ราชันอหังการ: Chapter0010 ตอนที่ 11
บทที่ 10 ฆ่าคนไม่กระพริบตา (2)
ข่าวที่หลี่ชีเย่ท้าทายตู้หย่วนกวง คนรอบตัวตู้หย่วนกวงต่างเจตนาส่งข่าวออกไป เพียงครู่เดียวข่าวก็ถูกส่งต่อไปถึงหูของศิษย์ในสำนักปีศาจนพเก้าจำนวนมาก
“ท้าทายตู้หย่วนกวง?” ในสำนักปีศาจนพเก้าตู้หย่วนกวงถือเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในระดับหนึ่ง เขาเข้าสำนักมา 5 ปีได้อยู่ในระดับพี่กง ถือว่าคู่ควรสำหรับการเป็นดาวรุ่ง คุณสมบัติแบบนี้หากอยู่ในสำนักโบราณสี่เหยียน คงถือเป็นศิษย์มากพรสวรรค์ที่แท้จริง!
แม้แต่ศิษย์ผู้พี่ทั้งชายและหญิงที่เข้าสำนักมาก่อน ต่างก็ตกใจเมื่อได้ยินข่าวนี้เช่นกัน: “ตู้หย่วนกวงเป็นศิษย์คนสำคัญของผู้คุมกฎสวี่เชียวนะ ร่างหมาป่าทองของเขาถึงจะเป็นร่างที่ได้มาภายหลัง แต่เป็นคุณสมบัติกายที่แข็งแกร่ง ศิษย์เอกสำนักโบราณสี่เหยียนคนนั้นล่ะอยู่ในระดับไหน?”
ศิษย์พี่หญิงชายบางคนเพิ่งออกจากการบำเพ็ญตน ยังไม่เคยได้ยินเรื่องราวของหลี่ชีเย่ จึงสอบถามด้วยความสงสัย
“ฮ่า ศิษย์พี่เซิ่ง ท่านก็คิดมากไป สำนักโบราณสี่เหยียนกระจอกนั่นไม่ได้ส่งยอดฝีมืออะไรมาหรอก ยิ่งไปกว่านั้น ที่ท่านยังไม่รู้ คือศิษย์เอกสำนักโบราณสี่เหยียนคนนี้เป็นแค่สวะเท่านั้น กายปุถุชน รอบชีวิตปุถุชน ชะตาปุถุชน เขาเพิ่งเข้าร่วมสำนักโบราณสี่เหยียนเพียงไม่กี่วัน ได้ยินว่า เขาเคยฝึกเพียงแค่ทักษะการต่อสู้เท่านั้น ไม่เคยผ่านการฝึกวิชาเต๋าพื้นฐานด้วยซ้ำ” ศิษย์คนหนึ่งพูดพลางหัวเราะ
ได้ยินดังนั้น ศิษย์พี่หญิงชายที่ไม่เคยรู้เรื่องหลี่ชีเย่มาก่อนต่างรู้สึกคาดไม่ถึง คนที่ฝึกแค่ทักษะการต่อสู้คิดท้าทายผู้บำเพ็ญตน? เท่ากับเบื่อจนไม่อยากมีชีวิตต่อแล้วหรือไง?
“คนโง่เขลาไม่รู้จักกลัว ช่างน่าสมเพช” ได้ยินดังนั้น ศิษย์พี่บางคนได้แต่ส่ายหน้า ไม่แม้แต่จะสนใจไปดู ช่างเป็นเรื่องไร้สาระเหลือเกิน แค่กระบี่เดียวของตู้หย่วนกวงก็คงสังหารคนที่ฝึกแค่ทักษะการต่อสู้คนนั้นได้แล้ว!
ในส่วนของศิษย์สำนักปีศาจนพเก้ารุ่นราวคราวเดียวกับตู้หย่วนกวงกลับรู้สึกว่าเป็นเรื่องน่าสนุก ศิษย์บางคนพูดพลางหัวเราะร่า: “ไปกัน ไปดูตู้หย่วนกวงฆ่าเจ้าลูกไก่นั่น! คนของสำนักโบราณสี่เหยียนที่ไม่รู้ผิดชอบ คนไร้อารยะที่ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ กล้ามายั่วโมโหสำนักปีศาจนพเก้าของเรา คงอยู่จนเบื่อชีวิตแล้วสินะ!”
