ทรราชหญิงเจ้าหัวใจจักรพรรดิมาร ตอนที่ 248
ตอนที่ 248 แผนการของจวินอู๋เสีย (2)
แต่หลังจากลองพิจารณาดูอย่างถี่ถ้วนแล้ว ความคิดของจวินอู๋เสียก็ไม่ผิด พวกเขาฆ่าคนของสำนักชิงอวิ๋นไปมากมายในวันนี้ แถมหนึ่งในนั้นยังเป็นบุตรีแท้ๆ ของเจ้าสำนักชิงอวิ๋นด้วย หากเขารู้ไม่สำนักชิงอวิ๋นก็รัฐชีคงได้ตายกันไปข้างหนึ่ง
ขืนรอจนกว่าสำนักชิงอวิ๋นได้สติขึ้นมาแล้วเอาคืนรัฐชี ถึงเวลานั้นสถานการณ์ทางฝั่งของพวกเขาก็ตกอยู่ในอันตรายแล้ว!
สำนักชิงอวิ๋นไม่เพียงแต่มีความแข็งแกร่งในตัวของมันเอง แต่พวกเขายังมีขุมอำนาจใหญ่และเหล่าผู้เชี่ยวชาญที่แข็งแกร่งมากมายคอยหนุนหลัง ถ้าหากว่าสำนักชิงอวิ๋นระดมคนเหล่านั้นมาทั้งหมด ต่อให้มีรัฐชีเป็นสิบๆ รัฐ ก็ไม่พอให้พวกเขาบดขยี้
“อู๋เสีย ข้ารู้ว่าเจ้ามีความสามารถมาก แต่การเดินทางไปที่สำนักชิงอวิ๋นเพียงลำพังนั้นมันก็ยังเสี่ยงเกินไป” จวินเสี่ยนถอนหายใจหนัก คลื่นแต่ละลูกประดังเข้ามาไม่หยุด ไม่มีเวลาให้พักหายใจเลย
“ท่านปู่วางใจเถิดเจ้าค่ะ ข้าย่อมมีวิธีของตัวเอง ข้าจะไม่เผชิญหน้ากับพวกเขาตรงๆ หรอก อีกอย่างไม่ใช่ว่ายังมีท่านอาจารย์ของข้าเดินทางไปกับข้าด้วยเหรอเจ้าคะ เขาต้องช่วยข้าอย่างแน่นอน” จวินอู๋เสียไม่มีทางเลือกอื่น จึงได้ยกชื่อปรมาจารย์ผู้ลึกลับที่นางอุปโลกน์ขึ้นมาเพื่อหลอกพวกเขา สีหน้าของจวินเสี่ยนจึงดีขึ้นบ้าง
“อีกอย่าง ด้วยสถานการณ์ของพวกเราในตอนนี้ก็ไม่มีทางเลือกแล้ว ไม่ช้าก็เร็วสำนักชิงอวิ๋นจะต้องสืบพบอย่างแน่นอน เมื่อเทียบกับการถูกบังคับให้หนีหัวซุกหัวซุน ข้าเลือกชิงลงมือก่อนจะดีกว่า เล่นงานให้พวกมันตอบโต้กลับไม่ทันไปเลย”
“อู๋เสีย เรื่องนี้ใหญ่หลวงนัก หากว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเจ้า เจ้าห้ามปิดบังพวกเราเป็นอันขาดสัญญาได้หรือไม่” จวินชิงเน้นย้ำด้วยความเป็นห่วง
จวินเสี่ยนพยักหน้าตอบรับ
การเดินทางไปยังสำนักชิงอวิ๋นนั้นจะต้องใช้เวลาเดินทางแรมเดือน ไปกลับก็ไม่ใช่เวลาน้อยๆ นางจะต้องหายไปไม่ได้เห็นหน้ากันหลายเดือน ในสายตาของท่านปู่และท่านอาเล็กของนางนั้นยากที่จะทำใจได้ อย่างไรก็ตามการยกชื่อท่านอาจารย์ปรมาจารย์ผู้ลึกลับขึ้นมาอ้างก็ทำให้พวกเขาวางใจลงได้บ้างจริงๆ
