เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 884
ตอนที่ 844 หนานเสียนมาแล้ว (3)
มู่หลิงเอ่ยด้วยความไม่พอใจ “เรื่องของข้ากับซู่อี คนนอกไม่มีสิทธิ์สอดปาก!”
“ข้าไม่สอดปาก” เฟิงหรูชิงยิ้มหรี่ตาลง
นางไม่สอดปาก เพราะนางจะลงมือเลย!
ปัง!
ไม่ช้า ก้อนหินจำนวนนับไม่ถ้วนร่วงลงมาจากท้องฟ้าราวก็ห่าฝนหินก็ไม่ปาน
ห่าฝนนี้โจมตีเพียงมู่หลิงคนเดียวเท่านั้น!
“ดูท่าประมุขน้อยมู่ก่อกรรมทำเข็นได้รับผลกรรมแล้ว” เฟิงหรูชิงยิ้ม
รอยยิ้มเผยจากเบื้องลึกของนัยน์ตา แฝงอายเย็นชา
ส่วนหินมาจากไหนนั้น...
เดิมทีห้วงเวลาของนางก็สร้างโลกใบอีกใบหนึ่งขึ้นมาอีกแล้ว นับตั้งแต่บรรลุระดับเสวียนอู่ กระทั่งบ้านในห้วงเวลานางก็สามารถโยกย้ายออกมาได้
เฟิงหรูชิงตื่นเต้น นางต้องดึงพรรคเภสัชเทพทั้งหมดออกมาจากห้วงเวลาเพื่อทับมู่หลิงให้ตายหรือไม่
แต่...ถ้าย้ายออกมาจริงๆ เกรงว่าที่แห่งนี้คงรับไม่ไหว ซ้ำยังระเบิดรุนแรงด้วย
คิดๆ แล้ว เฟิงหรูชิงสงบใจลง ใช้หินพวกนี้ทับมู่หลิงตาย!
“เฟิงหรูชิง!” มู่หลิงกัดฟันกรอด หลบหินเหล่านั้นด้วยอย่างหวุดหวิด
ยังดีที่พลังของเขาเข้มแข็ง ต่อให้หลบไม่ได้ ก็ใช้หมัดต่อยหินแตกได้
“เจ้าทำอะไรกันแน่ ทำไมเจ้าถึงทำได้”
ย้ายสิ่งของข้ามห้วงเวลาหรือ
ในเรือนนี้ไม่หินจำนวนมากเท่านี้ให้นางเคลื่อนย้าย!
ตู้ม!
มู่หลิงไม่ทันป้องกันตัว เถาวัลย์สายหนึ่งแทรกขึ้นมาจากพื้นดินโดยไม่ทันให้รู้สึกตัว พันเขาจนล้มฟาดลงกับพื้น
หากเป็นเมื่อก่อนยากนักที่มู่หลิงจะถูกลอบดักทำร้าย
แต่ใครก็คิดไม่ถึงว่า ทำไมเถาวัลย์ถึงโผล่ขึ้นมาจากพื้น ดึงเขาล้มลง
ที่สำคัญก็คือเถาวัลย์งอกขึ้นมาจากพื้น หากมันปรากฏออกมากลางอากาศ เขายังสามารถสัมผัสได้
แต่ของที่งอกจากพื้น ต่อให้เป็นคนที่มีพละกำลังแกร่งกล้าแค่ไหนก็ยากจับสังเกตได้
มู่หลิงแววตาอำมหิต ออกแรงดึง เถาวัลย์ก็ถูกเขาดึงขาด
หินตกลงมาด้วยความเร็วอย่างยิ่ง
ทว่าไม่อาจเคลื่อนย้ายกายได้ทัน ทั้งไม่มีเวลาทำลายหินด้วย
ดังนั้นตอนที่เขาเพิ่งหมุนตัว หินก็ตกลงมาอย่างรุนแรงกระแทกใส่จุดอ่อนไหวของเขาเข้าเต็มแรง
เสี้ยวขณะนั้นมู่หลิงได้ยินเสียงจากบริเวณนั้นของตัวเองปริแตก เจ็บจนตัวสั่น ออกแรงด้วยความแตกตื่น!
“นางเด็กนี่สมควรตาย!”
ครั้งนี้ต่อให้มีซู่อีปกป้องนางเด็กนี่ เขาก็จะทำให้นางร่ายกายแหลกเป็นผุยผงให้ได้!
“เพิ่งได้ยินว่าท่านไร้ความเป็นคน” เฟิงหรูชิงยิ้มร่า “เจ้าสิ่งก็ไร้ประโยชน์ สลายไปได้ก็ดี”
“เจ้า...”
มู่หลิงตะกายขึ้นจากพื้น ใช้มือกุมเบื้องล่างไว้ สีหน้าเขียวคล้ำ โทสะพุ่งสูงเสียดฟ้า “รนหาที่ตาย!”
จากนั้น...
เสี้ยวขณะที่มู่หลิงทะยานเข้าใส่เฟิงหรูชิง พลังปราณเย็นเยียบเข้าจู่โจมมาจากด้านหลัง เวลานั้นร่างกายมู่หลิงคล้ายว่าวที่สายป่านขาด ลอยสู่ฟ้า ลายลับไปไม่เห็นอีก
เฟิงหรูชิง “...”
นางเงยหน้ามองมู่หลิงที่กลายเป็นจุดดำๆ หายไป ค่อยมองไปยังบุรุษใต้แสงอาทิตย์ที่ไม่ไกลออกไป
ความจริงเฟิงหรูชิงรู้สึกว่าที่มู่หลิงมาหาซู่อีในวันนี้ ยังมีเรื่องอื่นอีก นางยังไม่ทันเอ่ยปากถาม มู่หลิงก็บินไปไกล้แล้ว
ดูท่าคราวนี้เขาคงร่วงตกลงมาอย่างหน้าอนาถยิ่ง
ชายหนุ่มสวมอารมณ์ขาวราวหิมะ สง่างามดุจเซียน ใบหน้าเย็นชานั้นยามมองเฟิงหรูชิงเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนเต็มเปี่ยม
หากบอกว่าชายหนุ่มในยามเป็นน้ำแข็ง เช่นนั้นเขาในยามคงเป็นเสมือนลมในฤดูใบไม้ผลิ
“องค์หญิง...” ชิงน้อยยื่นหัวน้อยๆ ออกมาตัวสั่น “ท่านไม่รู้หรอกว่า เพื่อท่านแล้วข้าต้องจ่ายค่าตอบแทนใดออกไปบ้าง”