ชีวิตนี้ไม่ขอเป็นรักแรกของท่านจอหงวน: บทที่ 24 ตอนที่ 24

ตอนที่ 24

เวินหนิงรู้ว่าเผยโย่วไม่มีทางเงยหน้าขึ้นมองชั้นสองของโรงน้ำชา แต่นางก็ถอยหลังหลบ มองเขาหลังตะแกรงหน้าต่าง

ขณะที่ทุกอย่างเป็นไปตามต้องการ สีหน้าของเขากลับนิ่งเฉย ผ้าแพรแดงมัดเป็นรูปดอกไม้ติดหน้าอก ทำให้เขาดูมีสีสันขึ้น

สีหน้าของเขาไม่ทุกข์และไม่สุขเช่นนี้มาโดยตลอด แต่สำหรับคนนอกกลับเห็นเป็นสีหน้าอ่อนโยน

ในอดีตยามทุกคนพูดถึงจอหงวน ล้วนพูดว่า ‘สุขุมและมีความเป็นสุภาพบุรุษ ทว่าดั่งดวงจันทร์ที่เข้าถึงยาก’

แต่ความเป็นจริงไม่ใช่แบบนั้น

เขาไม่ได้สุขุม แต่เขาเย็นชา

นางจำได้มีปีหนึ่งที่นางพยาหลบหนี ตอนนั้นนางไม่ค่อยมีประสบการณ์ เมื่อไปถึงถนนฉังอันก็ถูกเบียดจนไปอยู่ด้านหน้า นางเห็นเขาสังหารครอบครัวหนึ่งด้วยตาตนเอง

ตอนนั้นสีหน้าของเขาก็เป็นเช่นนี้

ไม่ทุกข์และไม่สุข คล้ายไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็ไม่ควรค่าให้เขากะพริบตา

เขาสูงศักดิ์ มองศีรษะของผู้อื่นที่ถูกตัดศีรษะแล้วศีรษะเล่าด้วยสีหน้าด้านชา ถึงขั้นมีเด็กอายุไม่ถึงสามขวบตกใจจนร้องไห้ เขาก็ยืนมองเช่นนี้ กระทั่งศีรษะของผู้อื่นตกลงบนพื้น

ทุกคนต่างบอกว่าใต้เท้าเผย ‘มีความยุติธรรม’ แต่นางกลับเห็นความสะใจที่สุดแสนจะเหี้ยมโหดนั้นในแววตาที่เย็นชาของเขา

นับตั้งแต่นั้นนางก็หวาดกลัวเขามาก

เขาคือสัตว์ร้ายในคราบมนุษย์ คล้ายไม่มีอันตราย ทว่าด้านในกลับซุกซ่อนหัวใจกระหายเลือดเอาไว้

“คุณหนู จ้างวานคนเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ พวกเราจะไปเมื่อใดเจ้าคะ” เสียงของหลิงหลานดึงสติเวินหนิงกลับมา

เวินหนิงถอนสายตากลับ “ไป ไปกันตอนนี้แหละ”

คนข้างกายที่เชื่อใจได้มีน้อย วางเดิมพันครั้งก่อนเวินหนิงพาหลิงหลานมาด้วย ครั้งนี้จึงคุ้นทางเป็นอย่างดี

เป็นจริงตามคาดบ่อนพนันครึกครื้นตามที่นางคิด มีทั้งคนที่ดีใจ มีทั้งคนที่ผิดหวัง แต่ไม่ว่าจะดีใจหรือผิดหวัง คนจำนวนมากเมื่อได้เงินแล้วก็รีบไปเล่นพนันต่อทันที หากชนะ อย่างไรก็เป็นเงินที่ได้มาโดยไม่เสียแรง เล่นอีกสักตาให้มีความสุข หากแพ้ ย่อมไม่พอใจเป็นธรรมดา ต้องควักเงินต้นมาใช้

เวินหนิงรับเงินราบรื่นกว่าที่คิด เถ้าแก่ชมนางไม่หยุดว่าสายตาเฉียบแหลม บอกว่านางโชคดี พร้อมกับบอกว่า “โชคดีเช่นนี้ คุณชายไม่เดิมพันสักหน่อยหรือ”

เวินหนิงรับเงินแล้วเก็บเป็นอย่างดี ไม่ได้หลงกลเขา

ทว่าตอนที่นางกำลังจะพาหลิงหลานออกไป นางได้ยินเสียงคุ้นหูดังขึ้น “ทหาร! จับคนในบ่อนพนันใต้ดินนี้ให้หมด”

