ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 223
ตอนที่ 223 ตบหน้าครั้งที่สาม (5)
พลังวิญญาณขั้นสีส้มที่เปล่งรัศมีและหลั่งไหลออกมาจากร่างบาง ทำให้ทั้งเก้าคนที่เหลือที่มาจากสำนักชิงอวิ๋นมองไปที่จวินอู๋เสียด้วยความตกใจ
พลังวิญญาณระดับสีส้ม สามารถแผ่พลังออกมาจากร่างได้ด้วยหรือ!
เป็นไปได้อย่างไรกัน!
คนที่อยู่ตรงหน้าพวกเขา เป็นเพียงผู้ใช้พลังวิญญาณขั้นสีส้มที่อ่อนแอและไม่สะดุดตา นางน่าจะอ่อนแอกว่าจวินเสี่ยนและคนอื่นๆ มากด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด พอถูกจ้องมองจากสายตาที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งคู่นั้น พวกเขาก็รู้สึกราวกับจะถูกปีศาจร้ายดึงลงสู่ขุมนรก สั่นสะท้านไปทั้งหัวใจ
พลังวิญญาณสีส้มแปลกประหลาด ภูติวิญญาณที่ไม่สามารถมองเห็นระดับได้ การจับคู่ที่น่าตกตะลึงนี้ ทำให้ยากจะเชื่อได้ว่ามีใครบ้างในใต้หล้านี้ที่จะเป็นเหมือนเด็กสาวตรงหน้าได้อีก
จวินชิงที่กำลังต่อสู้ติดพันอยู่ รั้งมือและมองไปที่จวินอู๋เสียจนตาค้างไปแล้ว เขาจำได้ชัดเจนว่าจวินอู๋เสียเพิ่งจะปลุกภูติวิญญาณให้ตื่นขึ้นเมื่อไม่กี่เดือนก่อนนี้เอง ทำไมถึงทะลวงระดับขึ้นมาอยู่ในขั้นสีส้มได้แล้วเล่า!
ความเร็วในการเลื่อนระดับพลังที่บ้าคลั่งของนางนี้ แม้แต่จวินชิงก็ยังถูกทำให้ตกใจจริงๆ!
ขณะที่จวินอู๋เสียกำลังเตรียมพร้อมจะลงมือกับคนของสำนักชิงอวิ๋น ในตอนนั้นเองก็มีเงาร่างสีขาวร่างหนึ่งพุ่งผ่านหน้านางไปอย่างเงียบเชียบ
“พวกปลาซิวปลาสร้อยพวกนี้ปล่อยให้ข้าเป็นคนจัดการเองเถอะขอรับ เจ้านายแค่ยืนพักอยู่ด้านข้างก็พอ” เสียงใสของเด็กหนุ่มลอยเข้าหูจวินอู๋เสีย สายลมเอื่อยพัดเอากลิ่นสุราอันเป็นเอกลักษณ์ลอยเข้ามาเตะปลายจมูกของนางเบาๆ
จวินอู๋เสียผงะไปครู่หนึ่ง เมื่อมองดูแผ่นหลังสีขาวนั้น เท้าที่เตรียมจะย่างก้าวออกไปก็ถูกชักกลับ
บัวหิมะมัวเมา!
เด็กหนุ่มในชุดอาภรณ์สีขาวที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน มีใบหน้าที่งดงามราวกับเทพบุตร แก้มเขาขึ้นสีแดงระเรื่อคล้ายคนเมาสุรา กระนั้นดวงตาทั้งคู่กลับคมชัดและเปี่ยมไปด้วยความเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ เขาก้าวเข้ามาแทรกในสนามรบขนาดย่อมนี้เหมือนกับพายุลูกใหญ่ และเพียงพริบตาเดียว ร่างที่ยืนอยู่ด้านหน้าเด็กสาวก็หายไปจากตรงนั้น แทนที่ด้วยร่างของจวินเสี่ยนที่ถูกโยนออกมาจากวงล้อมของคนของสำนักชิงอวิ๋น!
