ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 376

ตอนที่ 376 น้ำพุสวรรค์เทียนเฉวียน (2)

"ข้าได้พลิกอ่านตำราพวกนั้นจนหมดแล้ว แต่น่าเสียดายที่ข้าไม่มีภูติวิญญาณประเภทพฤกษา จึงไม่สามารถฝึกฝนได้ และไม่สามารถใช้งานพวกมันได้ เมื่อมันไปตกอยู่ในมือของเจ้า นั่นหมายความว่ามันเป็นโชคชะตาของเจ้า" เยี่ยนปู้กุยกล่าวในขณะที่ลูบเคราของเขา

"เจ้าไม่ควรถูกจำกัดอยู่แต่ในสถานที่เล็กๆ อย่างสำนักศึกษาหงส์อมตะแห่งนี้ ควรจะออกไปทำในสิ่งที่เจ้าต้องการทำมากกว่า"

จวินอู๋เสียหลุบเปลือกตาลง ก้มหน้าและมองไปที่กาสวรรค์เทียนหูในมือของนาง สิ่งหนึ่งที่นางเคยตามหาจนเลือดตาแทบกระเด็น ไม่คิดว่าวันนี้จะได้รับมันจากเยี่ยนปู้กุย

เมื่อมีกาสวรรค์เทียนหูอยู่ในมือ การที่นางจะกลับไปที่จวนหลินอ๋องอย่างวางใจก็ไม่ใช่เพียงแค่ความฝันอีกต่อไป นางไม่จำเป็นต้องกลัวการไล่ฆ่าจากตำหนักเปลวเพลิงปีศาจอีก

แต่...

นี่คือสิ่งที่นางต้องการจะทำแน่หรือ

ใช้ชีวิตอย่างหลบๆ ซ่อนๆ เฉกเช่นสุนัขที่กลัวตาย อาศัยน้ำพุสวรรค์เทียนเฉวียนหลบหนีการไล่ฆ่าไปวันๆ เฝ้าดูศัตรูของนางมีชีวิตอยู่อย่างรุ่งโรจน์ ในขณะที่ตัวเองกอดกาสวรรค์เทียนหูไว้แน่น แล้วต้องกัดฟันอดทนยอมรับกับความอัปยศเหล่านั้น

"ท่านอาจารย์" จวินอู๋เสียจู่ๆ ก็เงยหน้าขึ้น "ข้าจะไปที่สุสานเทพปีศาจเจ้าจักรพรรดิกับพวกท่านด้วย!"

กระชับมือที่ถือกาสวรรค์เทียนหูไว้แน่น ดวงตาของจวินอู๋เสียเปล่งประกายด้วยความแน่วแน่ ใช้ชีวิตอย่างคนที่ขี้ขลาดกลัวตายไม่ใช่นิสัยของนาง ยิ่งไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการ ในเมื่อคนพวกนั้นอยากได้ชีวิตของนางนัก นางก็จะตัดรากถอนโคนทำลายพวกมันให้สิ้น ลบพวกมันให้หายไปจากโลกใบนี้เสีย!

เยี่ยนปู้กุยตกตะลึงครู่หนึ่ง จ้องมองจวินอู๋เสียด้วยความประหลาดใจ

"สักวันหนึ่ง ข้าจะลบตำหนักเปลวเพลิงปีศาจให้หายไปจากโลกนี้ตลอดกาล"

เยี่ยนปู้กุยหมดคำพูดไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะเปล่งหัวเราะอย่างบ้าคลั่งด้วยความสะใจ

"ดี ดี ดีมาก! ยัยหนูอย่างเจ้าช่างมีความทะเยอทะยาน! ไม่น่าแปลกใจเลยที่เจ้า...แค่กๆ เอาล่ะ ในเมื่อเจ้าเลือกเดินบนเส้นทางนี้ ข้าก็จะไม่พูดมากทำให้เจ้าลำบากใจอีก กาสวรรค์เทียนหูและถุงเอกภพใบนั้นเจ้าเก็บรักษาไว้ให้ดี จำไว้ว่าห้ามเปิดเผยพวกมันต่อหน้าคนนอกเป็นอันขาด เพราะการที่เจ้ามีพวกมันอยู่ในมือ ต่อให้เจ้าไม่มีภูติวิญญาณพฤกษา เจ้าก็จะถูกคนจากสิบสองตำหนักตามล่าอยู่ดี"

จวินอู๋เสียหรี่ตาลง ต้นกำเนิดของกาสวรรค์เทียนหูจะต้องไม่ง่ายดายเหมือนอย่างที่เยี่ยนปู้กุยเพิ่งกล่าวมาเมื่อสักครู่เป็นแน่

ในความเป็นจริง จวินอู๋เสียสงสัยมาโดยตลอด เจ้าดอกบัวขาวน้อยเคยกล่าวไว้ว่าหยกสงบวิญญาณ เป็นหนึ่งในเจ็ดอาวุธวิเศษของโลกภูติวิญญาณ แต่วันหนึ่งมันกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย ส่วนเยี่ยนปู้กุยและคนอื่นๆ ก็เคยพูดว่าสมบัติทั้งหมดในสามโลกชั้นกลาง ล้วนถูกเก็บไว้ที่สุสานเทพปีศาจเจ้าจักรพรรดิ เป็นไปได้ไหมว่าหยกสงบวิญญาณก็เคยอยู่ที่นั่นด้วย

แต่ถ้าหยกสงบวิญญาณอยู่ในสุสานเทพปีศาจเจ้าจักรพรรดิ แล้วมันมาตกอยู่ในมือของคนอื่นได้อย่างไร

แล้วก็กาสวรรค์เทียนหูใบนี้อีก เหตุใดถึงสามารถชักนำหายนะจากการไล่ฆ่าของคนจากสิบสองตำหนักได้

"ขอบคุณท่านอาจารย์ที่ชี้แนะเจ้าค่ะ" จวินอู๋เสียไม่คิดถึงมันอีกต่อไป ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด ข้อเท็จจริงที่ว่านางต้องการทำลาย บดขยี้ตำหนักเปลวเพลิงปีศาจให้สิ้นซากก็ยังไม่เปลี่ยนไปอยู่ดี

"แค่เจ้าเรียกข้าว่าอาจารย์คำหนึ่ง แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว" เยี่ยนปู้กุยหัวเราะเสียงดังลั่นแล้วเดินออกจากห้องไป

จวินอู๋เสียหยิบกาสวรรค์เทียนหูขึ้นมารินใส่จอกอีกครั้ง แล้วดื่มมันทั้งหมดในคราวเดียว!

นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป นางก็จะไม่ถูกจำกัดให้อยู่แต่ในสำนักศึกษาหงส์อมตะเล็กๆ แห่งนี้อีก!

สวรรค์ดูเหมือนจะรับรู้ได้ถึงเจตนาฆ่าของจวินอู๋เสีย สองสัปดาห์ต่อมาเฟยเยียนก็กลับมาจากข้างนอกพร้อมกับข่าวดี

เขาพบเบาะแสของแผนที่หนังมนุษย์ส่วนที่สองแล้ว

และแผนที่หนังมนุษย์ส่วนนั้นก็ถูกเก็บซ่อนไว้ที่สำนักศึกษาอีกแห่งหนึ่ง!

สำนักศึกษาเฟิงหัว!

นี่คือหนึ่งในสามสำนักศึกษาที่ดีที่สุดและมีชื่อเสียงมากที่สุดในสามโลกเบื้องล่างแห่งนี้!

เฉียวฉู่และคนอื่นๆ จัดสัมภาระและเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางเพื่อทำภารกิจครั้งใหม่ ในครั้งนี้ไม่ได้มีเพียงแค่เฉียวฉู่และฮวาเหยาเท่านั้น แต่เฟยเยียนและหรงรั่วก็จะไปด้วย แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ออกเดินทาง พวกเขาก็ได้รับข่าวหนึ่งที่ทำให้ตกตะลึงจนพูดไม่ออก!

จวินอู๋เสียจะไปกับพวกเขาด้วย!

"น้องเสีย เจ้า...จะไปกับพวกเราจริงๆ หรือ" เฉียวฉู่ถาม เขามองไปที่จวินอู๋เสียด้วยความระมัดระวังและกลืนน้ำลายดังอึก

จวินอู๋เสียหรี่ตามองเฉียวฉู่อย่างเย็นชา

"ถ้าไม่มีข้า พวกเจ้าก็อย่าหวังว่าจะเข้าสำนักศึกษาเฟิงหัวได้เลย"

สำนักศึกษาเฟิงหัว ไม่เพียงแต่มีมาตรฐานการรับศิษย์ที่สูงลิ่วเท่านั้น แต่ค่าธรรมเนียมที่ใช้ในการเข้าเรียนก็สูงมากชนิดที่ชวนกระอักโลหิตเช่นกัน!

ทันทีที่จวินอู๋เสียพูดคำเหล่านี้ออกไป ปากของเฉียวฉู่และคนอื่นๆ ก็ถูกอุดไว้จนสนิท เถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ขาทองคำของพวกเขาไม่ไป พวกเขาก็ไม่มีปัญญาจ่ายค่าเล่าเรียนได้!

ชั่วพริบตานั้น เฉียวฉู่ก็ถลาตัวลงมาเกาะขาของจวินอู๋เสียไว้แน่นและร้องไห้ "น้องเสีย! เจ้าช่าง...เจ้าช่างเป็นดั่งพระโพธิสัตว์มาโปรดพวกเราจริงๆ ช่างมีน้ำใจเหลือเกิน!"