Miracle of God เทพนักรบผู้พิทักษ์: Chapter 048 ตอนที่ 48
บทที่ 48 นักต้มตุ๋น
“ชนคนตายแล้ว มีคนชนคนตายแล้ว” เมื่อนักต้มตุ๋นคว้าตัวจางหยางได้ก็แหกปากตะโกนออกมาทันควัน
จางหยางอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก นักต้มตุ๋นนี่หน้าไม่อายเกินไปหน่อยแล้ว ตัวจางหยางเองอยู่ห่างเขาประมาณเมตรหนึ่งได้ คิดไม่ถึงว่าเขายังจะกลิ้งมากอดขาเอาไว้ได้อีก
“ตาแก่ หนังหน้าแกนี่ไม่มีแล้วใช่มั้ย?” สำหรับนักต้มตุ๋นพวกนี้ จางหยางไม่มีจิตใจจะเคารพความเป็นผู้ใหญ่อีกแล้ว จึงพูดออกไปอย่างไม่เกรงใจ
“ชนคนตายแล้ว มีคนชนคนตายแล้ว” นักต้มตุ๋นเอาแต่ร้องประโยคเดิมท่าเดียว
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนแก่หน้าหนาแบบนี้ ฝูงชนรอบด้านไม่มีใครไม่โกรธ พากันก่นด่านักต้มตุ๋นว่าไร้ยางอาย
“มีคนดูอยู่ตั้งเยอะ นายคิดว่าจะใส่ความคนอื่นได้จริงๆ รึไง?” ก้นบึ้งในใจจางหยางมีโทสะปะทุขึ้นมา ไม่รู้ว่ามีคนบริสุทธิ์เท่าไหร่แล้วที่ถูกนักต้มตุ๋นคนนี้ใส่ความ
“เหอะๆ แล้วไงล่ะ?” คราวนี้นักต้มตุ๋นเปิดปากพูดแล้ว หน้าตาเจ้าเล่ห์เหลี่ยมจัด ทันทีที่แสยะปากก็เห็นฟันหน้าเลี่ยมทองสองซี่ “บิดากัดนายไม่ปล่อยแล้ว! ศาลเขาจะฟังเหยื่อหรือฟังคนที่มามุงดูกันแน่?”
กล้ามาก!
เพลิงโทสะของจางหยางพุ่งขึ้นมาแล้ว เขามีชื่อเสียงด้านการทะเลาะวิวาทมาตั้งแต่เด็ก เพิ่งสงบเสงี่ยมลงมาตอนเข้ามหาวิทยาลัย คิดไม่ถึงว่าสี่ปีผ่านไปจะมีคนลืมชื่อเสียงด้านความดุร้ายของเขา กล้ามาหาเรื่องเขาเสียแล้ว!
“พ่อ เกิดอะไรขึ้น?”
“เย็*แม่มัน สารเลวนั่นมันชนพ่อจนเป็นแบบนี้!”
ผู้ชายผอมแห้งอายุประมาณสามสิบปีสองคนเดินแทรกฝูงชนเข้ามา คุกเข่าลงข้างนักต้มตุ๋นซ้ายคนขวาคน ทำท่าทางแบบลูกกตัญญู
“สารเลว แกชนพ่อฉันใช่มั้ยหา?” สองคนนั้นลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว มองจางหยางด้วยสายตาถมึงทึง
จางหยางยิ้มเย็น พูดขึ้นว่า “พวกนายสายตาเจ๋งมากเลยนี่ เห็นคนนอนอยู่ที่พื้นก็รู้แล้วว่าโดนชน ทำไมไม่บอกว่าถูกตีหรือล้มลงไปเองล่ะ?”
ผู้ชายสองคนนั้นตะลึงเล็กน้อย จากนั้นคนหนึ่งก็ตะโกนขึ้นมาทันที “นายมันไอ้สารเลว ชนคนแล้วยังปากแข็งอีก แม่มัน รีบจ่ายค่ารักษาพยาบาลมาเลย ไม่งั้นจะฟ้องข้อหาฆ่าคนโดยเจตนา อย่างน้อยก็ทำให้นายติดคุกได้แปดปีสิบปี!”
ท่ามกลางฝูงชนที่มุงดู มีคนหนึ่งเมื่อเห็นความไม่เป็นธรรมจึงยืดอกเข้าช่วย “พวกนายทั้งบ้านจะทำเรื่องบาปกรรมแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่? วันๆ ทำแต่เรื่องหลอกลวงต้มตุ๋น ตายแล้วต้องตกนรกขุมที่สิบแปดแน่!”
