ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 361

ตอนที่ 361 ข้าตีไปแล้ว...แล้วจะทำไม (3)

ชายหนุ่มผู้ถูกทุบตี รู้สึกเจ็บปวดมากจนแม้แต่เสียงฮืมก็ครางไม่ออก ไม่ต้องพูดถึงกลุ่มคนรุ่นเยาว์อื่นๆ ที่อยู่กับเขาเลย

แม้แต่เฉียวฉู่และคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ทางฝั่งนี้ก็ยังตกตะลึง

มันช่าง...เรียบง่ายและป่าเถื่อนมากจริงๆ!

หรงรั่วกลับมารู้สึกตัวอีกครั้งหลังจากอาการตกใจ เขารีบเข้าไปกระซิบกับเฉียวฉู่ที่อยู่ข้างๆ ว่า “จะให้จวินเสียชกเขาแบบนี้ต่อไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นได้เกิดเรื่องขึ้นแน่”

เฉียวฉู่ถึงเพิ่งกลับมารู้สึกตัว เขารีบวิ่งขึ้นไปขวางระหว่างจวินอู๋เสียและชายหนุ่มผู้ที่เป็นหัวหน้าศิษย์ที่ถูกกระหน่ำต่อยคนนั้นอย่างรวดเร็ว "น้องเสีย พอแล้ว" เฉียวฉู่มองไปที่อู๋เสียด้วยสายตาที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง จวินอู๋เสียกำลังปกป้องพวกเขาทั้งสี่คน

เมื่อพวกเขาลงมือไม่ได้ นางจึงช่วยลงมือแทนพวกเขา

เฉียวฉู่รู้สึกตื้นตันใจเป็นอย่างมาก ปลายจมูกของเขารู้สึกเปรี้ยวปร่าเล็กน้อย

หมัดของจวินอู๋เสียยังคงค้างอยู่ในอากาศ พลังวิญญาณสีส้มส่งแสงเรืองรองล้อมรอบหมัดของนางเอาไว้ บนผิวกายที่ขาวผ่อง โลหิตสีแดงสดที่ติดอยู่ที่หมัดช่างสะดุดตา นางมองกลับไปที่เฉียวฉู่ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีเจตนาอย่างที่พูดจริงๆ นางก็นิ่งไปครู่หนึ่งและโยนร่างของชายหนุ่มที่ถูกทุบตีจนแทบจำหน้าไม่ได้ลงบนพื้น ตวัดสายตาไปทางกลุ่มคนรุ่นเยาว์ที่หวาดกลัวจนแข้งขาอ่อนแรงที่มาพร้อมกับเขาด้วยเสียงเย็นว่า “ไปให้พ้น!”

กลุ่มคนรุ่นเยาว์หลายคนก็ยกร่างสหายของพวกเขาที่ถูกอัดจนหมดสติ วิ่งหนีหางจุกตูดออกไปจากตึกฝั่งทิศตะวันออก

ไม่มีใครคาดคิด ว่าเจ้าสัตว์ประหลาดตัวน้อยที่ไร้เหตุผลนี้ อยู่ๆ ก็โผล่มาที่ตึกฝั่งทิศตะวันออกและลงมือทุบตีคนไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมทั้งสิ้น นางลงมืออย่างโหดเหี้ยมมาก ไม่เปิดโอกาสไอ้คนที่โดนซ้อมได้พูดหรืออธิบายอะไรเลย

เมื่อกลุ่มคนรุ่นเยาว์จากไป ทั่วทั้งสวนดอกไม้ก็เงียบกริบ มีเพียงกลิ่นคาวเลือดจางๆ โชยอยู่ในอากาศเท่านั้น

เฉียวฉู่สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดความเปรี้ยวปร่าที่ติดอยู่ที่ปลายจมูกของเขาลงไป ดึงมือที่เต็มไปด้วยเลือดของจวินอู๋เสียขึ้นมา และเช็ดมันแรงๆ ด้วยเศษผ้าขี้ริ้วที่สวมอยู่บนตัวของเขา

“ลงมือกับพวกมันไปเพื่ออะไร ทำให้มือของเจ้าต้องสกปรกเปล่าๆ”

“แค่อยากจะทำ” จวินอู๋เสียตอบอย่างสงบ เจตนาฆ่าในดวงตาของนางจางหายไป

เฉียวฉู่สูดจมูกของเขาอีกครั้ง หลังจากเช็ดมือเล็กๆ ของจวินอู๋เสียจนแน่ใจว่าสะอาดแล้ว เขาก็เงยหน้าขึ้น เอื้อมมือออกไปลูบหัวของจวินอู๋เสียเบาๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร

จวินอู๋เสียหมุนตัวกลับไป นางเดินไปอีกทางเข้าไปหาหรงรั่วและยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เขาผืนหนึ่ง

หรงรั่วชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นจึงรับผ้าเช็ดหน้ามาและกระซิบขอบคุณเสียงเบา เช็ดน้ำลายออกจากใบหน้าของเขา

“สะใจมาก” ฮวาเหยาเดินเข้าไปหาจวินอู๋เสียพร้อมกับเจ้าแมวดำตัวน้อยที่นอนอยู่ในอ้อมแขน ก่อนจะส่งมันคืนให้กับผู้เป็นเจ้าของตามเดิม

จวินอู๋เสียรับเจ้าแมวดำตัวน้อยมาอุ้มไว้ เปลือกตาของนางหลุบลง นัยน์ตาสงบนิ่งราวกับสายน้ำ แตกต่างจากสภาพบ้าคลั่งโหดเหี้ยมเมื่อสักครู่อย่างสิ้นเชิง

“ข้ากล้าสาบานเลยว่า ถ้าหากเจ้าโง่เฉียวไม่เข้าไปหยุดจวินเสียก่อนหน้านี้ล่ะก็ จวินเสียต้องฆ่าหลิวฉานแน่” เฟยเยียนกระซิบเบาๆ ข้างหูของหรงรัว

จวินอู๋เสียอาจดูผอมบางและตัวเล็ก ปกติไม่ค่อยจะพูดอะไรมาก แต่นิสัยแบบนี้ มันถูกใจเขามากจริงๆ เรียบง่ายป่าเถื่อนตรงไปตรงมา หมัดแบบนั้นแหละที่สะใจเขามากที่สุด!

หรงรั่วมองไปที่จวินอู๋เสียอย่างใช้ความคิด จากนั้นรอยยิ้มอบอุ่นก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

ดี…จริงๆ

“นี่พวกเจ้า! เอะอะโวยวายอะไรกันหา!" เยี่ยนปู้กุยที่เพิ่งทิ้งพวกเขาไว้เมื่อไม่นานมานี้ กลับเข้ามาหลังจากที่ถูกเสียงเอะอะโวยวายของจวินอู๋เสียดึงดูดเข้ามา เขามองไปที่จวินอู๋เสียที่ยืนอยู่ท่ามกลางลูกศิษย์ทั้งสี่ของเขา เท้าที่กำลังก้าวอยู่ก็หยุดลง กลิ่นคาวเลือดในอากาศจางๆ ทำให้คิ้วของเขาขมวดมุ่น เขามองไปที่สวนดอกไม้ที่ยังมีร่องรอยของการต่อสู้อยู่ จ้องเขม็งไปที่แอ่งเลือดสองสามแอ่งที่อยู่ในสวน

"ท่านอาจารย์ หลิวฉานจากตึกทิศใต้นำคนมาที่นี่อีกแล้ว" เฉียวฉู่รายงานอย่างตรงไปตรงมาเมื่อเขาเห็นว่าเยี่ยนปู้กุยเดินเข้ามาในสวน

เยี่ยนปู้กุยขมวดคิ้วเล็กน้อย เคราของเขาที่ปกคลุมไปเกือบครึ่งหน้ากระเพื่อมขึ้นลง ทำให้ยากต่อการอ่านสีหน้าของเขา

"พวกเจ้าลงมือรึ" จู่ๆ น้ำเสียงของเยี่ยนปู้กุยก็เย็นลงทันใด

เฉียวฉู่เปิดปากของเขาเล็กน้อย แต่ในที่สุดก็ก้มศีรษะลง พูดด้วยเสียงอู้อี้ว่า “พวกเขาหยาบคายกับหรงรั่ว ข้าอดใจไม่ไหว”

ที่เฉียวฉู่กำลังทำอยู่ในตอนนี้ ก็คือการรับผิดทุกอย่างด้วยตัวของเขาเอง

ดวงตาของเยี่ยนปู้กุยเย็นลงกว่าเดิม ลำแสงสายหนึ่งพุ่งออกมาจากมือของเขาและกระแทกเข้าที่หน้าอกของเฉียวฉู่โดยตรง ร่างของเฉียวฉู่ลอยกระเด็นออกไปจากสวนทันที

“ข้าเตือนพวกเจ้าหลายครั้งแล้วใช่หรือไม่! ว่าอย่าแตะต้องศิษย์อื่นคนๆ ของสำนักศึกษาหงส์อมตะ! พวกเจ้าฟังคำพูดของข้าเป็นเพียงสายลมข้างหูไปแล้วใช่หรือไม่!”