ข่าวแบบนี้ เพียงครู่เดียวก็แพร่กระจายไปถึงหูของผู้คุมกฎและเจ้าหอ ผู้คุมกฎและเจ้าหอบางคนได้แต่ส่ายหน้าพูดขึ้น: “ไร้สาระจริงๆ !”
ผู้คุมกฎบางคนมีความเห็นอีกแบบ พูดขึ้นเรียบๆ: “ไม่แน่ว่า เรื่องนี้อาจเป็นเรื่องดีก็ได้ สังหารสวะไปสักคน คงไม่มีอะไรพิเศษ แต่ ผู้น้อยจากสำนักโบราณสี่เหยียนที่กล้าลองดีกับสำนักปีศาจนพเก้าของเรา ก่อเรื่องใหญ่ เป็นโทษที่ไม่ควรให้อภัย!”
คำพูดนั้น ทำให้แววตาของผู้คุมกฎและเจ้าหออีกจำนวนหนึ่งฉายประกาย สำนักโบราณสี่เหยียนเสื่อมอำนาจลงนานแล้ว ทว่า พวกเขาเป็นสำนักสายราชันเซียน ว่ากันว่า สำนักโบราณสี่เหยียนเป็นผู้สืบทอดเคล็ดราชันเซียน สำหรับมรดกของราชันเซียนหมิงเหริน มีคนจำนวนไม่น้อยที่ต่างอิจฉาตาร้อน และจดจ้องพร้อมตะครุบมานานแล้ว!
สำนักปีศาจนพเก้าในทุกวันนี้ ขอเพียงผู้คุมกฎยอมลงมือ ก็อาจสามารถชิงวิชาราชันจากสำนักโบราณสี่เหยียนมาได้ แต่ทว่า สำหรับเรื่องของสำนักโบราณสี่เหยียน กษัตราปีศาจของสำนักปีศาจนพเก้าไม่เคยแสดงท่าทีใดๆ ผู้อาวุโสในสำนักเองก็ยังคงนิ่งเฉยกับเรื่องนี้ ไม่เช่นนั้น ขอเพียงกษัตราปีศาจมีคำสั่ง ก็อาจมีคนลงมือชิงวิชาราชันจากสำนักโบราณสี่เหยียนมานานแล้ว เรื่องการเกี่ยวดองคงยิ่งไม่ต้องพูดถึง!
ระหว่างที่บุคคลระดับสูงของสำนักปีศาจนพเก้าต่างกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น หลี่ชีเย่ได้ยืนอยู่ ณ ลานต่อสู้แล้ว ศิษย์รุ่นใหม่ของสำนักปีศาจนพเก้าจำนวนไม่น้อยที่พากันตามไป ก่อเกิดเป็นความโกลาหล
สำหรับศิษย์รุ่นใหม่ของสำนักปีศาจนพเก้า การสังหารสวะอย่างหลี่ชีเย่เป็นเรื่องที่รู้ผลอยู่แล้ว แต่ศิษย์รุ่นใหม่จำนวนมาก แค่อยากเห็นว่าตู้หย่วนกวงจะสังหารสวะอย่างหลี่ชีแย่ยังไงมากกว่า
ในขณะที่ตู้หย่วนกวงก้าวเข้าสู่ลานต่อสู้ เหล่าศิษย์สำนักปีศาจนพเก้าต่างตะโกนเสียงดัง: “ศิษย์พี่ตู้ ใช้กระบี่เดียวตัดหัวมันเลย!”
มีศิษย์บางคนตะโกนว่า: “ฟันมันตายในกระบี่เดียวง่ายเกินไป กล้าพูดจาหยามเกียรติศิษย์พี่หลี่ ดูหมิ่นสำนักปีศาจนพเก้า ควรค่อยๆ เฉือนเนื้อของมันทีละชิ้น”
โดยเฉพาะพวกที่ชื่นชอบทายาทสำนักปีศาจนพเก้าหลี่ซวงเหยียน เมื่อได้ยินเรื่องที่หลี่ชีเย่หมิ่นเกียรติหลี่ซวงเหยียน ยิ่งเกรี้ยวกราดและอยากสับหลี่ชีเย่เป็นพันเป็นหมื่นชิ้น!
