัฐชีแล้ว

คิดถึงตรงนี้ ดวงตาของจวินอู๋เสียก็หลุบลงเล็กน้อย นางได้ขอให้เยี่ยซาส่งข้อความไปถึงจวินอู๋เย่าแล้ว เพื่อให้เขาบอกต่อกับสองพ่อลูกสกุลจวินว่าตอนนี้นางกำลังออกไปฝึกฝนกับท่านอาจารย์ ไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงนาง

แต่การกระทำโดยไม่ได้ตั้งใจนี้ของจวินอู๋เสียเพื่อหาเงิน กลับส่งผลกระทบอย่างมากต่อมู่เฉิน

ถึงขนาดที่หลังจากนั้นเป็นเวลานาน ในสามโลกเบื้องล่างข่าวลือของมู่เฉินที่ว่าเขาสามารถหลอมเม็ดยาที่ท้าทายสวรรค์ได้ด้วยมือเดียว ก็แพร่กระจายไปทั่วจนหมู่คนที่กระหายอยากในเม็ดยาของเขา แห่ไปที่จวนหลินอ๋องหลังได้รู้ว่ามู่เฉินไปพำนักที่นั่นแล้ว ทำให้ช่วงเวลาหนึ่ง เขาตกใจมากจนไม่กล้าก้าวออกจากประตูจวนหลินอ๋องแม้เพียงครึ่งก้าว

แต่นี่ก็เป็นเรื่องในภายหลัง ซึ่งจะยังไม่พูดถึงมันในตอนนี้

ตอนนี้พวกเขาก็มีเงินแล้ว ทั้งห้าคนจึงไม่ต้องกังวลว่าพวกเขาจะไม่สามารถจ่ายค่าธรรมเนียมได้อีกต่อไป จวินอู๋เสียผู้ใจกว้าง โยนตั๋วเงินจำนวนห้าแสนตำลึงให้แต่ละคน ก่อนจะให้พวกเขาแยกย้ายกันไปเข้าแถวอย่างอิสระ

หลังจากความวุ่นวายเพราะ ‘มู่เฉิน’ สิ้นสุดลง แถวด้านนอกประตูของสำนักศึกษาเฟิงหัวก็กลับมาเรียบร้อยเป็นปกติอีกครั้ง