ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 246
ตอนที่ 246 ไอ้เจ้าคนขี้เขิน (2)
กลับมาถึงที่จวนหลินอ๋องอย่างรีบร้อน จวินอู๋เสียก็เจอกับจวินเสี่ยนและจวินชิงที่กำลังยืนรอรับนางกลับจวนด้วยความกระวนกระวาย เมื่อพวกเขาเห็นว่าจวินอู๋เสียกลับมาเสียที จวินชิงเดิมยังอยากจะเข้าไปสอบถามถึงสถานการณ์ในวังหลวง แต่จวินเสี่ยนก็คว้าแขนของเขาไว้ก่อนแล้วกล่าวว่า “นี่ก็ดึกมากแล้ว เจ้ารีบไปอาบน้ำพักผ่อนเถอะ มีอะไรไว้ค่อยคุยกันพรุ่งนี้”
จวินอู๋เสียลังลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า นางทนไม่ไหวแล้วจริงๆ สิ่งที่นางต้องการที่สุดในตอนนี้ก็คือการแช่ตัวในอ่างน้ำร้อนแล้วล้างเอากลิ่นคาวเลือดบนตัวออกเสีย
“ท่านพ่อ…” จวินชิงมองไปที่จวินเสี่ยนอย่างไม่เข้าใจ
จวินเสี่ยนส่ายหัวเล็กน้อยแล้วพูดว่า “เจ้าไม่เห็นเหรอว่าอู๋เสียเหนื่อยมากแล้ว”
จวินชิงชะงักไปครู่หนึ่ง นึกย้อนกลับไปจะว่าไปแล้วสภาพเมื่อสักครู่ของจวินอู๋เสีย แม้ว่าภายนอกจะดูปรกติดี แต่สีหน้าของนางนั้นดูอิดโรยมากจริงๆ
“เด็กคนนี้ น่ากลัวว่าคงจะยุ่งจนถึงตอนนี้เลยกระมัง แต่ดูจากที่นางกลับออกจากวังหลวงมาโดยสวัสดิภาพ คิดว่าสถานการณ์ทางนั้นก็น่าจะแก้ไขแล้วเช่นกัน ให้นางพักผ่อนก่อนเถิด วันพรุ่งนี้พวกเราค่อยสอบถามนางก็ยังไม่สาย” จวินเสี่ยนถอนหายใจอย่างแรง เด็กสาวอายุสิบสี่ปี มันควรจะเป็นวัยแห่งความสุขและการเล่นสนุก แต่นางไม่เคยมีโอกาสเช่นนั้นเลย
ในขณะที่เขารู้สึกภาคภูมิใจที่หลานสาวของเขาแข็งแกร่งและพึ่งพาได้ จวินเซียนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียใจกับความเหน็ดเหนื่อยที่นางต้องแบกรับ
“เป็นลูกที่ใจร้อนเกินไป เดี๋ยวลูกไปสั่งให้คนครัวเตรียมสำรับร้อนๆ แล้วส่งไปที่เรือนอู๋เสียนะขอรับ” จวินชิงตระหนักได้ถึงความประมาทเลินเล่อของตัวเอง จึงได้รีบวิ่งออกไป สั่งคนให้เตรียมของโดยเร็วที่สุด
เมื่อจวินอู๋เสียกลับมาถึงที่ห้อง อ่างน้ำอุ่นก็ถูกเตรียมไว้ให้พร้อมแล้ว และหลังที่จากถอดเสื้อแล้วโยนชุดเปื้อนเลือดทิ้งไป นางลงแช่ในน้ำอุ่นด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย ร่างกายที่ตึงเครียดมาตลอดทั้งวันก็คล้ายกลับมายืดหยุ่นอีกครั้ง
เพิ่งจะทะลวงระดับพลังมาอยู่ที่ขั้นสีส้ม ก็ต้องมาเผชิญหน้ากับศึกสองครั้งติด นี่มันทำให้นางเหนื่อยจนแทบขาดใจจริงๆ