“ผู้ที่ลบหลู่สำนักปีศาจนพเก้าของเราจะต้องตาย ศิษย์น้องตู้ไม่ต้องรีบร้อนฆ่ามัน ตัดแขนขาของมันก่อน และให้สำนักโบราณสี่เหยียนมาไถ่ตัวมัน! ให้คนทั่วดินแดนภาคกลาง รวมทั้งคนทั่วตี้เจียงได้รู้ว่า คนที่เป็นศัตรูกับสำนักปีศาจนพเก้าของเรา ไม่มีใครมีจุดจบที่สวยงามแน่นอน!” ศิษย์พี่บางคนพูดขึ้น
ช่วงเวลาหนึ่ง ศิษย์สำนักปีศาจนพเก้าต่างคุยโวไม่หยุด ในสายตาของพวกเขา หลี่ชีเย่ไม่ต่างจากเนื้อบนเขียง ที่รอให้ตู้หย่วนกวงเชือดเท่านั้น
ในลานต่อสู้ หลี่ชีเย่เหลือบมองตู้หย่วนกวง: “ศิษย์สำนักปีศาจนพเก้าของพวกเจ้าเป็นพวกดูดีแค่เปลือกทุกคนใช่ไหม? เก่งแต่ปาก?”
“เด็กน้อยไร้เดียงสา ข้าจะใช้กระบี่เดียวจัดการตรึงเจ้าไว้บนพื้นซะ!” สีหน้าของตู้หย่วนกวงเย็นยะเยือก พูดอย่างเหี้ยมเกรียม
หลี่ชีเย่ทำท่าทีราวกับไม่สนใจเลยสักนิด พร้อมพูดอย่างผ่อนคลาย: “อยากลงมือก็ไวหน่อย อย่าทำให้ข้าเสียเวลา” พูดพลาง มือซ้ายของเขากุมดาบสั้นไขว้ไว้พร้อม ชี้ตรงไปยังตู้หย่วนกวง: “ลงมือสิ”
“ตายซะ!” หลี่ชีเย่มองเหยียด ทำให้ตู้หย่วนกวงโกรธจนตัวสั่น เขาเป็นดาวรุ่งมากพรสวรรค์ วันนี้กลับถูกผู้ที่ฝึกแค่ทักษะการต่อสู้หยามเกียรติ? ภายใต้ความเกรี้ยวกราด กระบี่แหวกอากาศราวสายฟ้าฟาดทรงพลัง กระบี่เดียวพุ่งตรงไปยังขั้วหัวใจของหลี่ชีเย่ กระบี่ซึ่งเต็มไปด้วยโทสะของตู้หย่วนกวง!
หลี่ชีเย่ไม่ถอยแต่กลับเดินหน้า ก้าวเท้าออกไป ดาบในมือซ้ายของเขาเคลื่อนไหวราวกับปีศาจงู มันพันรัดในชั่วพริบตา เบนทิศทางกระบี่ของตู้หย่วนกวงไปเล็กน้อย
เสียงดัง “ซวบ......” ภายใต้แสงสายฟ้าเจิดจ้า แม้กระบี่นั้นจะไม่ได้แทงตรงไปยังขั้วหัวใจของหลี่ชีเย่ แต่ กระบี่ได้แทงทะลุเข้าไปยังแขนซ้ายของเขา
“เจ้ามด......” ตู้หย่วนกวงหัวเราะเยือกเย็น แต่เสียงกลับหยุดชะงักลงกะทันหัน ในพริบตาเดียวกับที่กระบี่ของเขาแทงทะลุแขนซ้ายของหลี่ชีเย่ แขนขวาของหลี่ชีเย่ก็ลงมือทันที ไร้เสียงไร้วี่แวว ในชั่วแสงอันเจิดจ้านั้น แม้แต่ตู้หย่วนกวงเองก็ไม่ทันสังเกตเห็นการลงมือจากแขนขวาของหลี่ชีเย่!
“เรียบร้อย......” ดาบนี้รวดเร็วเหลือเกิน มันลึกล้ำอย่างที่สุด รัศมีดาบที่ไม่อาจมองเห็นด้วยตาด้วยซ้ำ! ส่วนศิษย์ของสำนักปีศาจนพเก้าที่เห็นตู้หย่วนกวงแทงกระบี่ไปยังแขนซ้ายของหลี่ชีเย่ ต่างพากันโห่ร้องยินดี
ในเวลาเดียวกันนั้นเองคอของตู้หย่วนกวงกลับมีเลือดสดๆ ไหลออกมา ร่างหงายล้มตึงไปด้านหลัง หลี่ชีเย่ลงมือเหี้ยมโหดเหลือเกิน ชั่วพริบตานั้น เขาขว้างดาบฉีเหมินสองเล่มออกไป
“โปรดไว้ชีวิต......” เมื่อกระบี่ของตู้หยวนกวงแทงทะลุแขนซ้ายของหลี่ชีเย่ ในที่สุดหนานหวยเหรินก็พาตัวผู้คุมกฎม่อมาได้ ผู้คุมกฎม่อเห็นว่าแขนซ้ายของหลี่ชีเย่ถูกแทง จึงตะโกนออกไปเสียงดัง!
