เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 886
ตอนที่ 886 หนานเสียนมาแล้ว (5)
“หลังจากข้ากลับไปแล้ว ค่อยได้รับข่าวว่าเขารับเฉินชิงเยียนเป็นอนุ”
ซู่อีหลับตาลงช้าๆ
นางหลงคิดว่าลืมไปหมดแล้ว แต่เมื่อคิดถึงเรื่องต่างๆ นานาที่เคยเกิดขึ้น ใจนางยังคงเคียดแค้นอย่างไม่อาจถอนตัวได้
ปีนั้นนางทุ่มเทไปมากถึงฟื้นตัวกลับมาได้
ชั่วชีวิตนี้นางไม่ยอมให้ใครฝังร่างร่วมสุสานกับนางแน่!
เฟิงหรูชิงเงียบไปสักพัก “ตอนสุนัชมู่ยังอยู่ ทำไมท่านไม่พูด ท่านไม่ได้ทำอะรผิดเลย ไม่มีใครมีคุณสมบัติรังแกท่าน!”
ซู่อีมองเฟิงหรูชิงอย่างเลื่อนลอย “เจ้าบอกให้ข้ายืนรออยู่ข้างๆ มิใช่หรือไง”
“...”
แม่สามีนางยังมีความสามารถทำตัวน่ารักไร้เดียงสาด้วยหรือ
บางทีเพราะนางไม่สนใจเรื่องราวภายนอก ตอนนั้นถึงถูกมู่หลิงปิดหูปิดตา
เคราะห์ดีที่ซู่อีได้สติแล้ว! หนีออกมาจากหลุมพรางนี้ได้
“หนานเสียน เมื่อครู่ท่านส่งสุนัขมู่ไปที่ใด” เฟิงหรูชิงหันมองหนานเสียน
มือของเขาไล้ผมนางเบาๆ “ส่งไปยังที่ที่ต้องใช้เวลาครึ่งเดือนถึงคลานกลับมาได้”
เขาไม่ได้อยู่ข้างกายนางมานานมากแล้ว ย่อมไม่ยอมให้มู่หลิงมารบกวนพวกนาง
“ชิงเอ๋อร์ ข้าเหนื่อยแล้ว ไปพักผ่อนก่อนล่ะ”
ซู่อียิ้มอ่อน “เจ้าอยู่กับหนานเสียนดีๆ ทางที่สุดรุ่งนี้เช้าก็คลอดลูกออกมาสักคน”
เฟิงหรูชิงทำตาปริบๆ “เด็กที่น่ารักแบบข้าน่ะหรือ”
“ต้องน่ารักเหมือนชิงหานสิ” ซู่อีบีบแก้มชิงหาน “ชิงหานชอบน้องชายหรือน้องสาว”
ชิงหานกัดปลายนิ้วมือ “อยากได้น้องสาวที่น่ารัก ไม่ชอบน้องชาย”
“เพราะอะไร”
“น้องชายซุกซนเกินไป น้องสาวสงบกว่า แต่หากเป็นน้องที่ท่านแม่คลอดออกมา ข้าชอบทั้งนั้น”
“งั้นพวกเราก็อย่ารบกวนพวกเขาเลย บางทีพวกเขาอยากให้กำเนิดออกมาเร็วๆ นี้แล้ว” ซู่อีดึงมือชิงหาน ยิ้มเดินไปเรือนด้านหลัง
ทั่วทั้งสวนดอกไม้เหลือเพียงเฟิงหรูชิงกับหนานเสียน
หนานเสียนดึงมือเบาๆ กอดเฟิงหรูชิงเข้ามา เกยคางบนบ่านาง
นิ้วมือเขาไล้ผ่านเรือนผมนาง ลมหายใจอุ่นร้อน
“ทำไมท่านเอาแต่สะกดรอยข้า ไม่ยอมปรากฏตัวออกมา” เฟิงหรูชิงช้อนตามองบุรุษตรงหน้า
ชายหนุ่มยิ้มอย่างอ่อนโยนปนอบอุ่น “เจ้าไม่อยากให้ข้าติดตาม หากข้าเผยตัวออกไป เจ้าจะโกรธหรือไม่”
เฟิงหรูชิงอ้าปากตาค้าง “...”
หนานเสียนลอบสะกดรอยนางมาตลอดเพราะกลัวว่าถ้าปรากฏตัวออกมาโดยพลการ นางจะไม่พอใจอย่างนั้นหรือ
ระหว่างนางกับหนานเสียนทั้งๆ ที่นางเป็นฝ่ายอยากนอนกับเขาก่อนแท้ๆ...
แต่คนที่เอาแต่คอยระวังนั่นกลับเป็นหนานเสียน!
เฟิงหรูชิงสับสนเล็กน้อย หนานเสียนที่นางเพิ่งรู้จักใหม่ๆ เหมือนกับหน้าผาสูงชัน ใบหน้าไร้อารมณ์ มักทำให้นางอยากฉีกโฉมหน้านั้นออก
วันนี้เขากลายเป็นพวกชอบสะกดรอยตามแล้ว!
“ข้าไม่อยากให้ท่านมา เพียงเพราะที่นี่สำหรับพวกท่านแล้วคือฝันร้าย” เฟิงหรูชิงมองหน้าเสียนด้วยแววตาล้ำลึก “ไม่ได้หมายความว่าข้าไม่อยากให้ท่านตามข้ามาด้วย แต่ตอนนี้ข้ามีคำถามสำคัญกว่านั้นที่ท่านต้องตอบข้า ท่านคิดแบบนั้นกับข้าตั้งแต่เมื่อไร”
นางคิดไม่ออกจริงๆ ว่ากั๋วซือเริ่มมีความรู้สึกกับนางตั้งแต่เมื่อไรกัน
รักแรกพบหรือ
เฟิงหรูชิงไม่คิดว่าใช่
ตอนนั้นนางอ้วนมาก นางไม่เชื่อวเขาจะตกหลุมรักนางตั้งแต่แรกพบได้ แต่ตั้งแต่ก่อนที่นางจะผอม เขาก็คอยปกป้องนางตลอด
เช่นนั้นตั้งแต่เมื่อไรกันแน่
มือของหนานเสียนลูบหน้าหญิงสาว “อาจเป็นตอนที่ข้าห้าขวบ...”