“มึงอยากตายรึไง?” ชายผอมคนหนึ่งควักมีดสั้นออกมาจากบริเวณเอว ตัวมีดขาวราวหิมะ ประกายมีดสะท้อนจนตาพร่า
เมื่อเห็นว่าเขาเอามีดออกมา ฝูงชนรอบด้านไม่มีใครไม่ตื่นตระหนก ถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว รอบด้านเงียบกริบ
“ฮ่าๆ” ผู้ชายที่ถือมีดหัวเราะอย่างได้ใจ พึงพอใจสุดขีดเมื่อเห็นสายตาหวาดกลัวของผู้คนรอบด้าน ถือมีดกวัดแกว่งไปมาหน้าจางหยาง พร้อมกันนั้นก็พูดขึ้น “เด็กน้อย เอาเงินมาแสนนึง แล้วพวกเราจบกันตรงนี้!”
“พวกนาย..... ถ่วงเวลาไปเล่นเกมของฉันแล้ว” สีหน้าของจางหยางมืดครึ้มลงทุกขณะ
“อะไร? เล่นเกม?” ผู้ชายที่ถือมีดระเบิดหัวเราะ ตบบ่าผู้ชายอีกคน “เอ้อเหมา ไอ้หมอนี่ตกใจจนเอ๋อแดกไปแล้ว ตอนนี้ยังคิดว่าพวกเราเล่นเกมกับมันอยู่เลย!”
ผู้ชายอีกคนก็หัวเราะเสียงดังออกมาเหมือนกัน
“รีบๆ ให้มันจ่ายเงินมา บิดานอนมาครึ่งวันแล้วเนี่ย” นักต้มตุ๋นที่นอนอยู่บนพื้นตะโกนเสียงดัง
“ได้ยินมั้ย รีบๆ จ่ายเงินมา!” ผู้ชายที่ถือมีดแกว่งมีดไปมาอีกครั้ง
“แบบนี้ต้องสั่งสอน!” จางหยางต่อยออกไปหนึ่งหมัดทันที อัดเข้ากลางใบหน้าชายที่ถือมีดพอดิบพอดี
เดิมทีเขาก็มีกำลังเยอะ ฝึกการต่อสู้ในมหาวิทยาลัยมาอีกสี่ปี ดังนั้นอานุภาพของหมัดนี้จึงไม่ได้โม้แน่นอน! ชายที่ถือมีดถูกจางหยางต่อยจนกระเด็นออกไป ลอยไปไกลถึงสามเมตรเต็มๆ ถึงจะมีเสียงดัง ‘พลั่ก!’ ขึ้นมา เจ้านั่นร่วงลงไปนอนหงายอยู่บนพื้น จมูกปากเต็มไปด้วยเลือดสดๆ สลบเหมือดไปแล้ว
ผู้ชายอีกคนทั้งโกรธทั้งกลัว พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงข่มขู่แต่ในใจกลับไม่กล้า “แก แกกล้าต่อยคน! นะ..น้าคนละ..เล็กขะ..ของฉันเป็นตะ...ตำรวจ จะจับนะ...นายขะ..เข้าคุก!”
จางหยางหัวเราะยกใหญ่ ‘ผั่วะๆๆ’ รัวหมัดออกไปเป็นชุด ‘อื้ม! ฆ่าตายในวิเดียวอีกแล้ว’
มองดูนักต้มตุ๋นที่ยังคงกอดขาเขาอยู่แม้จะถูกเขาลากตามมาหลายก้าว จางหยางยิ้มอ่อนโยน “แกคิดจะกอดถึงเมื่อไหร่หือ?”
นักต้มตุ๋นหวาดผวาในใจ ก่อนหน้านี้ขอแค่เขาตุ๋นคน แล้วลูกชายสองคนออกมาขู่สักยก คนสวนใหญ่ก็จะยอมรับว่าตัวเองซวยอย่างว่าง่าย จ่ายเงินเพื่อจบๆ เรื่องไป คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะเตะโดนแผ่นเหล็กอย่างจางหยางเข้า
“แหะๆ จำคนผิดๆ” นักต้มตุ๋นรีบปล่อยมือ กลิ้งตัวอย่างรวดเร็วลุกขึ้นมายืน มือเท้าออกจะแคล่วคล่องว่องไว!
