ทะลุมิติมาเป็นอนุนอกเรือน: บทที่ 43 คุณชายสามของเจ้าต้องป่วยแน่นอน ตอนที่ 43
ตอนที่ 43 คุณชายสามของเจ้าต้องป่วยแน่นอน
ได้ยินข่าวจากวังหลวงว่ากำลังจะคัดเลือกราชบุตรเขยให้องค์หญิงอันเล่อ โหวฮูหยินก็ดีใจ ตราบใดที่องค์หญิงอันเล่อแต่งงาน นางก็จะได้สู่ขอภรรยาให้บุตรชายได้ หากองค์หญิงอันเล่อยังไม่แต่งงาน นางออกไปงานเลี้ยง พบเจอแม่นางวัยที่เหมาะสมก็ยังไม่กล้ามอง
ตอนนี้ดีมาก ในที่สุดองค์หญิงอันเล่อก็จะแต่งงานแล้ว ขอบพระคุณพระพุทธเจ้า
ในช่วงที่องค์หญิงอันเล่อคัดเลือกราชบุตรเขย เพื่อไม่ให้เกิดความสงสัย โหวฮูหยินไม่ออกไปนอกจวนเลย เทียบเชิญที่ปฏิเสธได้ก็ปฏิเสธ ปฏิเสธไม่ได้ก็ไปร่วมงานอย่างถ่อมตน กลัวว่าวันไหนจะมีข่าวลือแพร่กระจายไปถึงวังหลวง
หลังจากบ้วนปากล้างหน้าเสร็จเหวินจิ่วเซียวก็เข้าไปในห้องนอน ปิดประตู ปิดม่าน ยัดที่อุดหู และมุดเข้าไปในผ้าห่ม
ระหว่างทางนอนกลางดินกินกลางทรายยังไม่พอ แล้วยังทะเลาะกับข้าราชการในที่เกิดเหตุ ถึงขั้นเกือบจะต่อสู้กัน เหวินจิ่วเซียวเหนื่อยมาก
แต่กลับนอนไม่หลับ ร่างกายเหนื่อยมากแต่อารมณ์กลับตึงเครียด เขาหลับตา ดึงผ้าห่มคลุมหัว พลิกไปพลิกมาตั้งนานแต่ก็นอนไม่หลับอยู่ดี
เหวินจิ่วเซียวลุกขึ้นนั่ง เดินออกมาด้วยสีหน้าที่มืดมน เต็มไปด้วยกลิ่นอายดุร้าย
ชิงเฟิงตกใจ “คุณชายสามมีอะไรหรือขอรับ”
เหวินจิ่วเซียวไม่มองหน้าเขาแม้แต่น้อย เอ่ยว่า “ไปตรอกดอกท้อ” จากนั้นก็เดินออกไปข้างนอก
ชิงเฟิงวิ่งเหยาะๆ ตามไป มองดูแผ่นหลังของคุณชายสาม แต่กลับไม่กล้าพูดอะไรสักคำ
โหวฮูหยินจะเรียกบุตรชายมาแบ่งปันความสุขใจของนาง กลับได้ยินคนรับใช้บอกว่าเขาออกไปข้างนอก นางรู้สึกประหลาดใจ “เพิ่งกลับมาไม่ใช่หรือ ทําไมถึงออกไปอีกแล้ว ไม่รู้จักพักผ่อน เจ้าสามไม่ดูแลร่างกายตัวเองเลย”
ถึงแม้จะเป็นห่วงบุตรชาย แต่นางก็รู้ว่างานหลวงเป็นเรื่องสําคัญ บุตรชายได้เลื่อนตําแหน่งเป็นขุนนางระดับสี่ตั้งแต่อายุยังน้อย ก็เพราะความขยันหมั่นเพียร ไม่ว่านางจะเป็นห่วงเขาแค่ไหน แต่จะเหนี่ยวรั้งบุตรชายเอาไว้ไม่ได้
โหวฮูหยินไม่ได้คิดไปในทิศทางอื่น เพราะบุตรชายคนนี้มีวินัยมาก ไม่อยู่ที่ศาลาว่าการก็อยู่ที่จวน หากไม่ออกไปสืบสวนคดี แม้แต่คบค้าสมาคมก็ยังไม่ค่อยไป
แม้แต่บุตรชายคนโตที่ร่างกายอ่อนแอ บางครั้งก็ยังออกไปรวมตัวกับเหล่าสหายบ้าง ส่วนบุตรชายคนเล็กน่ะหรือ เกรงว่าแม้แต่เหล้าก็ยังดื่มไม่เป็น และเรื่องที่นอกจากออกไปดื่มเหล้า หึๆ เรือนของเขานอกจากป้าที่กวาดพื้น นอกนั้นมีแต่ผู้ชาย
แต่บุตรชายที่ใสสะอาดของโหวฮูหยินนั้นกลับกำลังนอนหลับบนเตียงของอวี๋จือ
อวี๋จือมองไปยังท่านอนคว่ำของเสี่ยเลี้ยงที่บนเตียง ผ้าห่มคลุมอยู่ถึงไหล่เขา บนไหล่ขึ้นไปโผล่ออกมาให้เห็น ในสายตาของอวี๋จือมีความเสียดาย ผู้ชายคนนี้ใส่เสื้อชั้นในอะไร เธอยังไม่ได้มองให้เป็นบุญตาเลย
เขามาถึงก็ตรงไปที่ห้องนอนของเธอโดยไม่พูดอะไรสักคํา ขณะที่เธอยังงงอยู่ เขาก็ปิดประตูปิดหน้าต่าง ขึ้นไปบนเตียงและห่มผ้าห่มเรียบร้อยแล้ว
ท่านอนของเขา...น่าเอ็นดู นี่เป็นคําที่อวี๋จือคิดตั้งนานและคิดว่ามันเหมาะสมที่สุด แตกต่างจากเขาตอนตื่นราวกับคนละคน
เขาหันหน้ามาทางซ้ายเล็กน้อย ดวงตาที่ปกติมักจะมีความห่างเหินหลับลงเงียบๆ แพขนตายาวปกคลุมเปลือกตาล่าง ริมฝีปากเป็นเส้นตรง มุมปากคว่ำลงเล็กน้อย
เขาตั้งใจมานอนหลับที่บ้านของเธออย่างนั้นเหรอ เขาหลับไปแล้ว ทีนี้เธอออกไปได้แล้วใช่ไหม
พออวี๋จือขยับ ชิงเฟิงก็วิงวอนอยู่ใต้หน้าต่างว่า “แม่นางอวี๋ คุณชายสามชอบความเงียบ เวลานอนห้ามมีเสียงขยับแม้แต่น้อย คุณชายสามนอนไม่หลับมาหลายวันแล้วขอรับ”
อวี๋จือ...
คุณชายสามของเจ้าต้องป่วยแน่นอน! อวี๋จืออยากด่า
นอนหลับยังต้องมีคนอยู่เป็นเพื่อน ตามใจเขาก็ได้!
บ่นเสร็จ อวี๋จือก็นั่งลงบนเตียงนุ่ม ช่วยไม่ได้ เลขาของหัวหน้าพูดขนาดนั้นแล้ว ถึงแม้เธอจะเป็นหัวหน้าหน่วยงานก็ต้องฟังเขา ไม่ไว้หน้าเลขา เขาอาจจะเป่าหูหัวหน้าก็ได้ เธอคงโดนรังแก
แสงในห้องมืดเกินไป อ่านนิยายไม่ได้ อวี๋จือนั่งอยู่ครู่หนึ่งก็เกิดง่วงขึ้นมาก่อนจะหลับไปอย่างไม่รู้ตัว
เมื่อเหวินจิ่วเซียวลืมตา เขาไม่ต่างไปจากดาบที่ออกจากฝัก ความเฉียบแหลมในสายตาสามารถมองฝ่าความมืดไปได้ เขามองไปยังหญิงสาวที่นอนหลับอยู่บนเตียงนุ่มฝั่งตรงข้าม เมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองอยู่ที่ตรอกดอกท้อ ความเฉียบแหลมในสายตาก็จางหายไป และรู้สึกผ่อนคลาย
เขาลงจากเตียง อวี๋จือกําลังนอนหลับด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ จมูกเล็กๆ ขยับเบาๆ ขนตาราวกับพัดเล็กๆ สองเล่ม
หน้าผากของนางมีปอยผมกระดกขึ้นมา เหวินจิ่วเซียวอยากช่วยกดลงให้ แต่เมื่อยกมือขึ้น อวี๋จือก็รู้สึกตัวตื่นพอดี
ท่าทางน่ารักและซื่อๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นตกใจ แต่เมื่อเธอเห็นว่าคนที่อยู่ข้างหน้าคือใครก็ยิ้มหน้าบานทันที “คุณชายสาม!”
อวี๋จือตอบรับอืม และดึงมือกลับมาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ยามใดแล้ว”
ยามใด? เขาถามเธอเหรอ เธอเพิ่งตื่น เธอก็ไม่รู้เหมือนกัน
อวี๋จือหันไปดูนาฬิกาทราย กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ตรงที่วางนาฬิกาทรายว่างเปล่า เธอจำได้แล้ว เธอย้ายนาฬิกาทรายไปวางไว้ในห้องหนังสือ
ในตอนนี้เอง ก็มีเสียงชิงเฟิงดังขึ้นใต้หน้าต่าง “คุณชายสาม ยามซวีแล้ว อาหารเย็นพร้อมแล้วขอรับ”
เยี่ยมไปเลย เธอแค่งีบหลับ เวลาก็ผ่านไปสามชั่วโมงแล้ว ไม่แปลกที่ท้องจะหิวขึ้นมา
เหวินจิ่วเซียวก็ตกใจ เขานอนหลับไปสามยามเชียวหรือ ไม่ตกใจตื่น ไม่ฝันร้าย ทั้งยังหัวถึงหมอนก็หลับไปทันที นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน!
เหวินจิ่วเซียวสีหน้าไร้อารมณ์ แต่กลับแอบนึกสงสัย และมองไปที่อวี๋จือเป็นครั้งคราว
ป่วยจริงๆ ด้วยแฮะ อวี๋จือแอบกลอกตาอยู่ภายในใจ แกล้งทําเป็นไม่รู้ตัว “คุณชายสามออกไปทานข้าวกันเถิดเจ้าค่ะ”
เหวินจิ่วเซียวพยักหน้าเบาๆ “อืม” จากนั้นก็เอามือไพล่หลังเดินออกไปจากห้องนอน
อวี๋จือกำหมัดใส่แผ่นหลังของเขาอย่างรวดเร็ว อยากต่อยให้กระเด็นไปเลย
ตอนกินข้าวอวี๋จือรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเสี่ยเลี้ยงของเธออารมณ์ดี เธอจึงถือโอกาสเสนอแผนการ
เหวินจิ่วเซียวพูดง่ายเหมือนที่คิดไว้จริงๆ ไม่เพียงแต่ตอบตกลง แล้วยังสัญญาอย่างใจกว้างว่า “ซื้อบ้านในนามของเจ้าเถิด”
“ขอบพระคุณคุณชายสามเจ้าค่ะ!” คําขอบคุณนี้จริงใจมาก อวี๋จือดีใจมาก
และไม่ใช่เพราะเสี่ยเลี้ยงซื้อบ้านให้เธออย่างใจกว้าง แต่เพราะถ้าซื้อในนามของเธอ เธอก็จะไม่ตกอยู่ในฐานะของบ่าวแล้วน่ะสิ เสี่ยเลี้ยงกำลังบอกเป็นนัยว่าจะไถ่ถอนเธออย่างนั้นเหรอ
ขอบคุณพระพุทธเจ้า เจ้าแม่กวนอิม พระโพธิสัตว์ เง็กเซียนและเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่ง ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง อวี๋จือขอบคุณเทพพระเจ้าทั้งหลายในใจ
“คุณชายสามกินเยอะๆ นะเจ้าคะ ท่านผอมลงขนาดนี้ ต้องบำรุงเจ้าค่ะ” ถ้าอวี๋จืออยากเอาอกเอาใจใครสักคน เธอจะทําทุกวิถีทาง
หลังจากได้ยินคําสัญญาที่ใจกว้างของคุณชายสาม อวี๋จือก็ยิ้มไม่หุบ และมองเขาอย่างไม่ละสายตา
ความกระตือรือร้นที่เกิดขึ้นปุบปับนี้ ทําให้เหวินจิ่วเซียวลอบมองเธอสองสามครั้งด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย
อวี๋จือทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เธอหน้าตาดีขนาดนี้ หัวหน้าอยากดูก็ดูไปเถอะ คำพังเพยบอกว่าด้านได้อายอด ประจบสอพลอหัวหน้า หน้าไม่ด้านได้อย่างไร
กินข้าวมื้อหนึ่งได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นราวกับอยู่บ้านตัวเอง อย่างน้อยในสายตาของอวี๋จือก็เป็นแบบนี้
“คุณชายสามลาก่อน ไว้คุณชายสามค่อยมาใหม่นะเจ้าคะ” อวี๋จือโบกมือเล็กๆ พลางเอ่ยด้วยสําเนียงที่เต็มไปด้วยความเบิกบานใจ
แต่เมื่อได้ยินสำเนียงอ่อนหวานของอวี๋จือ เหวินจิ่วเซียวก็เกือบจะสะดุดล้มก