ในบ่ายวันนั้น จวินอู๋เสียเดินทางเข้าวังหลวง ฉินอวี่เยียนถูกลากเข้ามาในท้องพระโรงด้วยสภาพกึ่งมีสติ ดวงตาที่เคยงดงามมีเสน่ห์ของนางยามนี้กลวงโบ๋และดูเลื่อนลอย ร่างของนางชักกระตุกไม่หยุด
ไป๋อวิ๋นเซียนเมื่อเห็นจวินอู๋เสียเข้ามา นางก็รีบหลบไปอีกฟากหนึ่งของท้องพระโรงอย่างสงบเสงี่ยม มองดูทหารองครักษ์ลากตัวฉินอวี่เยียนในสภาพหมดสติออกไป กลุ่มนางกำนัลและขันทีก็รีบเข้ามาทำความสะอาดท้องพระโรง ของเหลวสีแดงและน้ำเหลืองที่กระจัดกระจายตามพื้นทำเอาพวกเขาแทบขย้อน กระนั้นทุกคนก็ยังคงขะมักเขม้น เช็ดถูท้องพระโรงจนสะอาดเอี่ยมไม่เหลือร่องรอยให้เห็นเลยสักจุด
“ตามข้ามา” จวินอู๋เสียมองไปที่ไป๋อวิ๋นเซียนแล้วบอกให้นางตามตัวเองไปที่ตำหนักหลินยวน
ก่อนหน้านี้มั่วเฉี่ยนยวนได้ให้มั่วเซวี่ยนเฝ่ย ‘ยืม’ ใช้ตำหนักหลินยวนแห่งนี้เป็น ‘ที่พักได้ชั่วคราว’ ตอนนี้มั่วเซวี่ยนเฝ่ยตายไปแล้ว ความเงียบสงบจึงกลับสู่สถานที่นี้อีกครั้ง
ไป๋อวิ๋นเซียนเดินก้มหน้าตามหลังจวินอู๋เสียไปอย่างเงียบๆ ตลอดทาง ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ
จวินอู๋เสียนั่งลงในห้อง มองไป๋อวิ๋นเซียนที่เป็นกังวลและพูดว่า “ข้าต้องการข้อมูลทุกอย่างที่เจ้ารู้เกี่ยวกับสำนักชิงอวิ๋น”
ไป๋อวิ๋นเซียนเงยหน้าขึ้น มองไปที่จวินอู๋เสียด้วยความประหลาดใจ
แม้ว่าจวินอู๋เสียจะไม่ได้พูดอะไร แต่นางก็พอเดาเจตนาของจวินอู๋เสียได้
เด็กสาวที่ลงมือได้อย่างไร้ช่องโหว่คนนี้ ก่อนที่สำนักชิงอวิ๋นจะมาเยือนรัฐชี นางคงวางแผนกวาดล้างสำนักชิงอวิ๋นไว้ล่วงหน้าแล้วกระมัง!
นางรู้ว่าสำนักชิงอวิ๋นจะไม่ปล่อยนางไป ดังนั้นนางจึงวางแผนชิงลงมือก่อนอย่างนั้นหรือ!
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ไป๋อวิ๋นเซียนก็อดไม่สบายใจไม่ได้ นางต้องกินยาชะลอพิษทุกๆ สามเดือน ถ้าหากว่าจวินอู๋เสียไปสำนักชิงอวิ๋นแล้วนางจะทำอย่างไรเล่า
“นี่คือเม็ดยาชะลอพิษในส่วนของครึ่งปี ข้าจะให้มันไว้กับท่านอาเล็กของข้า หลังจากที่ข้าจากไปแล้ว เขาจะส่งเม็ดยาให้กับเจ้าทุกๆ สามวัน ในช่วงที่ข้าไม่อยู่ เจ้าต้องอยู่แต่ในวังหลวงเท่านั้น” เหมือนกับจะอ่านความคิดของไป๋อวิ๋นเซียนออก จวินอู๋เสียหยิบขวดกระเบื้องสีขาวออกมาเปิดฝาอย่างช้าๆ กลิ่นยาหอมหวนสายหนึ่งก็กระจายออกไปทันที