ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 247

ตอนที่ 247 แผนการของจวินอู๋เสีย (1)

เช้าวันถัดมาจวินอู๋เสียตื่นขึ้นมาบนเตียงนุ่มของนางอย่างสงสัย นางเองก็จำไม่ได้ว่านางขึ้นมานอนบนเตียงได้อย่างไร และเมื่อนางก้มสำรวจตัวเอง ก็พบกับเสื้อคลุมตัวหนึ่งที่คอยให้ความอบอุ่นแก่นางเมื่อคืน

เมื่อถึงเวลารับประทานอาหารเช้า สกุลจวินทั้งสามรุ่นก็มารวมตัวกันที่โต๊ะ ส่วนจวินอู๋เย่าก็ยังคงเป็นเช่นเดิมทำตัวเป็นเหมือนเทพมังกรเห็นหัวไม่เห็นหาง

ใช้ประโยชน์จากเวลาอาหารเช้า จวินอู๋เสียบอกเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวังหลวงเมื่อวานให้กับสองพ่อลูกสกุลจวินฟังอย่างง่ายๆ แต่กระชับ กล่าวจบ โดยไม่สนใจสีหน้าของทั้งคู่ว่าจะตกใจกับสิ่งที่นางบอกมากแค่ไหน เด็กสาวทำเพียงก้มหน้าแล้วจิบชาต่ออย่างสบายอารมณ์

“เจ้าหมายความว่า ฝ่าบาทยามนี้กำลังนอนประชวรอยู่บนแท่นบรรทมขยับไปไหนไม่ได้ ส่วนฉินอวี่เยียนอะไรนั่นก็ถูกเจ้าจับขังไว้ในท้องพระโรงใช่หรือไม่” จวินชิงเกือบจะถูกหลานสาวของตัวเองทำให้ตกใจตายแล้ว สิ่งที่นางทำนี้มันก็ช่างน่าทึ่งและชวนให้กุมขมับอย่างพูดไม่ออกจริงๆ เขาก็รู้อยู่หรอกว่าต่อหน้าจวินอู๋เสียมั่วเฉี่ยนยวนไม่เคยวางมาดสูงส่งของฮ่องเต้เลย แต่นี่นางปัดความรับผิดชอบไม่พอ ยังทิ้งฮ่องเต้ไว้กับทหารองครักษ์สองคนราวกับเป็นหมาแมวแบบนั้น หมอหลวงก็ไม่ยอมเรียกให้…นี่มันจะเลินเล่อเกินไปหน่อยหรือไม่

แถมยังมีคุณหนูใหญ่แห่งสำนักชิงอวิ๋นผู้นั้นอีก จวินอู๋เสียขังนางไว้ในท้องพระโรงแบบนั้น แม้ว่ามั่วเฉี่ยนยวนจะไม่อาจออกว่าราชกิจไปได้สักพัก แต่นั่นมันใช่สิ่งที่เหมาะสมรึ

แต่จวินอู๋เสียไม่คิดสักนิดว่าสิ่งที่นางทำลงไปนั้นมันไม่เหมาะสม

“มั่วเฉี่ยนยวนไม่หรอกเจ้าค่ะ แต่ฉินอวี่เยียนจะตายในอีกสองสามวันนี้แหละ” จวินอู๋เสียกล่าว

“...” จวินชิงยกมือขึ้นทาบอก รู้สึกยอมแพ้กับหลานสาวตัวน้อยของเขาแล้วจริงๆ

“เจ้าคิดจะเก็บฉินอวี่เยียนไปจนถึงเมื่อไหร่เหรอ ท้องพระโรงให้ปิดแบบนั้นตลอดคงก็ไม่ได้กระมัง”

“ข้าจะให้ไป๋อวิ๋นเซียนจับนางโยนไปที่คุกหลวงใต้ดินวันนี้แหละเจ้าค่ะ” อย่างไรเสียอดีตฮ่องเต้ยังอยู่ในนั้ มีสหายใหม่เข้าไปเพิ่มอีกคน บรรยากาศจะได้คึกคักขึ้น

หลังจากดื่มชาเสร็จ จวินอู๋เสียก็เปิดใจแล้วเริ่มพูดคุยกับท่านอาเล็กและท่านปู่ของนางอย่างจริงจัง

“ฉินอวี่เยียนช้าเร็วอย่างไรก็ต้องตาย พวกท่านอย่าได้เป็นกังวลกับคนที่ตายไปแล้วอย่างนางเลย ข้ามีสิ่งหนึ่งอยากจะปรึกษาท่านปู่กับท่านอาเล็กเจ้าค่ะ”

จวินเสี่ยนกับจวินชิงมองหน้ากัน รอฟังจวินอู๋เสียอย่างเงียบๆ

“ข้าวางแผนว่าจะออกเดินทางไปยังสำนักชิงอวิ๋นเจ้าค่ะ” จวินอู๋เสียเปิดปากก็พูดในสิ่งที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงออกมา

“อะไรนะ!”