“จำคนผิดเหรอ?” จางหยางระเบิดหัวเราะออกมา
“จำคนผิดจริงๆ นะ” นักต้มตุ๋นพูดไปพลาง เขยิบถอยหลังไปพลาง
จางหยางก้าวเท้าเดินขึ้นหน้ารุกไล่ไปเล็กน้อย ฉับพลันนั้นก็กระชากเสื้อตรงหน้าอกของนักตุ้มตุ๋นขึ้นมา “ตาแก่ ใครสั่งใครสอนให้แกแก่กะโหลกกะลาแบบนี้ จำบทเรียนครั้งนี้ไว้ให้ดี เรื่องไม่มีคุณธรรมแบบนี้ ทีหลังอย่าทำอีก!” พูดจบ จางหยางพลันปล่อยมือแล้วต่อยเข้าไปหมัดหนึ่ง
“อ๊ากกก!” นักต้มตุ๋นเซถอยหลังไปหลายก้าวติดๆ เลือดสาดกระเซ็นออกจากปากในฉับพลัน ฟันทองสองซี่ร่วงตามมาด้วย!
“ฟันทองของฉัน!” นักต้มตุ๋นรีบคลานลงไปเก็บ
‘แปะๆๆๆ!’ รอบด้านมีเสียงปรบมือดังขึ้นมาทันที
จางหยางกวาดสายตามองออกไป ฝูงชนกำลังปรบมืออยู่ บางคนยังตะโกนเสียงดัง “ต่อยได้ดี” แสดงออกอย่างเห็นได้ชัดว่ามองนักต้มตุ๋นสามคนนี้เป็นเหมือนกับหนูที่กำลังข้ามถนน ผู้คนรังเกียจโห่ร้องตะโกนให้ตี และนี่ก็คือสำนึกด้านความถูกต้องที่ฝังแน่นอยู่ในจิตใจของทุกคน!
“เสียงดังโหวกเหวกอะไรกัน เกิดอะไรขึ้น?” เสียงเย็นชาสายหนึ่งดังขึ้นมา ผู้หญิงในชุดตำรวจคนหนึ่งเดินแหวกออกมาจากฝูงชน
ตำรวจหญิงคนนี้อายุประมาณยี่สิบต้นๆ รูปร่างสูงมาก ราวๆ 170 เซนติเมตรได้ สวมชุดยูนิฟอร์มทั้งตัว แลดูองอาจน่าเกรงขาม หน้าตาของเธอก็สวยงามมาก เมื่อเทียบกับพวกดาราในทีวีแล้วไม่ด้อยกว่าเลยสักนิด กลับดูสวยสง่าแฝงความเย็นชา ทำให้เธอยิ่งดูสูงศักดิ์ งดงามจับใจคนเป็นที่สุด!
ภายใต้ใบหน้าอันงดงาม ยังมีเรือนร่างที่เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบราวกับเรือนร่างของนางมาร มีโค้งมีเว้า ด้านหน้านูนสูง ด้านหลังงอนงาม สองขาเรียวงามไร้ที่เปรียบ ทำให้รู้สึกว่าถ้าเธอไม่ไปเป็นนางแบบนับเป็นความสูญเสียสูงสุด!
หากเมืองโจวซูมีการประกวดดาวตำรวจอะไรแบบนี้ขึ้นมา สาวเย็นชาคนนี้จะต้องติดอันดับแน่นอน ไม่แน่ว่าประกวดระดับประเทศก็ยังคงเป็นสาวงามอันดับหนึ่งเหนือใครอยู่ดี!
จางหยางอดหยุดสายตามองที่หน้าอกของเธอไม่ได้ ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เธอเอาเนื้อส่วนเกินทั้งหมดไปเติบโตอยู่ตรงนั้น ขนาดที่นูนออกมานั่น จะไม่ดึงดูดสายตาคนได้อย่างไร!
“คุณตำรวจ” นักต้มตุ๋นราวกับว่าได้เจอพ่อแท้ๆ ของตัวเอง ร้องไห้คร่ำครวญเสียงดังออกมาทันที “ตีคน! เขาตีคน!”
