ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 382

ตอนที่ 382 การปรากฏตัวของผู้อาวุโสสูงสุด (3)

เด็กหนุ่มที่ถูกบีบให้ออกไปยืนอยู่นอกวงจ้องไปที่ตั๋วเงินที่โบกไปมา และหันไปยกนิ้วโป้งให้กับทั้งสามคนที่ยืนอยู่ด้านหลังต้นไม้อย่างลับๆ

การแย่งชิงกันอย่างบ้าคลั่งยังไม่เกิดขึ้น ความมีชีวิตชีวาของที่นี่ก็ดึงดูดให้กลุ่มคนรุ่นเยาว์มองไปด้านนี้มากขึ้น ชั่วขณะหนึ่ง แถวที่เรียบร้อยเป็นระเบียบของสำนักศึกษาก็ถูกทำลาย เด็กหนุ่มสาวหลายคนรีบวิ่งไปที่ใต้ต้นไม้นั้น

‘มู่เฉิน’ แสดงออกว่ามีผู้ต้องการซื้อมากเกินไป และเขาเหลือเม็ดยาเพียงแค่สี่เม็ดเท่านั้นในมือของเขา

เวลานี้ กลุ่มคนรุ่นเยาว์ก็พลันเดือดพล่าน!

เม็ดยาอันล้ำค่าเช่นนี้ มันก็สมเหตุสมผลแล้วที่จำนวนนั้นจะน้อยมาก ดังนั้นพวกเขาจึงไม่คิดจะปล่อยมันไป!

เม็ดยาซึ่งเดิมราคาสามแสนตำลึง สุดท้ายก็ถูกพวกเขาทั้งหมดปล้นไปในราคาถึงห้าแสนตำลึง!

เมื่อเม็ดยาทั้งสี่เม็ดถูกกวาดไป กลุ่มคนรุ่นเยาว์ที่แย่งซื้อไม่ทันก็ไม่ยอมแพ้ พวกเขาถามต่อว่ายังมีเม็ดยาชนิดอื่นๆ พอจะให้ทานแก่พวกเขาได้หรือไม่

ถูกต้องแล้ว! มันคือการให้ทาน...

เงินหลายแสนตำลึงถูกโยนลงไป แต่พวกเขาก็ยังรู้สึกว่า ‘มู่เฉิน’ กำลังให้ทานแก่พวกเขา

เม็ดยาที่วิเศษล้ำค่าขนาดนี้สามารถเปลี่ยนทั้งชีวิตของพวกเขาได้ กับเด็กที่เกิดมาในครอบครัวที่ร่ำรวยและมั่งคั่งอย่างพวกเขา เม็ดเงินจำนวนเล็กน้อยแค่นี้พวกเขาไม่ได้สนใจมันสักนิด

อย่างไรก็ตามผู้อาวุโสสูงสุด ‘มู่เฉิน’ กลับบอกว่าเม็ดยาของเขาขายหมดแล้ว กลุ่มเด็กหนุ่มสาวพากันโอดครวญร่ำไห้ ได้แต่มองดูท่านผู้อาวุโสสูงสุดสะบัดแขนเสื้อแล้วเดินจากไป...

ขณะที่ทุกคนมองตามแผ่นหลังของ ‘มู่เฉิน’ ที่หายลับไปจากสายตา ในใจของแต่ละคนก็เต็มไปด้วยความเสียดายและโศกเศร้า

โดยที่พวกเขาไม่รู้เลยสักนิดว่าเด็กหนุ่มสาวทั้งสี่คนที่ยืนอยู่หลังต้นไม้นั้นกำลังหัวเราะกันอย่างบ้าคลั่ง

“น้องเสีย! วิธีการนี้ของเจ้าโหดร้ายมาก! เม็ดยาเพียงเม็ดเดียวก็สามารถรีดไถพวกเขาไปได้ถึงห้าแสนตำลึงแล้ว! สี่เม็ดก็เท่ากับสองล้านตำลึง! นี่เป็นกำไรมหาศาล!” เฉียวฉู่หัวเราะและมองไปที่กลุ่มคนรุ่นเยาว์พวกนั้นที่ไม่เต็มใจจะแยกจากกับ ‘มู่เฉิน’ โดยหารู้ไม่ว่า ‘ท่านผู้อาวุโสสูงสุดมู่’ ที่พวกเขาเห็นนั้น แท้จริงแล้วก็คือฮวาเหยาที่สวมรอยแทน ไม่รู้ว่าหากพวกเขารู้ความจริงทีหลังจะทำสีหน้าอย่างไร

