ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 224
ตอนที่ 224 ตบหน้าครั้งที่สาม (6)
“ปากเก่งดีนักนะ! ไอ้เจ้าเด็กรนหาที่ตายนี่…” ศิษย์สำนักชิงอวิ๋นมองไปที่บัวหิมะมัวเมาแล้วกัดฟันกรอด ไม่รู้ว่าไอ้เด็กสารเลวนี้โผล่มาจากที่ไหน ถึงได้หยิ่งผยองขนาดนี้
บัวหิมะมัวเมายักคิ้วเล็กน้อยยั่วยุกลับ ร่างในชุดอาภรณ์สีขาวราวกับหิมะกลายเป็นพายุหมุนสีขาวลูกใหญ่แล้วพุ่งไปทางคนผู้นั้น!
ศิษย์สำนักชิงอวิ๋นที่ปากดีเมื่อสักครู่ตกตะลึงทันที เขาไม่อาจมองเห็นการเคลื่อนไหวของบัวหิมะมัวเมาได้เลย!
ความเร็วนี้...เร็วกว่าเจ้าสัตว์ร้ายสีดำตัวนั้นชนิดเทียบกันไม่ติด!
เพียงพริบตา บัวหิมะมัวเมาก็ไปปรากฏตัวห่างจากชายผู้นั้นเพียงครึ่งเมตรด้วยสีหน้าเย็นชาแต่กลับมีสภาพคล้ายคนเมาแอ๋ เขายกหมัดขึ้นต่อยไปที่ชายคนนั้นเต็มแรง!
ศิษย์สำนักชิงอวิ๋นคนนั้น เมื่อเห็นว่าบัวหิมะมัวเมาต้องการจู่โจมเขาด้วยหมัดจริงๆ เขาก็ลอบหัวเราะเสียงเย็นในใจและรวบรวมพลังวิญญาณไว้ที่หมัดทั้งสองข้างของเขาบ้าง ไอวิญญาณครอบคลุมไปทั่วทั้งกำปั้นของเขา เมื่อวันก่อน เนื่องจากทหารกองทัพรุ่ยหลินที่เป็นชายฉกรรจ์หลายสิบคนล้วนพ่ายแพ้สยบต่อภูติวิญญาณที่จำแลงเป็นถุงมือของเขา เขาจึงไม่กังวลว่าไอ้หนูหน้าละอ่อนที่ดูผอมบางตรงหน้านี้จะสามารถทำอะไรเขาได้!
ชายผู้มีความมั่นอกมั่นใจในกำปั้นของตัวเองเต็มเปี่ยม สวนหมันกลับไปปะทะกับหมัดของบัวหิมะมัวเมาตรงๆ!
กร็อบ!
เสียงกระดูกหักดังทะลุผ่านแก้วหู เมื่อมือที่สวมถุงมือสีดำคู่นั้นอยู่ปะทะกับหมัดสีขาวสะอาดของบัวหิมะมัวเมา ความต่างชั้นกันของพลังวิญญาณก็บดขยี้กระดูกของเขาจนแหลกละเอียด มือของเขางอผิดรูปไปทันทีด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า และกระดูกที่แตกจากแรงอัดก็นูนขึ้นใต้ผิวหนังบริเวณที่บัวหิมะมัวเมาชกลงไปจนเห็นได้ชัด!
อย่างไรก็ตาม ทุกอย่างยังไม่จบแค่นั้น บัวหิมะมัวเมาแสยะยิ้มมุมปากแล้วส่งรอยยิ้มโรคจิตให้กับชายผู้นั้น พลังวิญญาณในหมัดของเขาถูกกระตุ้นเข้าไปอีกระลอกและต่อยออกไปจนสุดแรง พละกำลังที่มหาศาลเกินจะเปรียบนี้ ทะลวงผ่านเข้าไปยังกระดูกแขนของอีกฝ่ายจนทำให้กระดูกทั้งหมดแหลกละเอียด
เปรี๊ยะ! สิ้นเสียงกระดูกแตก กระดูกของชายผู้นั้นก็เจาะทะลุผ่านข้อศอกของเขาออกมาโดยตรง!