“เหลวไหล!”

เมื่อเห็นการแสดงออกที่ไม่เห็นด้วยชัดเจนของญาติสนิททั้งสอง จวินอู๋เสียก็ขยับมุมปาก ขบคิดว่าจะอธิบายจุดประสงค์ของการเดินทางไปยังสำนักชิงอวิ๋นครั้งนี้ให้พวกเขาฟังว่าอย่างไรดี

สำนักชิงอวิ๋นทำเรื่องพวกนั้นกับสกุลจวินของนาง จวินอู๋เสียจะลืมมันลงได้อย่างไรกัน แม้ว่ากลุ่มศิษย์ที่มาเยือนรัฐชีในครั้งนี้จะถูกฆ่าตายจนหมดแล้ว แต่ผู้ที่บงการอยู่เบื้องหลังก็ยังคงอยู่สุขสบายดีในสำนักชิงอวิ๋น หากท่านเจ้าสำนักชิงอวิ๋นรู้ว่าบุตรสาวของตัวเอง ผู้อาวุโสของสำนัก และเหล่าศิษย์ของสำนักชิงอวิ๋นถูกฆ่าตายจนหมดแล้วล่ะก็ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าสำนักชิงอวิ๋นจะต้องเปิดศึกกับสกุลจวินอย่างแน่นอน และถ้าเป็นเช่นนั้นพวกเขาก็ยากที่จะยืนหยัดและต่อกรกับขุมกำลังที่มากมายมหาศาลเช่นนี้ได้

ลงมือก่อนได้เปรียบ ลงมือทีหลังเสียเปรียบ จวินอู๋เสียไม่มีทางย่ำไปบนเส้นทางเดียวกันกับมั่วเฉี่ยนยวนแน่

นอกจากนี้จวินอู๋เสียยังมีอีกจุดประสงค์หนึ่งที่ต้องไปเยือนสำนักชิงอวิ๋น

นั่นก็คือเรื่องของหยกสงบวิญญาณ!

เห็นได้ชัดว่าสำนักชิงอวิ๋นมีทรัพยากรมากมายอยู่ในมือ แต่พวกเขาก็ยังพยายามเป็นอย่างมากเพื่อจะได้หยกสงบวิญญาณไปครอบครอง มิหนำซ้ำยังระดมคนจำนวนมากมาเพื่อเอาหยกวิญญาณเพียงสองชิ้นจากดินแดนไกลปืนเที่ยงเช่นนี้ มันย่อมต้องมีเหตุผลของมัน นี่เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่นางจะไปเยือนที่นั่นให้ได้ เจ้าดอกบัวขาวน้อยเคยบอกกับนางว่าหยกวิญญาณหรือหยกสงบวิญญาณนั้นเป็นของหายาก เป็นหนึ่งในเจ็ดสมบัติวิเศษจากโลกภูติวิญญาณ ไม่แน่นางอาจจะหาข้อมูลใดๆ เพิ่มเติมจากที่สำนักชิงอวิ๋นได้ นางรู้ว่าหยกสงบวิญญาณจากโลกภูติวิญญาณ อาจจะทำให้ท่านพ่อของนางฟื้นกลับมามีชีวิตได้อีกครั้งหนึ่ง ซึ่งนี่เป็นความเสี่ยงที่คุ้มค่าจะลองดู

เพียงแต่นางไม่ได้บอกเหตุอย่างหลังแก่สองพ่อลูกสกุลจวินรับรู้ เพราะนี่อาจเป็นเพียงแค่การคาดเดาของนางเองก็เป็นได้ นางไม่อยากให้พวกเขาผิดหวังและตั้งความหวังไว้กับเรื่องนี้

จวินอู๋เสียจึงปกปิดเหตุผลนี้เอาไว้และบอกเพียงแต่ว่านางต้องไปจัดการศัตรูให้กับพวกเขา

แต่สองพ่อลูกสกุลจวินกลับคิดในใจว่าสำนักชิงอวิ๋นคือสถานที่ใดกัน...พวกเขาคือสำนักอันดับหนึ่งในใต้หลัา!

แล้วเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างนาง คิดว่าจะสามารถล้มล้างสำนักอันดับหนึ่งนั้นให้หายไปจากแผ่นดินได้หรืออย่างไร!