ความสามารถในการควบคุมกระดูกของฮวาเหยา ประกอบกับความสามารถในการแปลงโฉมของจวินอู๋เสีย ตราบเท่าที่พวกเขาได้เห็นหน้าอีกฝ่ายชัดๆ แม้จะเพียงแค่ครั้งเดียวทั้งคู่ก็สามารถเลียนแบบเป็นอีกฝ่ายได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไม่ต้องพูดถึงมู่เฉินที่ติดต่อกับพวกเขาบ่อยๆ ยามอยู่ในสำนักชิงอวิ๋นเลย!

“ข้าเห็นเด็กที่หัวเราะเยาะเราเมื่อสักครู่นี้ เขาก็คว้าไปได้เม็ดหนึ่งด้วย ฮ่าฮ่า...ถ้าเขารู้ว่าสิ่งที่เขาซื้อไปในราคาห้าแสนตำลึงนั้นเป็นเพียงแค่ยาเม็ดธรรมดาๆ ข้าสงสัยจริงว่าเขาจะกระอักเลือดหรือเปล่า!” เฉียวฉู่ยิ่งคิดก็ยิ่งปลอดโปร่ง กลเม็ดนี้ของจวินอู๋เสียช่างยอดเยี่ยมมากจริงๆ! ถ้าเป็นคนอื่นที่นำเม็ดยานี้ออกมา กลัวว่าจะไม่มีใครเชื่อ แต่เมื่อผู้ที่นำมันออกมาก็คือ ‘มู่เฉิน’ แห่งยอดเขาเทียมเมฆาที่เชี่ยวชาญด้านการปรับปรุงหลอดเลือดและเส้นลมปราณ ผลลัพธ์ทั้งหมดจึงแตกต่างออกไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง

ไม่ว่าสำนักชิงอวิ๋นจะสกปรกมากแค่ไหนก็ตาม อย่างน้อยในสายตาของผู้คนทั้งใต้หล้า ป้ายสำนักของพวกเขาก็ยังส่องประกายสีทองสว่างไสว!

จวินอู๋เสียมองไปที่เฉียวฉู่ที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุขและพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “นั่นไม่ใช่เม็ดยาธรรมดาหรอกนะ"

“เอ๊ะ!” เฉียวฉู่ชะงักไป

สมองของเฟยเยียนที่ยืนอยู่ด้านข้างหมุนอย่างเร็วรี่ เขามองไปที่จวินอู๋เสียด้วยความประหลาดใจและกล่าวว่า “น้องเสีย เม็ดยานั่น...คงไม่ใช่เม็ดยาขยายเส้นลมปราณของจริงกระมัง!”

จวินอู๋เสียพยักหน้ารับอย่างสงบ

เฉียวฉู่และคนอื่นๆ สูดลมหายใจเข้าลึก!

ไม่ต้องพูดถึงกลุ่มคนรุ่นเยาว์จากสามโลกเบื้องล่าง แม้แต่ผู้ที่มาจากสามโลกชั้นกลางอย่างพวกเขาก็ยังไม่เคยได้ยินว่าในโลกนี้มีเม็ดยาที่สามารถขยายเส้นลมปราณได้เช่นนี้จริงๆ!

“เจ้า…เจ้าพูดจริงหรือ!” เฉียวฉู่ตกตะลึงจนตาค้างไปแล้ว เขานึกว่าตัวเองได้หลอกขายเม็ดธรรมดายาสามัญโดยอ้างสรรพคุณที่ท้าทายสวรรค์ แต่กลับไม่รู้เลยว่านั่นมันเป็นของจริง!

จวินอู๋เสียพยักหน้าอีกครั้งอย่างเฉยเมย

“เจ้าว่าอย่างไรนะ!" เฉียวฉู่ตะโกนลั่นอย่างไม่อยากจะเชื่อ เสียงคำรามนั้นทำให้ฮวาเหยาที่เพิ่งวิ่งกลับมาสมทบกับพวกเขาสะดุ้งโหยง