“ซวบ......ซวบ......” แต่แล้ว ในวินาทีที่ร่างของตู้หย่วนกวงล้มลง ดาบทั้งสองนั้นไขว้เข้าหากันอย่างอัศจรรย์ ทะลวงผ่านร่างของตู้หย่วนกวงในชั่วพริบตา ในขณะที่ร่างของตู้หย่วนกวงล้มลง ร่างของเขาได้ถูกตัดออกเป็น 5 ชิ้น ตกลงบนพื้นเลือดสดๆ เจิ่งนอกไปทั่ว
“โปรดยั้งมือ......” ผู้คุมกฎม่อที่เร่งฝีเท้ามาเพื่อช่วยคน ทว่า ทันทีที่มาถึงยังลานต่อสู้ ประโยคนั้นกลับหยุดชะงักลง
ดวงตาทั้งคู่ของตู้หย่วนกวงเบิกโพลง จนถึงแก่ความตายเขายังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนตายอย่างไร แล้วเขาจะรู้ได้อย่างไรว่า “ดาบฉีเหมิน” ของหลี่ชีเย่นั้น เป็นวิชาดาบที่ผ่านการขัดเกลาจากราชันเซียนหมิงเหริน แม้ว่าจะเป็นการขัดเกลาอย่างไม่ตั้งใจ แต่อานุภาพของมันนั้นน่ากลัวเหลือคณา ทักษะการต่อสู้ที่ผ่านการขัดเกลาจากราชันเซียน ความน่าสะพรึงของมันอยู่ในระดับไหนกันแน่! แม้จะไม่สามารถเทียบกับวิชาราชันได้ แต่มันไม่ใช่สิ่งที่วิชาเต๋าทั่วไปจะสามารถต่อกรได้แน่นอน!
ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้น หลี่ชีเย่ได้ฝึกฝนวิชานี้สำเร็จถึงขั้นสุดยอด ตั้งแต่อดีตมา นอกจากราชันเซียนหมิงเหรินแล้ว ก็มีเพียงแค่หลี่ชีเย่เท่านั้นที่รู้ซึ้งถึงความพิศวงของวิชาดาบนี้! อันที่จริง เมื่อวิชาดาบนี้ผ่านการฝึกฝนกลั่นจนถึงจุดบริสุทธิ์ไร้ที่ติ มันสามารถปลิดชีพได้แม้กระทั่งอ๋อง!
ภายใต้ความเลินเล่อของตู้หย่วนกวงที่ดูถูกหลี่ชีเย่ เขาไม่มีทางหลบวิชาดาบอันพิศวงนี้ได้แน่นอน! ดาบเดียวถึงตาย นี่คือสิ่งที่หลี่ชีเย่แลกมาด้วยการถูกกระบี่แทงทะลุแขน
ในชั่วขณะหนึ่ง ทั่วทั้งลานต่อสู้เหลือเพียงความเงียบกริบ เสียงหัวเราะเย้ยหยันทั้งหมดหยุดชะงักลง ทุกคนต่างมองภาพที่เห็นแบบไม่เชื่อสายตาตัวเอง!
ปากของหนานหวยเหรินอ้ากว้าง เขาพาคนมาก็เพื่อช่วยชีวิตหลี่ชีเย่ ทว่า ที่ทำให้เขาคิดไม่ถึงก็คือ หลี่ชีเย่กลับแยกร่างของตู้หย่วนกวงออกเป็นชิ้นๆ ใช้ทักษะการต่อสู้สังหารผู้บำเพ็ญตน เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ด้วยซ้ำ นอกเสียจากว่าหลี่ชีเย่จะเป็นยอดฝีมือ แต่ข้อเท็จจริงก็คือหลี่เย่ไม่ใช่! เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ไม่ควรเกิดขึ้น
เวลานี้ หลี่ชีเย่ค่อยๆ ดึงกระบี่เทวะที่แทงทะลุแขนของเขาออกทีละน้อย เสียงคมกระบี่ที่เสียดสีกับกระดูกนั้นเสียดหูเหลือเกิน ทว่า หลี่ชีเย่กลับไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว เขาเคยแบกรับความเจ็บปวดที่น่ากลัวกว่านี้มามากมาย นับประสาอะไรกับความเจ็บแค่นี้!