เมื่อตำรวจหญิงได้ฟัง ก็ใช้สายตาเย็นเยียบจ้องไปที่ร่างของจางหยางอย่างเป็นธรรมชาติ
“คุณตำรวจ ว่าเจ้าหนุ่มนี่ไม่ได้นะ ทั้งหมดเป็นเพราะพ่อลูกนักต้มตุ๋นนี่หาเรื่องใส่ตัวเอง!” ฝูงชนรอบด้านต่างเริ่มต้นเล่าเรื่องที่พ่อลูกนักต้มตุ๋นบีบบังคับหลอกลวงคนอื่นออกมา
ตำรวจหญิงคนนั้นยิ่งฟังก็ยิ่งโกรธ คิ้วเรียวสวยคู่นั้นขมวดมุ่น มืองามราวกับหยกทั้งสองข้างกำแน่นเป็นหมัด
“คุณตำรว.....” นักต้มตุ๋นพูดขึ้นด้วยความรู้สึกว่าโชคดี แต่ใครจะไปรู้ว่าเขายังพูดไม่ทันจบก็ถูกตำรวจหญิงคนนั้นฟาดลูกเตะพายุหมุนเข้าใส่อย่างไม่ทันตั้งตัว ฟันทองที่เพิ่งเก็บขึ้นมาหลุดลอยไปอีกครั้ง
‘แปะๆๆ!’ ผู้ชมจ้องมองด้วยความตะลึงงันกันก่อนสักครู่ ไม่นานเสียงปรบมือก็ดังตามมา ทุกวันนี้ตำรวจที่แยกแยะรักเกลียดชัดเจน ยืนอยู่ข้างความถูกต้องนั้นหายากมากแล้ว
จางหยางยิ้มแล้วหมุนตัวเตรียมเดินจากไป
“หยุดอยู่ตรงนั้น!” ตำรวจหญิงสวยแต่เย็นชาคนนั้นรีบก้าวเข้ามาขวางจางหยางไว้ สีหน้าเย็นเยียบ
“หืม?” จางหยางขมวดคิ้วแสดงความไม่เข้าใจ
“พวกเขาหลอกลวง ไม่ถูกต้อง! แต่นายทะเลาะวิวาทกลางถนน ก็ไม่ถูกเหมือนกัน!” ตำรวจหญิงสวยแต่เย็นชาท่าทางจริงจัง ทำท่าราวกับจะทำทุกอย่างทำตามกฎหมายไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น
“ไม่ใช่!” จางหยางรีบพูดโต้แย้ง “คุณตำรวจ ตอนเกิดเรื่องคนนั้นเขาถือมีดจะฟันผม ผมป้องกันตัวเองตามกฎหมาย ทะเลาะวิวาทที่ไหนกัน!”
“ใช่ๆ” ฝูงชนรอบด้านช่วยจางหยางแก้ต่าง สุดท้ายคนเลวก็ไม่ได้ใจคน
ตำรวจหญิงสวยแต่เย็นชาลังเลเล็กน้อยแล้วพูด “ให้โอกาสนายครั้งหนึ่ง ถ้านายสู้ชนะฉันได้ ฉันจะปล่อยนายไป ไม่อย่างนั้นก็ตามฉันไปโรงพักให้ปากคำเสียดีๆ!” สายตาของเธอวาดผ่านชายวัยรุ่นสองคนที่ร่วงกองอยู่ที่พื้น ขณะที่ชักสายตากลับคืนมา สายตานั้นก็ได้แสดงความหลงใหลในการต่อสู้ออกมาเต็มที่
“คุณล้อเล่นใช่มั้ย?” ถึงเแม้จางหยางจะเป็นราชาแห่งการทะเลาะวิวาท แต่ก็ไม่เคยต่อสู้กับตำรวจมาก่อน ตำรวจหญิงยิ่งไม่ต้องพูดถึง
“ฉันไม่เคยล้อเล่นอยู่แล้ว” ตำรวจหญิงสวยแต่เย็นชาพูดเสียงเย็น
จางหยางอดละอายใจไม่ได้จึงพูด “ถ้าทำให้คุณบาดเจ็บมันจะไม่ดี”
“หึ! ฉันจะไม่ออมมือแน่” ตำรวจหญิงสวยแต่เย็นชาตั้งท่าเตรียมต่อสู้ สองเท้าแยกออกขนานกัน ย่อเข่าลงขนานพื้นเป็นท่านั่งม้า สองมือวาดหมุน มือซ้ายแทนพลังหยิน มือขวาแทนพลังหยาง ไอสังหารพวยพุ่งออกมาในชั่วพริบตา
จางหยางต้องเก็บใจที่สบประมาทไว้คืนมาหลายส่วน ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดาเลย!
เขาตั้งท่าเตรียมพร้อมขึ้นมาแล้วพูด “ลงมือ!”
ตำรวจกับประชาชนประลองฝีมือกัน แถมตำรวจคนนั้นยังเป็นสาวสวยเสียด้วย ภาพเหตุการณ์แบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่จะเห็นได้ทุกวัน ฝูงชนที่อยู่รอบด้านไม่มีใครที่ไม่ตื่นเต้นเร้าใจ พากันถอยหลังออกไปล้อมรอบเป็นวงกลมขนาดใหญ่ สร้างพื้นที่ว่างให้คนทั้งสอง
ผู้ชายที่วัยรุ่นหน่อย ดวงตาทั้งสองจ้องหน้าอกของตำรวจหญิงตาไม่กะพริบ คิดในใจ ‘นี่ถ้าหากกระโดดขึ้นมา จะทำให้เลือดกำเดาไหลทะลักขนาดไหน!’
