เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 875
ตอนที่ 875 ซู่อีกลับมาแล้ว (4)
ฉินเฟยเอ๋อร์เริ่มตื่นตระหนก หากเฟิงหรูชิงมีความสันพันธ์ที่ดีกับหนานซู่อีมาก แล้วเกิดกลับขาวเป็นดำใส่ร้ายนางต่อหน้าหนานซู่อี ทำให้คุณชายหนานเสียนไม่พอใจนางแบบนี้จะทำอย่างไรดี?
แต่ทว่าฉินเฟยเอ๋อร์ก็รู้ดี ขอเพียงเฟิงหรูชิงอยู่ที่นี่นางอธิบายมากมายเพียงใดก็เห็นได้ว่าไร้ประโยชน์
“พวกเราไป!”
เวินอวี่กัดฟันโบกมือแยกย้ายทหารอารักขา
หนานซู่อีผู้หญิงคนนี้กลับมาแล้วชิงเยียนรู้หรือไม่? ไม่ได้ นางจะต้องรีบไปบอกให้ชิงเยียนรู้ เพื่อไม่ให้...ผู้หญิงคนนี้กลับมาที่ตระกูลมู่อีกครั้ง!
“ข้าให้พวกเจ้าไปแล้วหรือ?”
สายตาของซู่อีนิ่งเรียบ “พวกเจ้ารังแกชิงเอ๋อร์ เช่นนี้แล้วยังคิดอยากจะจากไปอีกหรือ?”
ฝีเท้าเวินอวี่ชะงัก นางหันกลับไปมองซู่อี “เช่นนั้นเจ้าต้องการอย่างไร?”
“ให้ผู้หญิงคนนั้นมาคำนับขอโทษชิงเอ๋อร์ของข้า” สายตาของซู่อีชี้ไปทางฉินเฟยเอ๋อร์แล้วแย้มยิ้มบางๆ
ร่างของฉินเฟยเอ๋อร์แข็งทื่อเหมือนก้อนหินค่อยๆ หันไปมองทางซู่อี
ถ้าหากใครทำกับนางเช่นนี้ นางล้วนไม่มีทางเสียใจแบบนี้
แต่ว่าคนตรงหน้าเป็นท่านแม่ของหนานเสียน และเป็นแม่สามีในอนาคตของนาง
นางยังไม่ทันแต่งเข้าตระกูลก็ถูกแม่สามีกระทำเช่นนี้ด้วย แล้ววันหน้ารอนางแต่งเข้าตระกูลไปแล้วซู่อีฮูหยิน...จะยิ่งรังเกียจนางใช่หรือไม่?
“มู่เส่าฮูหยิน!” เวินอวี่กำหมัดแน่น “เฟยเอ๋อร์ของข้าเป็นคนที่ถูกรังแก เหตุใดเจ้าต้องช่วยผู้หญิงคนนี้ทำกับเฟยเอ๋อร์เช่นนี้? เจ้าไม่แบ่งคนนอกคนในหรือ? ช่วยคนอื่นทำกับคนของตัวเอง?”
“ไม่ ข้าเพียงแค่ช่วยชิงเอ๋อร์ของข้าจัดการกับสัตว์เท่านั้น”
“มู่เส่าฮูหยิน นี่เพียงสิบกว่าปีการอบรมสั่งสอนของเจ้าก็ไม่มีเสียแล้วหรือ?”
ซู่อียิ้มบางๆ “สิ่งที่ข้าได้รับการอบรมสั่งสอนมาเป็นอาหารสัตว์ไปนานแล้ว อย่างเช่นตรงหน้าข้าพวกนี้”
“เจ้า...”
“ท่านแม่ไม่ต้องพูดแล้ว” ฉินเฟยเอ๋อร์ดึงแขนเสื้อเวินอวี่พลางส่ายหน้า แล้วจึงเบนสายตานิ่งสงบไปทางซู่อี “มู่เส่าฮูหยิน เรื่องนี้เป็นความผิดของข้าจริง ข้าเชื่อในคำพูดว่าร้ายคิดว่าแม่นางเฟิงพัวพันกับน้องชายของข้า บวกกับนางเคยถูกคนหย่าร้างมาก่อน ด้วยความวู่วามข้าจึงได้ทำเช่นนี้ ข้าขอโทษนางด้วย”
นางก้มศีรษะลงด้วยความจริงใจ สายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
“แต่ว่าให้ข้าคุกเข่านั้นไม่มีทางเป็นไปได้ ข้าในฐานะผู้หญิงตระกูลฉิน ข้ามีคุณธรรมของข้า ข้ายินดีขอโทษแต่จะไม่ยอมคุกเข่าให้ผู้ใด หวังว่าเส่าฮูหยินจะเข้าใจข้า”
คำพูดทั้งหมดมีเหตุผลและจริงใจ
คนทั่วไปล้วนไม่เห็นข้อผิดพลาดใด
ทว่าซู่อีไม่ใช่คนทั่วไป
นางจับมือเฟิงหรูชิงอย่างสนิทสนมแย้มยิ้มบางๆ “ดูเหมือนว่าข้าจะแก่ใช้การไม่ได้เสียแล้วแม้แต่ปกป้องชิงเอ๋อร์ยังทำไม่ได้ รอหนานเสียนกลับมาข้าจะให้หนานเสียนไปคิดบัญชีกับตระกูลฉิน! โดยเฉพาะฉินเฟยเอ๋อร์คนนี้จะต้องคิดบัญชีกับนางดีๆ นึกไม่ถึงว่าจะกล้ามาหาเรื่องชิงเอ๋อร์ของข้า”
สีหน้าฉินเฟยเอ๋อร์ซีดขาวราวหิมะ หากเรื่องนี้ให้หนานเสียนรู้เข้าวันหน้าหนานเสียนจะเห็นนางเป็นอย่างไร?
ต่อให้นางไม่ได้ทำอะไรออกไปเลย แต่หนานเสียนเป็นลูกที่กตัญญูยากที่จะไม่ฟังคำของแม่
นัยน์ตาฉินเฟยเอ๋อร์มีน้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจ นางพยายามไม่ให้น้ำตาไหลลงมา
ท่าทางเช่นนี้ของนางยิ่งทำให้เวินอวี่โกรธแค้น สายตาจับจ้องไปที่ซู่อีกับเฟิงหรูชิงเขม็ง
“ได้”
ฉินเฟยเอ๋อร์ยิ้มอย่างน่าเวทนา “ข้าคำนับขอโทษแต่ไม่ใช่ต่อนาง เพียงแต่เป็นเพราะมู่เส่าฮูหยินเป็นผู้ใหญ่ เด็กย่อมต้องเชื่อฟังคำของผู้ใหญ่”