ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 367

ตอนที่ 367 ตึกฝั่งทิศตะวันออกยกระดับ (2)

เยี่ยนปู้กุยขมวดคิ้วมุ่น ไม่ต้องการให้ดึงจวินอู๋เสียให้เข้าม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย

แต่จวินอู๋เสียกลับโพล่งขึ้นว่า “ไปก็ไป”

กระทั่งสำนักชิงอวิ๋นนางยังกล้าที่จะทำลาย นับประสาอะไรกับการไปพบหน้าอาจารย์ใหญ่ของสำนักศึกษาที่ทรุดโทรมนี้สักครั้ง

“ได้! ข้าจะไปรอพวกเจ้าที่ห้องหนังสือของท่านอาจารย์ใหญ่!” เหอชิวเซิงพูดอย่างเกรี้ยวกราดและรีบไปจากที่นี่อย่างรวดเร็ว

หลังจากที่เหอชิวเซิงจากไป เยี่ยนปู้กุยก็ละสายตาที่เฉียบแหลมของเขากลับมาและมองไปที่จวินอู๋เสียอย่างจนปัญญา

"จวินเสีย เจ้าไม่จำเป็นต้อง..."

“ข้าจะไป” จวินอู๋เสียพูดอย่างเด็ดขาด คำว่า ‘อาจารย์’ สองคำนี้ แม้ว่าจะไม่คุ้นเคยสำหรับนางมากนัก แต่เมื่อพิจารณาจากความสัมพันธ์ระหว่างเฉียวฉู่กับคนอื่นๆ และเยี่ยนปู้กุย นางก็เริ่มได้เรียนรู้มันขึ้นมาบ้างแล้วทีละเล็กละน้อย

เยี่ยนปู้กุยถอนหายใจหนัก แม้จวินอู๋เสียยามปกติจะไม่ใช่คนพูดมาก แต่เขารู้ดีว่าศิษย์ตัวน้อยของเขาคนนี้เป็นคนพูดคำไหนคำนั้น หากนางบอกใช่ ก็จะไม่มีคำว่าไม่หลุดออกมาเป็นอันขาด และคำพูดที่เปล่งออกมาจากปากของนางแล้ว ก็คล้ายกับประกาศิต ที่ไม่สามารถถอนหรือเปลี่ยนแปลงแก้ไขมันได้ง่ายๆ

จวินอู๋เสียส่งเจ้าแมวดำตัวน้อยให้กับหรงรั่วอีกครั้งเพื่อให้เขาช่วยดูแล จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือของอาจารย์ใหญ่พร้อมกับเยี่ยนปู้กุย

ระหว่างทางนางยังได้พบกับลูกศิษย์หลายคนของสำนักศึกษาหงส์อมตะ คนหนุ่มสาวเหล่านั้นเมื่อเห็นจวินอู๋เสียและพวกเขาก็หันหน้าไปกระซิบกระซาบกัน จากนั้นก็ชี้นิ้วมาทางนี้ พวกเขาไม่มีใครเคารพเยี่ยนปู้กุยในฐานะอาจารย์เลย

เยี่ยนปู้กุยเคยชินกับเรื่องทั้งหมดนี้แล้ว จึงไม่รู้สึกว่ามันน่าน้อยใจหรือไม่ได้รับความเป็นธรรม แต่คราวนี้เขามองไปที่จวินอู๋เสียที่เดินอยู่ข้างๆ เขา รู้สึกว่าเขาทำผิดต่อศิษย์ตัวน้อยของเขาจริงๆ

ทุกๆ การกระทำ ทุกๆ คำพูดของจวินอู๋เสีย เยี่ยนปู้กุยมองออกว่าสาวน้อยคนนี้หยิ่งผยองและรักในศักดิ์ศรีของตัวเองมากขนาดไหน ต่อให้ฟ้าจะถล่มลงมา แผ่นหลังของนางก็จะยังยืดตรงไม่ยอมงอลงมาแม้เพียงครึ่งส่วน

สายตาดูถูกเหยียดหยามเช่นนี้ เขาเกรงว่านางจะทนรับไม่ไหว

อันที่จริง เยี่ยนปู้กุยเดาผิดไปจริงๆ!