กระดูกสีขาวทะลวงผ่านชั้นผิวหนังที่แขนออกมาสัมผัสกับอากาศด้านนอก และเหมือนกับฟืนที่ถูกผ่าเป็นท่อนๆ โลหิตสีแดงสดไหลตามกระดูกสีขาวลงมาและหยดลงไปที่พื้น
“ชิ…มีเรี่ยวแรงเพียงแค่นี้เองหรือ” บัวหิมะมัวเมาเชิดคางขึ้นอย่างอหังการ์ เขามองไปที่ชายคนนั้นที่ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและเบ้ปากอย่างดูถูก
ในอีกด้านหนึ่ง สัตว์ร้ายสีดำที่กำลังง่วนอยู่กับการต่อสู้กับลูกศิษย์ของสำนักชิงอวิ๋นอีกคนหนึ่ง หลังจากที่มันได้เห็นภาพของชายที่กระดูกมือหักเป็นท่อนๆ ใบหน้าที่มีขนปกคลุมก็บิดเบี้ยวเล็กน้อย
ขนาดมันยังหยุดหมัดเจ้าบัวหิมะมัวเมานี้ไม่ได้เลย นับประสาอะไรกับมนุษย์ธรรมดาพวกนี้!
อ๊ากกก! ศิษย์สำนักชิงอวิ๋นที่ลงไปนอนจมอยู่กับกองเลือดของตัวเอง ไม่หลงเหลือความหยิ่งยโสและปากดีเฉกเช่นในวันวานอีกต่อไปแล้ว เขานอนหน้าซีดตัวสั่นอยู่บนพื้น ร้องไห้คร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด
แต่ฝันร้ายของเขายังไม่จบลงไป บัวหิมะมัวเมาในคราบของเด็กหนุ่มในชุดอาภรณ์สีขาว เนื่องจากฤทธิ์ของสุรา ดวงตาทั้งคู่ของเขาจึงแดงก่ำ เขาประโคมหมัดเข้าใส่ศิษย์สำนักชิงอวิ๋นผู้โชคร้ายคนนั้นไม่ยั้ง
ทุกหมัดล้วนเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมและบดขยี้กระดูกและเศษชิ้นเนื้อจนแหลกละเอียด!
ฝนโลหิตสาดกระเซ็นเต็มพื้นที่ โลหิตสีแดงสดกระเด็นขึ้นไปตามหมัดที่เหวี่ยงของบัวหิมะมัวเมาจนเปรอะเปื้อนไปทั่วทั้งตัว ใบหน้าที่งดงามหน้ามองของเขา ถูกย้อมไปด้วยเลือดอุ่นๆ แต่กระนั้นกลับเสริมรูปลักษณ์ที่งดงามของเขาให้ดูราวกับปีศาจมากขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์
ในชั่วพริบตา มนุษย์ที่มีชีวิตนหนึ่งก็กลายสภาพเป็นแอ่งโลหิตท่ามกลางหมัดที่รัวลงมาไม่ยั้ง กลายเป็นแอ่งเลือดแทบหาเศษกระดูกไม่เจอ
ฉากการทรมานตรงหน้า ทำเอาเหล่าลูกศิษย์สำนักชิงอวิ๋นคลื่นไส้จนแทบขย้อนเศษอาหารในกระเพาะออกมาเสียเดี๋ยวนั้น แม้แต่จวินเสี่ยนที่เคยเห็นคนตายมามากแล้วในสนามรบตลอดหลายสิบปี ก็ยังอดไม่ได้หัวใจดิ่งวูบ ขนลุกไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย สายตาของเขาหันไปมองจวินอู๋เสียด้วยความตกใจ แต่สิ่งที่เขาได้เห็นกลับเป็นใบหน้าของนางที่แสดงออกอย่างหนาวเหน็บและเย็นยะเยือก ดูเหมือนว่านางจะไม่มีอาการผิดปกติหรือกระวนกระวายแม้แต่น้อย
“ท่านปู่ พวกเขาสมควรตาย” ดวงตาของจวินอู๋เสียฉายแววเย็นชา หากไม่ใช่เพราะความแข็งแรงของนางในยามนี้ยังไม่เพียงพอ นางคงพุ่งออกไปบดขยี้กระดูกของพวกมันด้วยมือของนางเองแล้ว!
บัวหิมะมัวเมาลุกขึ้นยืนด้วยรอยยิ้มที่บ้าคลั่งและพึงพอใจ หมัดของเขาส่งเสียงดังกร็อบออกมาอีกครั้ง เขาเอียงศีรษะและมองไปที่คนของสำนักชิงอวิ๋นที่กำลังยืนตกตะลึงมองภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่างเหม่อลอย พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ผู้ฟังขนลุกว่า “รายต่อไป จะเป็นใครดีนะ”