ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 374
ตอนที่ 374 ใส่สลับกันแล้ว (2)
เฟยเยียนแต่เดิมคิดว่าจวินอู๋เสียไม่รู้ จึงได้ซื้อชุดสตรีมาให้เขาหีบหนึ่ง ยิ่งเมื่อถูกเฉียวฉู่กระตุ้นอยู่กลายๆ เขาจึงได้สวมใส่ชุดสตรีมาปรากฏตัวต่อหน้าจวินอู๋เสีย
ผู้ใดจะรู้ว่าจวินอู๋เสียรู้เพศที่แท้จริงของเขาตั้งนานแล้ว!
เมื่อคิดย้อนกลับไป ในวันแรกที่จวินอู๋เสียได้สติขึ้นมา การที่นางยื่นเจ้าแมวดำตัวน้อยส่งให้กับหรงรั่วอุ้มไว้แทนที่จะเป็นเขาที่นางเห็นเป็นคนแรกหลังจากเพิ่งฟื้นขึ้นมา ที่แท้ก็มาจากสาเหตุนี้!
เห็นได้ชัดว่าจวินอู๋เสียรู้เพศที่แท้จริงของเขาและหรงรั่วมาตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว
ดังนั้นทัศนคติของนางที่มีต่อหรงรั่วจึงแตกต่างไปจากคนอื่นๆ เล็กน้อย
ไม่ต้องพูดถึงความเขินอายที่ฉายชัดบนใบหน้าเฟยเยียนในขณะนี้ แม้แต่หรงรั่วเองก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มกระอักกระอ่วน ร่างสูงกว่าถูกเฟยเยียนลากให้วิ่งออกไปจากตรงจุดนั้น ผ่านไปสักพัก ทั้งคู่จึงได้กลับเข้ามาใหม่พร้อมกับเสื้อผ้าชุดใหม่ซึ่งตรงกับเพศสภาพของพวกเขา
อย่างไรก็ตาม...
อาจเพราะนานมากแล้วที่เฟยเยียนสวมใส่ชุดเสื้อผ้าของสตรี ยามนี้พอเปลี่ยนมาใส่ชุดบุรุษ มันจึงให้ความรู้สึกแปลกพิกลเหมือนเด็กสาวตัวน้อยที่ลักลอบเอาชุดของบิดาหรือพี่ชายมาสวมใส่ ดูผิดเพศและขัดกันอย่างแรง เฉี่ยวฉู่ที่สมองส่วนใหญ่มีแต่กล้ามเนื้อ เมื่อเห็นเฟยเยียนในชุดเสื้อผ้าชุดใหม่ก็ขนลุกพรึบ มองไปที่อีกฝ่ายยังกังขา
ในท้ายที่สุด ทั้งคู่ก็ทนต่อสายตาพิลึกพิลั่นของกลุ่มคนที่มองมาไม่ไหว จึงวิ่งกลับออกไปแล้วสวมใส่ชุดเดิมที่สวมเข้ามาในตอนแรก สีหน้าทั้งคู่ดูหดหู่เหลือจะกล่าว
เมื่อเห็นเฟยเยียนกลับมาแต่งหญิงอีกครั้ง เฉียวฉู่ก็เปล่งเสียงหัวเพราะก๊าก กุมท้องแล้วหัวเราะไม่หยุด
ผลลัพธ์คือก็โดนเฟยเยียนสอยเข้าที่คางอีกหมัด
แม้ว่าเฟยเยียนจะตัวเล็ก แต่ในบรรดาพวกเขาทั้งสี่คนเขานั้นแข็งแกร่งที่สุดแล้ว เพียงแค่มัดเดียวก็สามารถล้มเฉียวฉู่ให้ลงไปนอนกองบนพื้นได้อย่างง่ายดาย หากมองข้ามเพศที่แท้จริงของเขา เฟยเยียนในรูปลักษณ์เช่นนี้ หากเปลี่ยนเป็นในชาติก่อนของนาง ฉายา 'โลลิจอมโหด' สี่คำนี้คงได้ตกเป็นของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย
ขณะที่เฉียวฉู่กำลังปีนขึ้นจากพื้นด้วยสภาพทุลักทุเลและวิ่งหนีเฟยเยียนไปรอบๆ ลานฝึก หรงรั่วก็เดินมานั่งอยู่ข้างๆ จวินอู๋เสีย พูดกับนางด้วยรอยยิ้มว่า "ขอบคุณนะ"
หลังจากทำเรื่องมากมายนี้ให้กับพวกเขา จวินอู๋เสียไม่เคยเอ่ยถึงมันสักคำเดียว
"ไม่เป็นไร" จวินอู๋เสียตอบอย่างนุ่มนวล ในความเห็นของนางเก็บเงินไว้ก็ไม่มีประโยชน์มิสู้นำออกมาใช้จะดีกว่า
