ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 375

ตอนที่ 375 น้ำพุสวรรค์เทียนเฉวียน (1)

นับตั้งแต่พวกเขาเกาะขาทองคำของจวินอู๋เสีย ตึกฝั่งทิศตะวันออกก็ราวกับมีเมฆมงคลลอยอยู่เหนือท้องฟ้า ประกายแสงสีทองอร่ามกวาดผ่านไปทั่วบริเวณ ทำให้ตึกฝั่งทิศตะวันออกราวกับได้เกิดใหม่อีกครั้ง

ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน ตึกฝั่งทิศตะวันออกที่เดิมทรุดโทรมผุพังราวกับตึกร้าง ก็ได้รับการปรับปรุงทั้งหมดใหม่ ภายในลานที่พักของบรรดาศิษย์และอาจารย์ สระน้ำสีมรกต ภูเขาจำลองหิน สวนพฤกษาตระการตา ทั้งหมดล้วนถูกจัดตกแต่งใหม่จนไม่เห็นเค้าเดิม กำแพงสีหม่นที่ในอดีตไร้สง่าราศี ถูกซ่อมแซมและทาสีใหม่จนงดงาม แม้กระทั่งพื้นดินที่แต่เดิมเป็นเพียงหินขรุขระ ก็ยังถูกปูด้วยหินอ่อนใหม่ทั้งหมด...

กวาดสายตามองไปรอบๆ ทั้งสำนักศึกษาหงส์อมตะที่ทั้งเก่าและทรุดโทรมในยามนี้ ตึกฝั่งทิศตะวันออกบัดนี้เป็นเหมือนแสงตะวัน งดงามและหรูหราที่สุดแล้ว

เหมือนกับดอกทานตะวันที่หันหน้าเข้าหาพระอาทิตย์ ตึกฝั่งทิศตะวันออกเจิดจ้าและสะดุดตาเป็นพิเศษ

จวินอู๋เสียนั่งบ่มเพาะพลังวิญญาณอยู่ข้างๆ สระ ในหนึ่งเดือนมานี้ พลังวิญญาณของนางทะยานขึ้นรวดเร็วมาก มันมาถึงจุดสูงสุดของพลังวิญญาณระดับขั้นสีส้มแล้ว!

อย่างไรก็ตาม จนถึงตอนนี้นางก็ยังไม่สามารถทะลวงผ่านขึ้นไปได้เสียที

บางทีวิธีเดียวที่จะสามารถทำให้นางเลื่อนระดับพลังขึ้นไปได้ ก็คือการกลืนกินภูติวิญญาณตนอื่นกระมัง!

จวินอู๋เสียถือปราการกักภูติที่จวินอู๋เย่ามอบให้นางไว้ในมือ ดวงตาของนางหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อจมลงสู่ความคิด

นางจำเป็นต้องแข็งแกร่งยิ่งขึ้น

แต่การเลื่อนระดับพลังวิญญาณของตัวเอง นางจำเป็นต้องกลืนกินภูติวิญญาณของคนอื่น ซึ่งนั่นก็เท่ากับว่านางต้องฆ่าคน!

จวินอู๋เสียขมวดคิ้วเล็กน้อย นางไม่เคยกลัวว่าจะต้องฆ่าใคร แต่กับคนบริสุทธิ์...ทำไมนางต้องฆ่าพวกเขาด้วย

ในตอนนี้เองที่เยี่ยนปู้กุยเคาะประตูห้องของจวินอู๋เสีย จวินอู๋เสียลุกขึ้นและเดินไปเปิดประตู

นี่เป็นครั้งที่สองหรือสามที่จวินอู๋เสียได้เห็นหน้าเยี่ยนปู้กุยตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาแทบไม่ปรากฏตัวเลย จะมีก็เพียงบางครั้งที่เขามาดูความคืบหน้าในการรักษาตัวของบัวหิมะซังอวี้

"วงแหวนภูติวิญญาณประเภทพฤกษา มีอัตราการเติบโตที่รวดเร็วมาก แต่การจะทะลวงระดับขึ้นไปอีกขั้นก็มีอุปสรรคมากมายเช่นกัน พลังวิญญาณของเจ้าในตอนนี้ ดูจากที่มันรั่วไหลออกมานอกกายเจ้า คิดว่าคงอยู่ในจุดสูงสุดของระดับสีส้มแล้วกระมัง เจ้ากำลังคิดถึงการทะลวงระดับอยู่ใช่หรือไม่" หลังจากที่เยี่ยนปู้กุยนั่งลง เขาก็พูดกับจวินอู๋เสียด้วยสีหน้าจริงจัง น้อยนักที่จะเห็นเขาในสภาพไร้กลิ่นสุราติดตัวเช่นนี้

จวินอู๋เสียพยักหน้า

"หากเจ้าต้องการทะลวงระดับ ภูติวิญญาณที่เจ้าเลือกกลืนกินก็เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่จำต้องใส่ใจให้มาก ยิ่งระดับของภูติวิญญาณที่เจ้าเลือกนั้นสูงมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งส่งผลดีต่อการทะลวงระดับของเจ้า มันจะทำให้อัตราความสำเร็จในการทะลวงระดับของเจ้าสูงขึ้น" เยี่ยนปู้กุยกล่าว จากนั้นเขาก็หยิบถุงผ้าขนาดประมาณหนึ่งฝ่ามือออกจากเอวแล้ววางมันลงบนโต๊ะตรงหน้าจวินอู๋เสีย

"เปิดดูสิ"

จวินอู๋เสียไม่พูดอะไร เปิดมันตามที่เยี่ยนปู้กุยบอก แต่ทันทีที่นางได้เห็นข้างใน ดวงตาของนางก็เป็นประกายสว่างขึ้นเล็กน้อย

ถุงผ้าขนาดเท่าหนึ่งฝ่ามือ แต่หลังจากเปิดออกกลับพบว่าพื้นที่ภายในเต็มไปด้วยช่องว่างทุกหนทุกแห่ง เนื้อที่ภายในก็มีขนาดใหญ่กว่าที่เห็นภายนอกมาก นี่มันคือช่องมิตินี่!