ดึงกระบี่เทวะออก เลือดสดๆ พวยพุ่ง หลี่ชีเย่ขว้างมันออกไป มองผู้คนแวบหนึ่ง พูดขึ้นอย่างเสียดาย: “ดูท่าวิชาดาบของข้ายังไม่สมบูรณ์แบบถึงที่สุด หนึ่งกระบี่แลกการสั่งสอนมัน!”
ปากของหนานหวยเหรินอ้ากว้างจนยัดไข่ห่านลงไปได้ทั้งฟอง นานมากที่มันไม่อาจปิดลงได้ ดาบเดียวสามารถแยกร่างของตู้หย่วนกวงเป็นชิ้นๆ มันไม่ควรเป็นเรื่องที่เป็นไปได้เลย! นี่ นี่มันเหนือกว่าสิ่งที่เขาได้เรียนรู้มา
สำหรับศิษย์สำนักปีศาจนพเก้าที่อยู่ในเหตุการณ์ ในหัวของพวกเขาตื้อตึงไปชั่วขณะ ครู่ใหญ่ที่พวกเขาไม่อาจตื่นจากภวังค์ได้ ตู้หย่วนกวงเป็นศิษย์นอกสำนักดาวรุ่งของสำนักปีศาจนพเก้า เขาคือยอดฝีมือในระดับพี่กง แต่กลับถูกอีกฝ่ายหั่นร่างออกเป็นชิ้น ภาพที่เห็นทำให้พวกเขาไม่อาจเรียกสติกลับมาได้
ผู้คุมกฎม่อคือคนแรกที่ตั้งสติได้ เขาลงมืออย่างรวดเร็ว ห้ามเลือดให้หลี่ชีเย่ จากนั้นจึงพูดเสียงทุ้ม: “พวกเราไป!” พูดพลาง ประคองตัวหลี่ชีเย่หันหลังเดินจากไป
หนานหวยเหรินได้สติ ไม่รอช้าเขารีบตามอาจารย์ของตนไปทันที
ผู้คุมกฎม่อพาหลี่ชีเย่กลับไปยังที่พัก ไม่พูดอะไรเลยสักคำ นั่งบนเก้าอี้เหม่อลอยอยู่พักใหญ่ เวลานี้เขาไม่มีกะจิตกะใจที่จะคิดถึงวิธีที่หลี่ชีเย่สังหารตู้หย่วนกวง เพราะการสังหารศิษย์ของสำนักปีศาจนพเก้า ถือเป็นความผิดมหันต์!
หนานหวยเหรินตั้งสติได้ จึงรีบใส่ยาสมานแผลให้กับหลี่ชีเย่ พร้อมช่วยทำแผลให้กับเขา
“มะ มะ มันเป็นไปไม่ได้ ดาบฉีเหมินเป็นแค่ทักษะการต่อสู้ทั่วไป จะสังหารยอดฝีมือในระดับพี่กงได้อย่างไร” หลังจากทำแผลให้หลี่ชีเย่เรียบร้อย หนานหวยเหรินยังคงสับสนกับเรื่องที่เกิดขึ้น
อันที่จริง ก่อนหน้านี้หนานหวยเหรินเคยอ่าน “ดาบฉีเหมิน” มาก่อน มันเป็นเพียงทักษะการต่อสู้เท่านั้น เขาจึงไม่สนใจที่จะฝึกฝน
“นั่นเพราะเจ้าไม่ได้เข้าใจทั้งหมด” หลี่ชีเย่ล้มตัวลงนอนบนเก้าอี้ยาว ท่าทีเรียบเฉย แน่นอนว่าคัมภีร์ “ดาบฉีเหมิน” ที่อยู่ในสำนักโบราณสี่เหยียนเวลานี้อาจขาดหายไปบ้าง แต่วิชาดาบที่สมบูรณ์และความพิศวงของมัน ยังคงปรากฏอยู่ในหัวของเขา
หากเป็นเมื่อก่อน การที่หลี่ชีเย่พูดแบบนี้ หนานหวยเหรินคงคิดว่าหลี่ชีเย่เป็นบ้าหรือไม่ก็กำลังพูดจาเพ้อเจ้อไร้แก่นสาร
----------------------------------------------------------------------------