ฮวาเหยาจ้องมอง 'สองสาว' ตรงหน้าที่แต่งชุดสลับเพศและพบว่ามันน่าขบขันเล็กน้อย เขากระแอมไอครั้งหนึ่ง ก่อนจะกล่าวออกไปว่า "แม้จะไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมนัก แต่น้องเสีย ข้ามีบางอย่างหวังว่าเจ้าจะสามารถช่วยเราได้"
"คงเป็นการหลอมโอสถกระมัง" จวินอู๋เสียเลิกคิ้ว
ฮวาเหยาพยักหน้า
"ใบสั่งยาเล่า" จวินอู๋เสียถามโดยไม่ลังเลเลย
ฮัวเหยาหยิบใบสั่งยาจากอกเสื้อแล้วยื่นมันส่งให้กับจวินอู๋เสีย จวินอู๋เสียกวาดตามองผ่านๆ อย่างรวดเร็วครั้งหนึ่ง
"ยาตัวนี้เป็นของผู้ใดกัน" จวินอู๋เสียเงยหน้าขึ้นและถาม
“ท่านอาจารย์ เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสตอนที่ช่วยพวกเราไว้ในปีนั้น แม้ในหลายปีมานี้อาการจะทุเลาลงบ้าง แต่ก็ต้องดื่มสุราเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดอยู่เสมอ" ดวงตาของฮวาเหยามืดลง เพราะความยากจน โดยเฉพาะช่วงปีสองปีมานี้เยี่ยนปู้กุยจึงไม่ได้ดื่มสุราเลยเนื่องจากพวกเขาไม่มีเงินซื้อ อาการบาดเจ็บในร่างกายของเขาจึงค่อยๆ กลับมากำเริบอีกครั้ง
ใบสั่งยาดังกล่าว เป็นตำรับยาที่พวกเขานำมาด้วยจากสามโลกชั้นกลาง และมันสามารถรักษาอาการบาดเจ็บของเยี่ยนปู้กุยให้หายขาดได้ วันนั้นที่เฉียวฉู่ไปตั้งแผงขายของที่เมืองผีแล้วแลกเอาไข่มุกบูรพากลับมา เนื่องจากว่ามันเป็นหนึ่งในส่วนผสมที่จำเป็นต้องใช้สำหรับใบสั่งยาเทียบนี้ อนิจจาเนื่องจากใบสั่งยาในมือของพวกเขามีความซับซ้อนมากและหลอมได้ยากมาก ขนาดคนในสามโลกชั้นกลางเองก็ยังหาผู้ที่หลอมยาเทียบนี้ได้นับได้ด้วยนิ้วมือข้างเดียว
จวินอู๋เสียเป็นความหวังของพวกเขา การได้พบกับนางทำให้พวกเขาเห็นประกายแสงแห่งความเป็นไปได้อีกครั้ง และแม้ว่ามันจะริบหรี่ก็ตาม พวกเขาก็ไม่อยากยอมแพ้
จวินอู๋เสียหลุบตาลง อ่านใบสั่งยาในมืออย่างละเอียดอีกครั้ง
ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะ ฮวาเหยากําหมัดแน่นรู้สึกกังวลในอก หรงรั่วเองก็ประหม่าไม่แพ้กัน
"สมุนไพรเล่า" จวินอู๋เสียพูดโพล่งขึ้นมา
"อะไรนะ"
"เอาสมุนไพรสำหรับหลอมโอสถมาให้ข้า" จวินอู๋เสียย้ำและมองไปที่ฮวาเหยา
ทันใดนั้นฮวาเหยาก็เข้าใจความหมายของจวินอู๋เสียทันที ประกายแสงวาบผ่านดวงตาเขาไปอย่างรวดเร็ว บุรุษผู้ซึ่งสงบนิ่งแม้ในยามที่ถูกทรมานอยู่ บัดนี้ตื่นเต้นมากจนทำอะไรไม่ถูก
"เจ้าหลอมมันได้จริงหรือ"
จวินอู๋เสียพยักหน้า ใบสั่งยาที่ฮวาเหยาให้มาแม้ว่าจะมีความซับซ้อนกว่าปกติมาก แต่มันก็ยังไม่เกินความสามารถของนาง สิ่งที่ลำบากเพียงอย่างเดียวคือสมุนไพรหายากหลายอย่าง บางชนิดจวินอู๋เสียไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนด้วยซ้ำ
"นี่มัน...วิเศษไปเลย! เยี่ยมจริงๆ! พวกเราจะทำทุกวิถีทางเพื่อรวบรวมสมุนไพรในใบสั่งยานี้มาให้ได้" รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของฮวาเหยา ไม่ว่าจะยากแค่ไหน แต่อย่างน้อยยามนี้พวกเขาก็มีความหวังแล้ว!