…

อีกด้านหนึ่ง เวินฉีดักรอหน้าตระกูลหวังตามที่ตกลงกับเวินหนิงก่อนหน้านี้

วันนี้ตระกูลหวังครึกครื้นผิดปกติ ประตูเปิดกว้าง เสียงประทัดดังไม่หยุด ใบหน้าของหวังฝูแดงระเรื่อ เขาและหวังฉินเซิงช่วยกันต้อนรับแขกที่มาร่วมแสดงความยินดี

ตามประเพณี ตอนกลางคืนตระกูลหวังจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับแขก

ดีเหมือนกัน ไม่ต้องจัดงานเลี้ยงแต่งงานแล้ว

เวินฉียืนพิงกำแพงหาวหวอดใหญ่ ใกล้เที่ยงวันแล้ว ขณะที่เขายืนจนปวดเมื่อย ในที่สุดกองเกียรติยศก็เดินใกล้เข้ามา จอหงวนผูกผ้าแพรสีแดงลงจากม้า หลังจากพูดคุยเล็กน้อยที่หน้าประตูเขาก็เดินเข้าตระกูล

เวินฉีกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

“ไปกันเถอะ!” โบกมือ ให้ชายนับสิบที่อยู่ด้านหลังเดินตามตน

วัฒนธรรมดูรายชื่อจับลูกเขยของแคว้นต้าอิ้น เริ่มต้นที่รัชศกเจียเหอ นับตั้งแต่ฮ่องเต้เจียเหอขึ้นครองราชย์ จัดตั้งนโยบายสนับสนุนสิทธิของสตรีมากมาย ซึ่งแท้จริงแล้วรากฐานมาจากฮองเฮา

ฮ่องเต้และฮองเฮาอภิเษกสมรสหลายสิบปี ทั้งสองรักใคร่สนิทสนมกัน ฮ่องเต้เจียเหอทั้งทรงรักและให้เกียรติฮองเฮา ฮองเฮาทรงโอบอ้อมอารี มักจะตรัสว่าสตรีใช้ชีวิตลำบาก หลังจากฮ่องเต้ทรงได้ยิน จึงให้ความสำคัญ ไม่สนใจเสียงคัดค้านของขุนนาง เสนอนโยบายเพิ่มสิทธิให้สตรี

ยกตัวอย่างเช่นสตรีขอหย่าสามีได้ สตรีที่ยังไม่แต่งงานออกไปเดินบนท้องถนนโดยไม่ถูกคำสอนเดิมๆ ตำหนิ

ส่วนการดูรายชื่อจับลูกเขย เป็นเพียงคำพูดล้อเล่นของฮองเฮาเท่านั้น

ได้ยินว่างานเลี้ยงครั้งหนึ่งในวังหลวง ราชวงศ์พูดถึงคดีที่เกิดขึ้น บุรุษชิงตัวสตรี เมื่อสตรีฟ้องร้อง บุรุษกลับบอกว่าไม่ใช่ความผิดของเขา ผิดที่สตรีคนนั้นงดงามเกินไป ทำให้เขาตกหลุมรัก จึงทำเช่นนี้ ทางด้านขุนนางรู้สึกว่าบุรุษพูดมีเหตุผล ผู้ใดให้สตรีงดงามเกินมนุษย์เล่า

เมื่อฮองเฮาได้ยินก็ทรงกริ้วโกรธมาก “หากสตรีเจอบุรุษที่ถูกใจ ก็ชิงตัวกลับจวนได้เหมือนกันใช่หรือไม่”

ฮ่องเต้เจียเหอพยักพระพักตร์ “ฮองเฮาพูดมีเหตุผล”

สุดท้ายคดีตัดสินอย่างไรไม่มีผู้ใดรู้ แต่สอบคัดเลือกขุนนางในปีนั้น มีคนใจกล้า วันประกาศผลสอบ จ้างวานคนจับบัณฑิตกลับบ้าน บัณฑิตเห็นว่าสตรีคนนั้นหน้าตางดงาม โชคดีทั้งหน้าที่การงานและความรัก “สอบผ่านขุนนาง ทั้งยังได้แต่งงาน” ทั้งสองเข้าพิธีแต่งงานกราบไหว้ฟ้าดิน กลายเป็นเรื่องดีๆ ที่ถูกพูดถึง