ก่อนที่จวินอู๋เสียจะลงมือบีบบังคับให้อดีตฮ่องเต้รัฐชีสละราชสมบัติ นางก็เคยถูกนินทาว่าร้าย ตราหน้าว่าเป็นสตรีป่าเถื่อนโหดเหี้ยมไร้ความสามารถมาแล้ว กับแค่สายตาดูถูกเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้…

นางไม่ยี่หระกับพวกมันด้วยซ้ำ นางไม่เคยสนใจ ยิ่งไม่เห็นพวกมันอยู่ในสายตาเลยแม้แต่วินาทีเดียว

เดิมทีสำนักศึกษาหงส์อมตะนั้นเคยมีขนาดที่ใหญ่มาก แต่ภายหลังการรื้อถอนและสร้างใหม่ ขนาดของมันก็ลดลงมาไม่น้อย เนื่องจากเหตุผลทางด้านการเงิน สำนักศึกษาหงส์อมตะแห่งนี้จึงไม่ได้รับการบูรณะหรือตกแต่งใหม่มาหลายปีแล้ว สภาพของที่นี่จึงทรุดโทรมมากขึ้นทุกวัน ขณะเดียวกันก็แสดงให้เห็นถึงสถานการณ์อันน่ากระอักกระอ่วนเกี่ยวกับการเงินของที่นี่

ห้องหนังสือของอาจารย์ใหญ่มีขนาดไม่ใหญ่นัก สีทาที่ทาอยู่บนบานประตูก็หลุดลอกไปมาก บันไดทางขึ้นก็ทรุดโทรม มีวัชพืชแทรกขึ้นมาจากรอยแตกเหล่านั้น ทำให้ดูหดหู่อ้างว้าง

พวกเขาผลักประตูเข้าไปในห้อง ชายชราที่ไว้เคราสีขาวนั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะหนังสือในห้อง ใบหน้าที่แก่ชราหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเยี่ยนปู้กุยและศิษย์ใหม่ของเขาจวินเสียด้วยเดินเข้ามา ที่ด้านข้างก็มีเหอชิวเซิงส่งเสียงแหนมด่าทอสาปแช่งพวกเขาไม่หยุด

เมื่อเขาเห็นว่าเยี่ยนปู้กุยและจวินอู๋เสียมาตามที่นัดไว้จริงๆ เหอชิวเซิงก็ไม่ได้ยับยั้งตัวเองอีก เสียงด่าทอของเขาทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น

การแสดงออกของเยี่ยนปู้กุยดูน่าเกลียดเล็กน้อย แต่ใบหน้าของจวินอู๋เสียนั้นยังคงไร้ความรู้สึกราวกับว่าเสียงดูถูกของเหอชิวเซิงไม่ได้ลอยเข้าหูของนางสักนิด

"ท่านอาจารย์ใหญ่ ท่านดู ดูพวกมันทั้งสองคนสิ ไร้ระเบียบกฎเกณฑ์มากเกินไปแล้ว! วันนี้ข้าจะชำระบัญชีกับพวกมัน ตลอดหนึ่งปีมานี้ตึกฝั่งทิศตะวันออกติดค้างค่าธรรมเนียมของสำนักศึกษาเท่าไร ข้าจะเรียกเก็บทุกสตางค์ไม่ให้น้อยไปแม้แต่เหรียญเดียว ถ้าพวกมันไม่มีปัญญาจ่ายให้ข้า ท่านก็ให้พวกมันเก็บเสื้อผ้าแล้วออกไปจากสำนักศึกษาหงส์อมตะทั้งหมดซะ” เหอชิวเซิงพูดพร่ำอย่างต่อเนื่อง

ทันทีที่ยกเรื่องเงินขึ้นมาพูด ดวงตาของอาจารย์ใหญ่ก็สว่างวาบ สีหน้าของเขามีปฏิกิริยาตอบสนองทันที เขาเงยหน้าขึ้นและมองไปที่เยี่ยนปู้กุยกับจวินอู๋เสีย

"ปู้กุยเอ๋ย เมื่อไหร่เจ้าจะใช้เงินที่ติดค้างไว้สักทีเล่า ยืดเยื้อต่อไปก็คงไม่ใช่วิธีที่ดีกระมัง เจ้าต้องคิดด้วยว่าเด็กจากตึกฝั่งเจ้ากำลังสร้างปัญหาและความยากลำบากให้กับศิษย์คนอื่นๆ อยู่ หากว่าเรื่องนี้ดังไปถึงหูของครอบครัวของศิษย์เหล่านั้น คนพวกนั้นคงได้ถ่อมาถึงสำนักศึกษาแห่งนี้เพื่อเอาเรื่อง! เจ้าส่งเด็กคนนั้นออกไปเถิด อย่างน้อยๆ ก็จะได้ช่วยลดภาระค่าใช้จ่ายของเจ้าลงส่วนหนึ่งไม่ใช่หรือ” ท่านอาจารย์ใหญ่มองไปที่เยี่ยนปู้กุยด้วยสีหน้าขมขื่นเศร้าใจราวกับถูกบีบคั้น