เจ้าสัตว์ร้ายสีดำเปลี่ยนร่างกลับมาอยู่ในร่างแมวดำตัวน้อยอีกครั้ง มันคาบอาภรณ์ตัวหนึ่งตัวหนึ่งออกมาจากตู้เสื้อผ้าแล้วพาดมันลงบนฉากกั้นห้องน้ำด้วยความคล่องแคล่ว บัวหิมะมัวเมาก็อยากจะเข้ามาด้วย แต่ก็ถูกเจ้าแมวดำจับโยนออกไปด้านนอก เพราะสุราแสงจันทร์ที่เขาดื่มลงไปเพิ่งหมดฤทธิ์ เลยทำให้เขากลับมาอยู่ในร่างของเจ้าดอกบัวขาวน้อยที่ขี้แยและซุ่มซ่ามอีกครั้ง เห็นว่าเจ้าแมวดำลับกรงเล็บที่แหลมคมของมัน ดอกบัวขาวน้อยก็ร้องไห้จ้าแล้ววิ่งกลับลงสระบัวไป
แมวดำตัวน้อยหันหัวของมันและต้องการจะพูดอะไรบางอย่างกับจวินอู๋เสีย แต่ก็พบว่าจวินอู๋เย่ามายืนอยู่ที่หน้าประตูห้องน้ำแล้ว เจ้าแมวดำตัวน้อยได้แต่ตัวแข็งทื่อ
จวินอู๋เย่าเดินมาหยุดที่ด้านข้างอ่างอาบน้ำอย่างเงียบๆ มองไปที่จวินอู๋เสียที่กำลังนอนหลับตาพริ้มท่าทางดูผ่อนคลายอยู่ในอ่างอาบน้ำ ริมฝีปากสวยก็อดไม่ได้ยกโค้งขึ้นเล็กน้อย เขาเดินอ้อมไปหยุดอยู่ที่ด้านหลังของจวินอู๋เสีย นิ้วเรียวงามยกขึ้นสัมผัสกับไหล่บางน่ามองนั่น เพียงไม่นานเขาก็เริ่มลงมือบีบนวดให้นางด้วยกำลังที่เหมาะเจาะพอดี
วันนี้อาจเป็นเพราะรู้สึกเหนื่อยมากเกินไป แถมการบีบนวดของจวินอู๋เย่าก็ทำให้รู้สึกสบายนัก จวินอู๋เสียจึงไม่ได้ลุกขึ้นมาโวยวายเหมือนทุกที แต่หลับไปโดยซึ่งไร้การป้องกันตัวทั้งอย่างนั้น
กลิ่นกายเฉพาะอันเป็นเอกลักษณ์ของเด็กสาว ดูเหมือนจะติดอยู่ที่ปลายจมูกของจวินอู๋เย่าแล้ววนเวียนอยู่แบบนั้นมาได้สักพักแล้ว นิ้วมือเรียวยาวจิ้มไปที่ผิวเนียนนุ่มราวกับจะคั้นน้ำได้ของนาง ไออุ่นที่แผ่ซ่านจากอก ทำให้หัวใจของเขาเต้นถี่ขึ้น
เจ้าแมวดำตัวน้อยจ้องไปที่แผ่นหลังของจวินอู๋เย่าอย่างประหม่า เคลื่อนไหวก็ไม่ได้ แต่จะไม่ให้มันเคลื่อนไหวเลยก็ไม่ดี…
มันลอบตัดสินใจ ถ้าจวินอู๋เย่ากล้าที่จะทำเรื่องบ้าๆ ล่ะก็ เพื่อปกป้องความบริสุทธิ์ของเจ้านาย มัน…มันจะ…ตะโกนปลุกเจ้านายมันให้ตื่น!
อย่างไรก็ตาม เรื่องบ้าๆ ที่เจ้าแมวดำตัวน้อยจินตนาการไว้ไม่ได้เกิดขึ้น จวินอู๋เย่าเห็นน้ำในอ่างเริ่มเย็นลงแล้วจึงคว้าอาภรณ์ที่พาดอยู่บนฉากกั้นมาห่อตัวจวินอู๋เสียไว้แล้วอุ้มนางขึ้นจากน้ำด้วยมือข้างเดียว จากนั้นก็เขาก็พานางไปนอนที่เตียงนุ่มๆ ของนาง
นอกเหนือจากนั้น ก็ไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรอีก
เจ้าแมวดำตัวน้อยเกร็งมาตั้งนาน แต่มันก็พบว่าสิ่งต่างๆ ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่มันคิด
เจ้าปีศาจตัวใหญ่ตัวนี้ เป็นไปได้ไหมว่าเขากำลังพยายามเปลี่ยนนิสัยอยู่ ทำไมถึงได้เป็นสุภาพบุรุษเช่นนี้เล่า