"สิ่งนี้เรียกว่าถุงเอกภพ เป็นของที่มาจากสามโลกชั้นกลาง สิ่งที่เจ้าใส่ไว้ในนี้ จะถูกเก็บไว้ได้นานโดยไม่สูญเสียคุณสมบัติของมันและจะไม่ได้รับความเสียหายใดๆ" ถุงเอกภพชิ้นนี้ คือของชิ้นสุดท้ายของเยี่ยนปู้กุยที่นำติดตัวมาจากสามโลกชั้นกลาง สาเหตุที่มันยังไม่ถูกนำไปขายต่อหรือจำนำแม้ว่าสภาพความเป็นอยู่ของพวกเขาจะลำบากยากเข็ญราวกับขอทานก็ตาม นั่นเพราะถุงเอกภพไม่เคยปรากฏในสามโลกชั้นล่างมาก่อน หากเขานำมันออกไป สิ่งนี้จะต้องดึงดูดความสนใจจากผู้ที่ติดตามพวกเขาอยู่อย่างแน่นอน

ภายในถุงเอกภพ ยังมีกาสุราซึ่งทำขึ้นจากหยกจักรพรรดิทั้งใบ แกะสลักเป็นลวดลายโบราณวิจิตรงดงามอยู่ด้วย

"หยิบกาสุรานั่นออกมา"

จวินอู๋เสียหยิบกาสุรานั้นออกมาจากถุง

เยี่ยนปู้กุยรับมันมาจากมือของจวินอู๋เสีย แล้ววางมันลงบนโต๊ะตัวเดียวกับที่เพิ่งวางถุงเอกภพไปเมื่อสักครู่ "เทลงมา"

จวินอู๋เสียยกกาสุรานั้นขึ้นแล้วเอียงมันเบาๆ เห็นเพียงของเหลวสีใสส่องแสงระยิบระยับราวกับดวงดาวกำลังไหลออกมาจากปากกา กลิ่นหอมชวนมึนเมาลอยฟุ้งไปทั่วอากาศ แทรกซึมเข้าทุกอณูรูขุมขนของร่างกาย

“กลิ่นหอมนี้...” จวินอู๋เสียรู้สึกคุ้นเคยกับมันเล็กน้อย เหมือนเคยได้กลิ่นทำนองเดียวกันนี้จากที่ไหนสักแห่ง แต่กลับคลุมเครืออยู่ในความทรงจำ

"นี่คือกาสวรรค์เทียนหู ส่วนของเหลวที่อยู่ข้างในก็คือน้ำพุสวรรค์เทียนเฉวียน มีคุณสมบัติในการฟื้นฟูพลังวิญญาณ และมันจะไม่มีวันหมด ถึงแม้ว่าน้ำพุสวรรค์เทียนเฉวียน สำหรับเจ้ายามนี้จะไม่สามารถช่วยซ่อมแซมจิตวิญญาณเจ้าให้หายได้ แต่มันก็สามารถช่วยหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณทำให้มันไม่เสื่อมสภาพไป ข้ารู้ว่าเจ้าได้รับบาดเจ็บจากคนชั่วจากตำหนักเปลวเพลิงปีศาจ ในขณะที่น้ำพุสวรรค์เทียนเฉวียนช่วยบำรุงรักษาจิตวิญญาณของเจ้า มันจะช่วยลบร่องรอยจิตวิญญาณเจ้าออกไปได้ชั่วคราว เพียงเจ้าดื่มมันวันละหนึ่งจอกทุกวัน เจ้าก็จะสามารถอยู่รอดปลอดภัยไปได้อีกวันหนึ่ง" เยี่ยนปู้กุยจ้องมองไปที่จวินอู๋เสีย ในสายตาของเขาจวินอู๋เสียแตกต่างจากเฉียวฉู่และคนอื่นๆ คนอย่างนาง ไม่สมควรจะถูกจำกัดอยู่ในสถานที่เล็กๆ อย่างสำนักศึกษาหงส์อมตะที่ไม่เป็นที่รู้จักแห่งนี้

ความประหลาดใจฉายชัดขึ้นบนใบหน้าของจวินอู๋เสีย

น้ำพุสวรรค์เทียนเฉวียนอย่างนั้นหรือ

นี่ไม่ใช่สิ่งที่บันทึกไว้ในตำราโบราณเล่มนั้นหรืออย่างไร เป็น 'น้ำ' ที่เหมาะสมที่สุดที่ไว้ใช้เพาะเลี้ยงบัวหิมะซังอวี้!

ทันใดนั้นนางก็จำได้ทันทีว่าเคยได้กลิ่นหอมนี้มาจากที่ใด

"ท่าน...เทน้ำนี้ลงในสระบัวด้วยกระมัง" จวินอู๋เสียเงยหน้าขึ้นและมองไปที่เยี่ยนปู้กุย

เยี่ยนปู้กุยหัวเราะร่วนพลางกล่าว "อย่าลืมสิว่าตำราโบราณเล่มนั้นที่เจ้าซื้อไปจากเฉียวฉู่มาจากข้า"