ตำรวจหญิงไม่สนใจผู้คนรอบด้านสักนิด เอาแต่จ้องจางหยางด้วยสายตาเปี่ยมรังสีสังหารเข้มข้น ฉับพลันนั้นก็จู่โจมเข้าใส่อย่างรวดเร็ว สันมือฟาดเข้าไปที่หูซ้ายของจางหยาง
‘เร็วมาก!’ จางหยางแอบร้องออกมาในใจ เพิ่งจะเบี่ยงตัวหลบออกมาเล็กน้อยก็ถูกฟาดอย่างแรง!
ก่อนหน้านี้เขายังสบประมาทเธออยู่ไม่มากก็น้อย คิดไม่ถึงว่าตำรวจหญิงหน้าตาสะสวยคนนี้จะมีฝีมือไม่น้อยเลยจริงๆ ครั้งนี้ถูกตีโดยไม่ทันตั้งตัว จึงตกเป็นเบี้ยล่างทันที
ผั่วะๆๆๆๆ!
ทันทีที่ตำรวจหญิงคนนั้นได้เปรียบก็ลงมืออย่างไม่ปราณีแม้แต่น้อย รัวหมัดหนึ่งชุดลงไปติดๆ เร็วราวกับพายุ ไม่เหลือโอกาสให้จางหยางได้โจมตีกลับเลย
รวดเร็ว แม่นยำ ดุดัน!
“ย๊ากกก!” ตำรวจหญิงสวยแต่เย็นชาโจมตีท่าสุดท้ายออกมา สองมือจับเอวของจางหยางเตรียมทุ่มกลับหลัง ถ้าถูกจับทุ่มได้จังๆ จางหยางจะต้องสลบเหมือดแน่นอน!
จางหยางร้อนใจขึ้นมาทันที อีกเดี๋ยวเขาต้องกลับบ้านพาพวกไกวเสวี่ยเอ๋อร์ไปลุย ‘รังของมาจาเวย์’ จะมาทิ้งไปกลางคันเฉยๆ ได้ที่ไหน!
ฉับพลันนั้นเขายื่นสองมือคว้าไปด้านหลัง และก็ไม่สนใจว่าจะฉวยจับได้อะไร ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามโดนจับทุ่มเด็ดขาด!
ขณะที่ตำรวจหญิงกำลังคิดจะส่งแรงจากบั้นเอวทุ่มจางหยางออกไป คิดไม่ถึงว่าสองมือชั่วร้ายของจางหยางอยู่ๆ ก็จะตีย้อนกลับมาคว้าหมับเข้าที่หน้าอกเต็มตึงน่าประทับใจของเธอ!
‘พลั่ก!’
เสียงทุ้มหนักดังขึ้นมา คนทั้งสองร่วงลงไปกองกับพื้น ตำรวจหญิงอยู่ด้านล่าง จางหยางอยู่ด้านบน!
‘เอ๋!’ ฝูงชนที่มุงดูอยู่รอบด้านไม่มีใครที่ไม่ประหลาดใจ คิดว่าเมื่อครู่ตำรวจหญิงยังได้เปรียบอยู่เลย ทำไมตีกันไปตีกันมา อยู่ๆ ก็ขาอ่อน ถูกจางหยางจับกดไว้ใต้ร่างเสียแล้วล่ะ?
ส่วนที่อยู่ในมือนุ่มนิ่มไปหมด และดูเหมือนจะหยุ่นๆ ด้วย จับแล้วให้ความรู้สึกดีมาก! จางหยางบีบดูอีกอย่างไม่รู้ตัวราวกับมีผีสั่ง ทันใดนั้นหูก็ได้ยินเสียงร้องครวญที่ทั้งเบาทั้งนุ่ม ทำให้คนอดที่จะจินตนาการกว้างไกลไม่ได้!
“ปล่อยมือ!” น้ำเสียงของตำรวจหญิงเย็นชาเต็มไปด้วยความโกรธ แทบจะขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพูดออกมา
จางหยางยังคงถูกเธอรัดไว้จากด้านหลัง ใบหน้ามองขึ้นด้านบนทำให้ไม่เห็นสถานการณ์ใต้ร่าง แต่หลังจากหายตกตะลึงเขาก็รับรู้ได้ทันที
มือทั้งสองข้างของเขากำลังจับยอดเขาอันยิ่งใหญ่ไม่เหมือนใครของฝ่ายตรงข้ามอยู่!
.....................................................................