เช่นเดียวกันกับจวินชิง หลงฉีและคนอื่นๆ ต่างก็ถูกโยนออกจากสนามรบโดยไม่ทันได้ตั้งตัว เมื่อพวกเขารู้ตัวอีกทีก็พบว่าร่างของพวกตนลอยอยู่ในอากาศแล้ว
ในสนามรบขนาดย่อม ตอนนี้มีเพียงเด็กหนุ่มในชุดอาภรณ์สีขาวเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ยืนเด่นอยู่ท่ามกลางวงล้อมคนของสำนักชิงอวิ๋น ชายเสื้อของเขาร่นลงมานิดๆ เผยให้เห็นไหล่ขาวผ่องที่อยู่ด้านใน อย่างไรก็ตามเด็กหนุ่มไม่ได้ยี่หระกับมันเท่าไหร่นัก เขายักไหล่อย่างไม่แยแส โดยในมือข้างหนึ่งจับไหสุราลวดลายประณีตไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
บัวหิมะมัวเมายืนอยู่บนพื้นด้วยเท้าเปล่า โลหิตสีแดงเหนียวข้นจากใต้ฝ่าเท้าจึงเลอะเต็มเท้าของเขาไปหมด เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาที่บ้าคลั่งกวาดมองไปทางกลุ่มคนที่มาจากสำนักชิงอวิ๋นด้วยท่าทีหยิ่งผยองอย่างถึงที่สุด
"ท่านปู่! ท่านอาเล็ก!” ในตอนที่สองพ่อลูกสกุลจวินถูกจับโยนออกมา จวินอู๋เสียก็ปลดปล่อยพลังวิญญาณออกจากร่าง รับทั้งคู่ที่กระเด็นลอยออกมาให้ลงพื้นอย่างมั่นคง
“อู๋เสีย เจ้าเด็กหนุ่มนั่น ใครหรือ” จวินชิงประคองจวินเสี่ยนขึ้นมาแล้วเอ่ยถาม มองไปที่บัวหิมะมัวเมาที่ยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของคนสำนักชิงอวิ๋น เมื่อสักครู่นี้เขาไม่รู้สึกตัวเลยว่ามีใครเข้ามาประชิด รู้ตัวอีกทีก็ถูกจับโยนลอยอยู่กลางอากาศแล้ว ดูเหมือนความแข็งแกร่งของเด็กหนุ่มตรงหน้าจะไม่ธรรมดาเลย
“เขาคือบัวหิมะมัวเมาเจ้าค่ะ” จวินอู๋เสียทำหน้าบึ้ง กวาดมองไปทั่วทั้งตัวของท่านปู่และท่านอาเล็ก หลังจากยืนยันว่าพวกเขาไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรง นางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่เมื่อได้เห็นคราบเลือดที่เกรอะกรังติดเต็มอาภรณ์ของทั้งคู่ ความโกรธที่เพิ่งจะมอดดับไปก็ถูกพัดให้โหมกระหน่ำอีกครั้ง!
จวินอู๋เสียหันไปมองบัวหิมะมัวเมาและเจ้าสัตว์ร้ายสีดำที่อยู่ในสนามรบ ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า
“อย่าให้รอดแม้แต่คนเดียว”
กล้าทำร้ายจวินเสี่ยนและจวินชิง เช่นนั้นก็ไปตายเสียเถอะ!
“รับบัญชา” บัวหิมะมัวเมาแสยะยิ้มมุมปาก ภายใต้การกระตุ้นอย่างแรงของสุราชั้นเยี่ยม พลังวิญญาณของเขาจู่ๆ ก็เพิ่มพูนขึ้นมหาศาล เข้าสู่โหมดบ้าคลั่งเต็มตัว!
“เจ้าเป็นใครกัน” เด็กหนุ่มคนนี้จู่ๆ ก็โผล่เข้ามากลางวงล้อม ขัดขวางพวกเขาทำให้สถานการณ์หยุดชะงักลง ใบหน้าของลูกศิษย์สำนักชิงอวิ๋น มองไปที่บัวหิมะมัวเมาอย่างเกลียดชัง
ตอนแรกก็เป็นเจ้าสัตว์ร้ายสีดำที่จู่ๆ ก็โผล่พรวดเข้ามาราวกับสายฟ้าแลบ ตอนนี้ยังมีเจ้าเด็กหนุ่มปริศนาหน้าสวยนี่ปรากฏตัวออกมาอีก การปรากฏตัวที่คาดไม่ถึงอย่างต่อเนื่อง ได้ทำลายความรู้ความเข้าใจของพวกเขาแทบจะหมดสิ้นแล้ว
เจ้าสัตว์ร้ายสีดำขนาดใหญ่ตัวนั้นก็ว่าเร็วมากแล้ว ทว่าความเร็วของเด็กหนุ่มคนนี้เร็วมากจนมองไม่ทันจริงๆ ไม่รู้เลยว่าเขาปรากฏตัวออกมาตั้งแต่ตอนไหน!
ไม่มีใครทันสังเกตเห็นแม้แต่คนเดียว!
แม้แต่ผู้ที่มีพลังวิญญาณในขั้นสีครามที่แข็งแกร่งอย่างชายชราไว้เครา ก็เพิ่งตระหนักได้ถึงตัวตนของเด็กหนุ่มหลังจากที่เขาปรากฏตัวออกมาแล้ว!
บัวหิมะมัวเมามองไปรอบๆ พร้อมกับยกไหสุราขึ้นจ่อที่ปาก สุราสีใสไหลเข้าไปในลำคอของเขาอย่างรวดเร็ว หลังจากดื่มสุราลงไปอึกใหญ่อย่างหนำใจแล้ว เขาก็ยกหลังมือขึ้นเช็ดปากแล้วพูดขึ้นด้วยเสียงเย็นว่า “จำไว้ซะว่าวันนี้คนที่ส่งพวกเจ้าไปลงนรก ก็คือบิดาราชันบัวหิมะมัวเมา!”