เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 885
ตอนที่ 885 หนานเสียนมาแล้ว (4)
คุณธรรมของมันไม่มีแล้ว ความบริสุทธิ์มันก็เกือบไม่มีแล้วเช่นกัน!
“ชิงน้อย”
เฟิงหรูชิงมองชิงน้อยคราหนึ่ง ยิ้มเบิกบานยิ่งขึ้น “ไม่พบกันนาน ทำไมข้ารู้สึกว่าเจ้าน่ามองขึ้นนักนะ สีก็เขียวเข้มขึ้นอีกด้วย”
ชิงน้อย “...”
มันชูหัวขึ้นอย่างสั่นเทา เห็นสายตาสงบนิ่งมองมาที่มัน
ชิงน้อยพยายามกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก “ไม่ใช่ความผิดของข้า เมื่อครู่องค์หญิงบอกว่าสีข้าเขียวขึ้นแล้ว ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ ถึงทำให้นางสังเกตเห็นข้าได้ หาใช่ตัวข้าที่ดึงดูดสายตาของนาง สาเหตุมาจากที่ตัวข้าสีเขียวเกินไป”
สุดท้ายเสียงของชิงน้อยสะอึกสะอื้นสั่นเทิ้ม
“ได้ยินว่า มีปลาไหลตัวหนึ่งชอบเจ้าหรือ”
“...”
“กลับไปข้าจะจัดงานแต่งงานให้พวกเจ้าซะ”
ชิงน้อยร่างกายแข็งค้าง
เมื่อก่อนก็แค่ให้มันไปล่อลวงงู ตอนนี้จับมันแต่งงานเลยหรือ
“นายท่าน ข้ากับองค์หญิงไม่มีอะไรจริงๆ”
องค์หญิงมีสัตว์วิเศษตั้งมากมาย นายท่านไม่ขวาง ทำไมถึงเอาแต่ขวางมันนะ
แค่มันเขียวไปหน่อย เป็นความผิดด้วยอย่างนั้นหรือ
มันเป็นผู้บริสุทธิ์นะ!
“หนานเสียน เจ้ากับชิงน้อยกลับมาแล้ว” ซู่อียิ้มจางๆ ทักขึ้น “ระยะนี้ชิงเอ๋อร์ต้องบำรุงร่างกาย งูตัวนี้ไม่เลวเลย เอามาบำรุงชิงเอ๋อร์พอดี มันจะได้ไม่พาเจ้าหนีไปไหน”
ชิงน้อยโดดลงมาจากคอหนานเสียนในบัดดล น้ำตานองหน้าเผ่นหนีจากไป
บ้านหลังนี้อยู่ไม่ได้แล้ว มีแต่คนรังแกมัน
มันจะหนีออกจากบ้าน! ไม่กลับมาอีกแล้ว!
เฟิงหรูชิงหัวเราะคิกคักมองชิงน้อยจากไปสักพักค่อยเคลื่อนสายตามองหนานเสียน
“ตอนนั้นคนที่สั่งให้พรรคเภสัชเทพไปหาเรื่องจวนเทียนเสินก็คือเจ้าหรือ”
หนานเสียนนิ่งไปครู่หนึ่ง “ชิงน้อยทำ”
“เจ้าสะกดรอยข้าหรือ” เฟิงหรูชิงหรี่ตาลง
หนานเสียนคิดเล็กน้อย “ชิงน้อยยุยงข้า”
“เจ้าไปหาข้าที่จวนเฟิงอวิ๋นด้วยใช่หรือไม่”
“ก็เป็นชิงน้อย...”
เอาเป็นว่าเรื่องอะไรก็ล้วนเป็นฝีมือชิงน้อย ส่วนตัวเขาเป็นผู้บริสุทธิ์
“จริงหรือ”
เฟิงหรูชิงยิ้มชวนให้คนหวั่นไหว
“จริง” หนานเสียนยืนยัน
“อ้อ ดูท่าชิงน้อยทำอะไรเพื่อข้ามากมาย ต่อไปพวกเราดีกับมันเสียหน่อย อย่าเอาแต่...”
หนานเสียนดึงเฟิงหรูชิงมากอดเบาๆ “เมื่อครู่ข้าเอ่ยวาจาเหลวไหลเอง เรื่องเหล่านั้นข้าเป็นคนสั่งการชิงน้อย ไม่เกี่ยวอะไรกับมันทั้งนั้น”
“...”
คำพูดไร้ยางอายเช่นนี้ กั๋วซือเจ้าพูดออกมาได้อย่างไรกัน
ซู่อีรู้สึกว่าลูกชายของนางเปลี่ยนไป เมื่อก่อนเขาไม่เคยไร้ยางอายถึงเพียงนี้
“ซู่อี” เฟิงหรูชิงหันมองซู่อี “ผ่านไปสักระยะจะเป็นวันเกิดของนายผู้เฒ่ามู่แล้ว ท่านจะกลับไปหรือไม่”
ซู่อีอึ้งงัน พยักหน้าเบาๆ
“ข้าจะไปกับท่าน”
เฟิงหรูชิงกุมมือนางไว้ เอ่ยด้วยเสียงหนักแน่น
ใบหน้าสง่างามของซู่อีเผยยิ้ม “คนของตระกูลมู่ นอกจากนายผู้เฒ่ากับเสี่ยวชิงอิ้นแล้ว ที่เหลือล้วนสกปรกนัก ยิ่งไปกว่านั้น แต่ละคนยังเป็นคนอกตัญญู ข้าไม่อยากให้เจ้าเสียสายตา”
บางทีเมื่อคิดถึงเรื่องในปีนั้น รอยยิ้มของนางค่อยๆ เยือกเย็นขึ้น
“เมื่อครู่ มู่หลิงบอกว่าตอนเขาบาดเจ็บ มีแต่เฉินชิงเยียนดูแลเขาเท่านั้น ส่วนข้าหายไปอย่างไร้ร่องรอย แต่หากมิใช่เพราะข้าช่วยเขา ไม่สนว่าพลังจะถดถอย จนถึงบัดนี้ยังไม่ฟื้นฟู เขายังจะมีชีวิตอยู่อีกหรือ”
“ความจริงเรื่องนี้ข้าก็ต้องรับผิด ตอนนั้นเพื่อไม่ให้เขาบาดเจ็บภายใน ถึงไม่บอกเรื่องนี้ ถึงขั้นให้นายผู้เฒ่าช่วยข้าปิดบังเอาไว้”
“แต่ภายหลัง พวกเราสามคนออกจากจวนเทียนเสินพบศัตรูตระกูลมู่ เขาจำได้แต่เฉินชิงเยียนไม่ทอดทิ้งเขา กลับลืมไปว่า ข้าเป็นคนล่อศัตรูออกไป ถึงทำให้พวกเขารอดจากอันตรายได้ ข้ากลับถูกคนทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส ต้องซ่อนตัวพักฟื้นครึ่งปีถึงกลับไปได้”