นับตั้งแต่นั้นทุกการสอบคัดเลือกขุนนาง มักมีคนดูรายชื่อจับลูกเขยคนถึงสองคนเสมอ กลายเป็นวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ของแคว้นต้าอิ้น

แค่ว่าคนที่ถูกจับตัวไป หรือว่าคนที่กล้าจับตัวบัณฑิต โดยมากล้วนจับตัวบัณฑิตที่ได้ตำแหน่งท้ายๆ ไม่มีใครกล้าจับตัวจอหงวน ทั้งยังเป็นจอหงวนคนแรกของราชวงศ์ที่สอบได้อันดับหนึ่งทั้งหกสนามสอบ

ด้วยเหตุนี้ตอนที่เวินฉีเข้าไปในจวนเวิน จึงยิ้มตาหยีถามหวังฝู “บุตรชายของท่านมีคู่หมั้นหรือยัง” หวังฝูไม่คิดถึงเรื่องนี้ เขาตอบตามความจริง “ไม่มี”

“เช่นนั้นรบกวนแล้ว” เวินฉีคโค้งคำนับ “ข้าเวินฉีจากตระกูลเวินที่ทำงานในหงหลูซื่อ มีน้องสาวคนหนึ่ง หน้าตางดงาม มีความเป็นกุลสตรี เหมาะสมกับคุณชาย”

พูดจบ ไม่รอหวังฝูไหวตัว เขาเรียกคนที่อยู่ด้านหลัง “ลุย! รับน้องเขยกลับจวนกับข้า”

หวังฝูเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

หวังฝูดึงสติกลับมาช้าเล็กน้อย ทว่าหวังฉินเซิงดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว

เขาเป็นบ่าวรับใช้ในเรือน ทั้งยังเป็นบ่าวคนสนิทของหวังโย่ว ย่อมเคยได้ยิน ‘ดูรายชื่อจับลูกเขย’ รีบวิ่งไปที่ห้องหนังสือของหวังโย่วทันที

“คุณชาย คุณชาย!” หวังฉินเซิงดีใจยิ่งนัก

ถึงว่าการเรียนหนังสือเป็นเรื่องที่ดี เมื่อร่ำเรียนจนประสบความสำเร็จย่อมได้เจอสตรีที่ดี ที่แท้ก็เช่นนี้นี่เอง! คุณชายของเขาอายุยี่สิบเอ็ดแล้ว ผู้อื่นไม่เพียงแต่งงาน มีลูกหลายคนเสียด้วยซ้ำไป แต่คุณชายของเขากลับไม่มีแม้แต่สาวใช้อุ่นเตียง

นี่เพิ่งสอบผ่าน ก็มีคนมาหาถึงตระกูล

ได้ยินว่าสตรีคนนั้นเป็นบุตรีของขุนนางอีกด้วย

“คุณชายขอรับ ตระกูลของเราจะมีนายหญิงแล้วขอรับ!” หวังฉินเซิงวิ่งจนหอบ เข้าไปในห้องหนังสือด้วยความดีใจ

หวังโย่วเพิ่งกลับมาไม่นาน กำลังล้างมือ หันไปมองหวังฉินเซิงด้วยความแปลกใจ

หวังฉินเซิงหายใจหอบ “คุณชาย ข้าง...นอกมีคนมา ดูรายชื่อจับลูกเขยขอรับ”

สีหน้าของหวังโย่วฉายความฉงน ไม่รอเขาถาม หวังฉินเซิงพูดต่อ “ได้ยินว่ามาจากตระกูลเวินที่ทำงานในหงหลูซื่อขรับ คุณชาย คุณชายรู้จัก...”

หวังฉินเซิงคิดว่าคุณชายของเขารีบเช็ดน้ำบนมือ เพราะจะออกไปต้อนรับ ทว่าไม่รอเขาพูดจบ หวังโย่วเปิดหน้าต่างทางทิศตะวันตกของห้องหนังสือ แล้วกระโดดออกไป”

“คุณหนูเวิน...หรือไม่ขอรับ...”

หวังฉินเซิงมองหวังโย่วหายไปจากห้องหนังสือด้วยเวลาเพียงชั่วพริบตา ด้วยความตกตะลึง

โชคดีทั้งหน้าที่การงาน ทั้งความรัก ไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนใฝ่ฝันหรือ คุณชายของเขากำลัง...หนี?

ไม่สิ คุณชายกระโดดข้ามหน้าตาด้วยความชำนาญเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด