ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก ตอนที่ 45

ตอนที่ 44 นักเรียนเสี่ยวหูผู้บริสุทธิ์

ตอนที่หูฮวนกลับมาถึงพิพิธภัณฑ์วรรณกรรมสมัยใหม่อีกหน เขาก็แบกเสื้อผ้ากองเท่าภูเขากลับมาด้วย

หูฮวนไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมหลิงเซียวถึงซื้อเสื้อผ้ามามากมายขนาดนี้ ในมือของเหล่านี้ยังมีเสื้อผ้าของเขาอีกหลายชุด ตอนนั้นเขาไม่ทันปฎิเสธ คนก็จ่ายเงินไปเรียบร้อยแล้ว

“ต้องซื้อเสื้อผ้ามากมายขนาดนี้จริงเหรอ หอพักของพวกเราเก็บหมดเหรอฮะ”

“โอ๊ะ ฉันลืมไปเลยว่าฉันซื้อบ้านใกล้ๆ ไว้หลังหนึ่ง พวกเราเอาไปเก็บไว้ที่นั่น หอพักยังไงก็เก็บไม่หมดหรอก”

หูฮวนหน้าเขียวแล้ว เขาอุตส่าห์ลำบากลำบนแบกกลับมา ตอนนี้ยังต้องแบกต่อไปอีก ต่อให้เขามีพละกำลังไม่น้อย แต่ตอนนี้ก็เหนื่อยจนเริ่มเซ็งขึ้นมาบ้างแล้ว

ตอนนี้หูฮวนสลับการ์ดฝูงแมลงกินปราณมาใช้การ์ดฝูงวานรยักษ์จอมพลังตั้งนานแล้ว การ์ดฝูงแมลงกินปราณมีพละกำลังระดับ E แน่นอนว่ามันย่อมแบกหายนะกองนี้ไม่ไหว มีแต่การ์ดฝูงวานรยักษ์จอมพลังที่พละกำลังระดับ B ถึงจะรับมือไหว

หูฮวนไม่รู้ว่าเรื่องที่เขากับหลิงเซียวกลับมาดึกดื่น แต่ไม่ค้างหอพักแล้วออกไปข้างนอกกันต่อลือกันไปไวยิ่งกว่าเรื่องที่ทั้งสองคนออกไปด้วยกันเมื่อตอนบ่ายเสียอีก อีกทั้งเนื้อหาที่เล่าลือกันก็ยิ่งพิสดารขึ้นอีกขั้น

สิบกว่านาทีให้หลัง ในที่สุดหูฮวนก็กำจัดเสื้อผ้าทั้งหมดได้สำเร็จ ตัวเขาเบาขึ้นไม่น้อย เขานอนแผ่อยู่บนโซฟาของอพาร์ทเม้นท์ที่หลิงเซียวซื้อไว้ ร่างกายของเขาแสดงอาการเหมือนกำลังจะบอกว่า ‘บิดาไม่อยากขยับตัวแล้ว’

หลิงเซียวเปิดโคล่าหนึ่งกระป๋องแล้วโยนให้หูฮวนหนึ่งกระป๋อง เขาดึงห่วงบนฝากระป๋องโคลาเลียนแบบหลิงเซียวแล้วดื่มพรวดเข้าไปเต็มคำ รู้สึกสดชื่นอย่างยิ่ง

“พี่หลิง พวกเรากลับหอพักกันเถอะ!”

“ดึกป่านนี้แล้วยังจะกลับไปทำอะไร อพาร์ทเมนท์ชุดนี้ของฉันยังมีห้องอีกห้องหนึ่ง นายไปนอนห้องนั้นก็แล้วกัน”

หูฮวนไม่ได้คิดมาก อีกทั้งเขาไม่อยากขยับแล้วจริงๆ จึงตกปากรับคำทันที

เซียวเจี้ยนเซิงแอบอู้มาตลอดทั้งบ่าย ขณะที่ตกกลางคืนกำลังดูโทรทัศน์อย่างเพลิดเพลินอยู่ในห้องก็มีคนมาเคาะประตู เขาลุกขึ้นเดินไปถึงก็เห็นเจ้าพนักงานรัฐสองสามคน

“หูฮวนกับหลิงเซียวจากตระกูลหลิงของต่างประเทศทำไมถึงมาสนิทสนมกันได้ คุณรู้หรือเปล่า”

“ผมจะรู้ได้ยังไงกันครับ”

“หูฮวนมีความเกี่ยวข้องกับต่างประเทศหรือเปล่า”

“น่าจะไม่มีนะครับ พวกเราสืบประวัติย้อนไปสามรุ่นแล้ว”

หลังจากสอบถามอยู่พักหนึ่ง เซียวเจี้ยนเซิงก็ถามอย่างเป็นกังวล “หูฮวนจะเป็นอะไรไหมครับ”

เจ้าพนักงานคนหนึ่งยิ้ม แล้วตอบว่า “ไม่เป็นอะไรหรอก ก็แค่ถามตามกระบวนการเท่านั้น ชาติกำเนิดของเขา...”

คนคนนั้นลังเลครู่หนึ่งก็คิดในใจ ที่บ้านเปิดบ่อนพนัน จะบอกว่าชาติกำเนิดขาวสะอาดก็คงไม่ได้ แต่เด็กคนนี้คงไม่มีปัญหาอะไรหรอก อย่างไรเสียเขาก็เพิ่งมัธยมศึกษาปีที่หนึ่งเท่านั้น

เขาเปลี่ยนเรื่องพูดอย่างละม่อม เอ่ยขึ้นว่า “กลับมานายก็กำชับเขาสักหน่อยว่าให้ไปมาหาสู่กับคนตระกูลหลิงให้มากๆ ถ้ามีเรื่องอะไรก็ให้มารายงานโดยเร็วที่สุด ให้คุณเป็นคนรับผิดชอบเรื่องนี้ก็แล้วกัน”

เซียวเจี้ยนเซิงไม่ค่อยเข้าใจนักว่าตระกูลหลิงมีความเป็นมาอย่างไร เขาลองถามดู แต่เจ้าพนักงานกลับไม่ตอบ เพียงแต่บอกใบ้เขาเป็นนัยๆ ถึงความสำคัญของเรื่องนี้เท่านั้น

วันนี้หูฮวนเหนื่อยมากจริงๆ หัวถึงหมอนปุ๊บเขาก็หลับไปทันที

หลิงเซียวไปอาบน้ำก่อน เมื่อเธอพันผ้าขนหนูออกมาจากห้องน้ำก็ได้ยินเสียงกรนเบาๆ ของหูฮวนออกมาจากห้องนอนแล้ว

หลิงเซียวยิ้มน้อยๆ เดินมาถึงหน้าต่างของอพาร์ทเม้นท์ เธอก้มมองเมืองหลวงอันรุ่งเรือง เส้นผมของเธอเปียกน้ำจนเหยียดตรง เครื่องสำอางบนใบหน้าก็ถูกล้างออกหมด เผยให้เห็นใบหน้าน้อยงามละมุนดูบริสุทธิ์ราวกับเหล่าภูตในตำนาน

เธอรินเหล้าออกมาหนึ่งแก้วแล้วยกขึ้นจิบ ทันใดนั้นปากกระจุ๋มกระจิ๋มก็เผยอพ่นโลหิตสีดำออกมา ใบหน้างามที่แดงระเรื่อหลังอาบน้ำมีไอดำลอยออกมา

ทั้งร่างของหลิงเซียวสั่นระริก เธอล้วงกล่องยาโลหะใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าชาแนลใบน้อย จากนั้นรีบเปิดออกแล้วกลืนยาแคปซูลเม็ดหนึ่งลงไป

ผ่านไปพักหนึ่ง สีหน้าของหลิงเซียวจึงกลับมาเป็นปกติ เธอนึกหวาดกลัวย้อนหลัง พึมพำกับตัวเองว่า “ผลสะท้อนของคางคกหัวใจเบญจพิษรุนแรงขึ้นทุกทีแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันจะกลืนพลังของปีศาจตัวนี้ได้สำเร็จแล้วควบคุมพลังขั้นหนึ่งได้อย่างสมบูรณ์เมื่อไร”

เธอเก็บกล่องยาโลหะกลับเข้าไปในกระเป๋าถือชาแนล ในใจฉุกคิดอะไรได้จึงหยิบแหวนวงหนึ่งออกมา ส่วนหัวแหวนคืออำพันสีฟ้าที่หายากอย่างยิ่งก้อนหนึ่ง ภายในอำพันสีฟ้าตรงหัวแหวนก้อนนี้คือแมงมุมสีขาวดุจหิมะที่กำลังแยกเขี้ยวตะกุยขาค้างเอาไว้ราวกับถูกหยุดเวลา

หลิงเซียวถอนหายใจแล้วโยนแหวนกลับเข้าไปในกระเป๋า เธอเลิกจิบเหล้าแล้วเปลี่ยนแก้วใบใหม่มารินน้ำเปล่าหนึ่งแก้วดื่มรวดเดียวจนหมด

ดวงจันทร์ราวกับจะทอดแสงชั่วนิรันดร์ ขณะที่แสงโคมไฟเริ่มริบหรี่

บนใบหน้าของเด็กสาวไม่มีท่าทางกล้าหาญชาญชัยพร้อมเผชิญหน้าสี่คาบสมุทรเหมือนเมื่อตอนกลางวัน ตรงกันข้ามกลับมีสีหน้าเศร้าสร้อยกลัดกลุ้มอยู่เลือนราง ชวนให้คนรู้สึกสงสาร

คืนนี้หูฮวนนอนหลับสบายยิ่งนัก

ตอนตื่นเช้าขึ้นมา เขารู้สึกว่าใต้ร่างนุ่มนิ่มเด้งดึ๋งสุดจะพรรณนา เขาบิดขี้เกียจ เขาแน่ใจว่าตัวเองไม่เคยนอนบนที่นอนที่สบายเช่นนี้มาก่อน

ตอนอยู่ที่บ้าน เขานอนบนเตียงไม้ มีฟูกนอนสองสามชั้นปูรอง ส่วนหอพักในคฤหาสน์หลังใหญ่ของสำนักงานสาขาของสำนักปฏิบัติการกิจการพิเศษหลังนั้น ที่นอนก็เป็นเตียงไม้ธรรมดา

ส่วนหอพักที่พิพิธภัณฑ์วรรณกรรมสมัยใหม่...

เขายังไม่เคยนอน

“สบายดีแท้ อยากนอนเพิ่มอีกหน่อยจังเลย”

หูฮวนบิดไปมาบนเตียงอยู่พักหนึ่งอย่างอาลัยอาวรณ์ไม่ยอมลุกจากเตียง เขาจำได้ว่าตัวเองไม่ได้อยู่ที่บ้าน แล้วก็ไม่ได้อยู่ที่หอพัก แต่อยู่ที่อพาร์ทเม้นท์ที่หลิงเซียวซื้อไว้

หลังจากหูฮวนลุกจากเตียง เขาก็รู้ว่าที่นี่ไม่มีอุปกรณ์สำหรับอาบน้ำของตัวเอง เขากำลังจะบอกหลิงเซียวว่าจะกลับไปหอพักก่อน ตอนนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงกริ่งประตู

หูฮวนลังเลครู่หนึ่ง เขาไม่รู้ว่าตัวเองสมควรเปิดประตูหรือไม่ แต่แล้วเขาก็เห็นหลิงเซียววิ่งออกมาเปิดประตู รับกล่องข้าวหลายชั้นที่ห่ออย่างวิจิตรหรูหราอย่างยิ่งมาจากด้านนอก

เธอหัวเราะร่า บอกหูฮวนว่า “อาหารเช้าของร้านหุนทุนโหวตรงถนนเฉียนเหมินน่ะ รู้อยู่ว่าสายนักรบอย่างพวกนายกินเก่ง ฉันเลยสั่งมาเยอะหน่อย”

หูฮวนประหลาดใจเล็กน้อย ถามว่า “ร้านอาหารที่เมืองหลวงมาส่งถึงบ้านได้ด้วยเหรอ”

หลังจากนี้อีกยี่สิบกว่าปี การส่งอาหารมาถึงบ้านเป็นเรื่องธรรมดาสามัญก็จริง แต่ในสมัยนี้เรื่องแบบนี้เป็นสิ่งที่น่าตกใจราวกับท้องฟ้าทะลุเป็นรู แปลกเหมือนกับการบอกคุณว่าอ่านนิยายได้ไม่ต้องจ่ายเงิน แล้วยังได้เงินค่าขนมด้วยประมาณนั้นเลย

หลิงเซียวเบ้ปากตอบว่า “ร้านหุนทุนโหวมีส่งถึงบ้านที่ไหนเล่า! นี่ฝีมือคนขับรถบ้านฉันไปซื้อที่ถนนเฉียนเหมินแล้วขับรถมาส่งต่างหาก”

นอกจากตาโตอ้าปากค้าง หูฮวนก็ไม่พูดพร่ำอะไรอีก ทุนนิยมสามานย์ยังไม่ใช่คำศัพท์ที่แพร่หลายในสมัยนี้ สิ่งที่อยู่ในสมองของหูฮวนตอนนี้คือคำคุณศัพท์เกี่ยวกับความไฮโซโก้เก๋ ตัวอย่างเช่น เจ๋ง เจ๋งจริง เจ๋งโคตรๆ...

หลิงเซียววางกล่องอาหารบนโต๊ะแล้วจัดชามกับตะเกียบมาสองชุด ตอนนี้หูฮวนถึงเพิ่งตระหนักเอาตอนสายว่า พี่หลิงคนนี้หน้าตาเปลี่ยนไปจากเดิม

แม้ว่าเส้นผมของหลิงเซียวจะยังย้อมสีทองอยู่ แต่เพราะว่าสระผมมาแล้ว เส้นผมจึงนุ่มสลวยเงางาม ทิ้งตัวลงมายาวถึงช่วงเอว เพิ่มภาพลักษณ์สุภาพเรียบร้อยขึ้นมาหลายส่วน

เมื่อไม่มีพิษร้ายของเครื่องสำอางแล้ว ผิวนวลเนียนดุจหยกงามของเด็กสาวคนนี้ก็เปล่งประกายระยิบระยับใต้แสงตะวัน เครื่องหน้าทั้งห้าดุจภาพวาด เมื่อได้ผิวพรรณเช่นนี้ขับเน้น เธอก็ราวกับเทพธิดาน้อยผู้กำลังโอบอุ้มหมู่มวลผกา

สิ่งนี้ทำให้หูฮวนมองจนตะลึง หลุดปากออกมาว่า “พี่หลิงวันนี้ทำไมพี่สวยแบบนี้ล่ะ”

หลิงเซียวยิ้มหวาน ย้อนถามว่า “แล้วเมื่อวานพี่สาวไม่สวยเหรอ หืม”

หูฮวนตอบอย่างซื่อตรงอย่างยิ่ง “เมื่อวานพี่แต่งหน้าหนาเกินไป ผมมองเห็นไม่ชัดด้วยซ้ำว่าพี่หน้าตาเป็นยังไง”

พอหลุดพูดออกจากปาก หูฮวนก็ฉุกคิดว่าแย่แล้ว ในสมองแอบคิดว่า มื้อเช้ามื้อนี้อดกินแหงแซะ