ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 360

ตอนที่ 360 ข้าตีไปแล้ว...แล้วจะทำไม (2)

ใบหน้าของเฉียวฉู่และคนอื่นๆ ซีดเผือด พวกเขากำหมัดแน่น ได้แต่ขบกรามและไม่พูดอะไร

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาได้ยินคำสบประมาทเช่นนี้ แต่ทุกครั้งพวกเขาทำได้เพียงเลือกที่จะอดทน

"ขอเวลาให้พวกเราอีกสักสองสามวันเถิด" หรงรั่วอดไม่ได้เอ่ยปาก น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความประจบและเป็นมิตร

ผู้ใดจะคาดคิดว่าชายหนุ่มที่เป็นผู้นำกลุ่มนั้นกลับถุยน้ำลายใส่หน้าของหร่งรั่ว “ต่อให้ยืดเวลาให้พวกเจ้าอีกสองสามเดือน พวกเจ้าก็ไม่มีปัญญาหาเงินมาชำระได้หรอก ไสหัวออกไปจากสำนักศึกษาหงส์อมตะเสีย! ที่นี่ไม่ต้อนรับขอทานอย่างพวกเจ้า!"

พริบตานั้น การแสดงออกของทุกคนก็เปลี่ยนไปทันที ร่างกายของเฉียวฉู่เครียดเกร็ง ขณะที่เขากำลังจะก้าวขึ้นไปข้างหน้าและทำเรื่องหุนหันพลันแล่น หรงรั่วก็ยื่นมือออกมากดไหล่เขาไว้และส่ายหัวให้เขาเบาๆ

“หึ อะไรกัน พวกเจ้าคิดจะลงมือกับข้าอย่างนั้นหรือ” ชายหนุ่มจ้องไปที่เฉียวฉู่ด้วยความไม่พอใจ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเยาะเย้ยและเกลียดชัง

เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำเรื่องแบบนี้ แต่ทุกๆ ครั้งเจ้าพวกขอทานในตึกฝั่งทิศตะวันออกก็ไม่เคยจะตอบโต้กลับสักครั้งเดียว พวกเขาทำเพียงอดทน

เฉียวฉู่กำหมัดของเขาแน่น ถ้าไม่ใช่เพราะเฟยเยียนห้ามไว้ เข้าคงเข้าไปฉีกไอ้พวกโง่พวกนี้นานแล้ว

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่ชายหนุ่มจะได้ใจมากไปกว่านี้ หมัดอันหนักหน่วงก็พุ่งเข้าใส่ใบหน้าของเขาโดยตรง ร่างที่ไม่ค่อยสูงมากกระเด็นออกไปไกลทันที!

ทุกคนจับจ้องไปที่ผู้ที่ลงมือต่อยหมัดเป็นตาเดียว

จวินอู๋เสียอุ้มเจ้าแมวดำตัวน้อยที่ง่วงงุนไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็ทำท่ากำหมัดค้างอยู่ในอากาศ สีหน้าของนางไม่มีอารมณ์ใดเลยนอกจากความเย็นยะเยือก แววตาที่เรียวคมฉายเจตนาฆ่าออกมาข้าคลั่ก!

"น้องเสีย... " ความโกรธทั้งหมดของเฉียวฉู่มลายหายไปทันที เขาจ้องไปที่จวินอู๋เสียอย่างว่างเปล่าไม่รู้จะพูดอะไร

ชายหนุ่มที่โดนต่อย ถูกลูกศิษย์คนอื่นๆ ช่วยประคองขึ้นมาจากพื้นด้วยสภาพสะบักสะบอม เขาส่งเสียงร้องครวญคราง ในขณะที่มือของเขาลูบแก้มที่บวมเป่ง และจ้องไปที่จวินอู๋เสียด้วยแววตาชั่วร้าย

“ไอ้ขอทานนี่ กล้าดีอย่างไรมาต่อยข้า! เบื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อแล้วหรืออย่างไร! พวกเจ้าจัดการมันซะ!" ชายหนุ่มตะโกนด้วยความโกรธ เขาหันไปสั่งการชายหนุ่มสองสามคนที่ล้อมรอบเขาอยู่ คนเหล่านั้นก็พุ่งเข้าไปหาจวินอู๋เสียทันที

ดวงตาของจวินอู๋เสียหรี่ลงเล็กน้อย นางผลักเจ้าแมวดำตัวน้อยที่นอนอยู่ในอ้อมแขนของนางให้กับฮวาเหยาอุ้มไว้ชั่วคราว จากนั้นร่างที่คล่องแคล่วก็กลายเป็นแสงสีส้มและพุ่งเข้าไปหากลุ่มคนรุ่นเยาว์กลุ่มนั้น!

เดิมทีพวกเขาคิดว่าเจ้าหนูตัวเล็กที่ดูผอมบางนี้ จะสามารถจัดการได้ง่ายๆ แต่เมื่อกลุ่มคนรุ่นเยาว์เห็นแสงสีส้มที่แผ่ออกมาจากร่างเล็ก พวกเขาก็ตื่นตระหนก หยุดมือของตัวเองแทบไม่ทัน!

นี่มันเรื่องบ้าอะไร!

เจ้าหนูนี่มีพลังวิญญาณระดับสีส้ม!

มันสายเกินไปแล้วที่จะหยุด แสงสีส้มหมุนควงผ่านอากาศราวกับสายลมกระโชก และเพียงพริบตากลุ่มคนรุ่นเยาว์ทั้งหมดก็ถูกทุบตีเรียงตัว!

ในชั่วพริบตา กลุ่มคนรุ่นเยาว์ที่ทั้งโอหังทั้งหยิ่งผยองก่อนหน้านี้ ก็นอนร้องไห้เรียกหาพ่อแม่ของพวกเขา แต่ละคนกุมหน้าครางโอดโอยอยู่บนพื้น

"เจ้า… เจ้าจะทำอะไร! ข้า...ข้าเป็นหัวหน้าลูกศิษย์ของตึกทิศใต้นะ...ถ้าเจ้ากล้าตีข้า...”

ผลัวะ!

ก่อนที่ชายหนุ่มคนนั้นจะพูดจบ จวินอู๋เสียก็ชกเข้าที่หน้าเขาอย่างแรงอีกครั้ง นางกระชากคอเสื้อของชายหนุ่มขึ้นมา แล้วใช้มืออีกข้างที่เหลือรัวหมัดเข้าที่หน้าของเขา!

ชายหนุ่มที่ถูกต่อยจนโง่งมไปแล้ว แทบจะไม่สามารถอ้าปากพูดได้เลย มองดูหมัดของจวินอู๋เสียที่กระหน่ำซัดเข้ามาราวกับสายฝน ใบหน้าที่ปูดบวมและมีเลือดไหลก็มองไม่เห็นเค้าเดิมอีก

ชายหนุ่มคนอื่นๆ ได้แต่มองภาพที่จวินอู๋เสียรัวหมัดใส่หน้าหัวหน้าศิษย์ด้วยอาการตาค้างพูดอะไรไม่ออก ยิ่งเห็นจวินอู๋เสียทุบตีเขาอย่างบ้าคลั่ง พวกเขาก็ยิ่งอ้าปากกว้างจนแทบจะกลืนไข่ลงไปได้ทั้งฟอง

บ้าคลั่งเกินไปแล้ว! โหดเหี้ยมมากเกินไปแล้ว!

ขืนปล่อยให้นางลงมือต่อ มีหวังได้มีคนตายจริงๆ แน่!