เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 874

ตอนที่ 874 ซู่อีกลับมาแล้ว (3)

สีหน้าฉินเฟยเอ๋อร์ขาวซีด นางไอเป็นเลือดออกมาอีกครั้งแล้วซวนเซลุกขึ้นมาจากพื้น

“เฟยเอ๋อร์” สายตาของเวินอวี่ทั้งปวดใจทั้งโกรธแค้น “จิตใจที่ดีงามของเจ้าต้องแบ่งแยกฝ่ายตรงข้ามด้วย หากเจ้าเป็นเช่นนี้ต่อไปคนอื่นก็จะไม่เห็นตระกูลฉินของพวกเราอยู่ในสายตา ถึงแม้ว่าท่านพ่อของเจ้าจะจิตใจดีงามเหมือนเจ้า แต่อย่างน้อยเขาก็รู้ว่าเรื่องเดียวกันไม่ควรทำซ้ำถึงสามครั้ง คนคนหนึ่งที่ยั่วยุตระกูลฉินครั้งแล้วครั้งเล่าคนเช่นนี้จะสามารถอดทนได้อย่างไร?”

ฉินเฟยเอ๋อร์กำมือแน่น

“ข้าเพียงแค่ทำเพื่อเฉินเอ๋อร์...” หากไม่ใช่เพื่อเฉินเอ๋อร์นางไม่มีทางอดทนถอยให้เช่นนี้

ทว่าเฟิงหรูชิงใช้เท้าเหยียบศีรษะนางครั้งแล้วครั้งเล่า นางก็เป็นคนมีความรู้สึกเช่นกันจะทนให้นางทำเช่นนี้ต่อไปได้อย่างไร?

“โมโหแล้วหรือ?” เฟิงหรูชิงยิ้มตาหยี “ที่แท้เจ้าก็รู้จักโมโหด้วย ตอนนั้นที่หลัวลี่ถูกคนรังแกอย่างร้ายกาจเจ้าเกลี้ยกล่อมให้นางใช้คุณธรรมตอบแทนความแค้นมิใช่หรือ? ข้าเพียงแค่ให้เจ้าล้มสองครั้งเท่านั้นเจ้าก็โมโหแล้วหรือ?” ฉินเฟยเอ๋อร์ตัวสั่น

ผู้หญิงคนนี้กำลังแก้แค้นนางแทนหลัวลี่?

“ลงมือ!” สายตาเวินอวี่ฉายแววดุร้ายตะโกนเสียงดัง

กลุ่มคนตระกูลฉินชักดาบออกมาแล้วขยับเข้าไปใกล้เฟิงหรูชิง...เฟิงหรูชิงยังคงยิ้มน้อยๆ นิ่งเรียบดุจสายลมแผ่วเบา ทว่าภายใต้รอยยิ้มของนางแอบซ่อนความหนาวเย็นเอาไว้

เหมือนกับดาบที่กินคนสามารถกลืนกินทุกคนได้ทุกเมื่อ...ในตอนนี้เองเสียงอ่อนเบาเสียงหนึ่งดุจดั่งสายลมอันหนาวเหน็บพัดผ่านหน้าทุกคน ทั้งๆ ที่เสียงนี้เบาบางเช่นนี้แท้ๆ แต่กลับทำให้คนตัวสั่น

“ข้าเพียงแค่ออกจากจวนเทียนเสินไปสิบกว่าปีเท่านั้น ทำไม? จวนเทียนเสินนี้ให้ตระกูลฉินเป็นผู้ตัดสินใจตั้งแต่เมื่อใดกัน?”

สำหรับคนที่อยู่ในเหตุการณ์แล้วเสียงนี้ไม่คุ้นเคยยิ่งนัก ทว่าสำหรับเวินอวี่แล้วคุ้นเคยจนเข้าไปถึงกระดูก ทำให้ตัวนางแข็งทื่ออย่างควบคุมไม่ได้

เฟิงหรูชิงชะงักไป นางเบนสายตาไปมองก็เห็นภายใต้แสงอาทิตย์ตกนั้นมีหญิงชุดขาวกำลังย่างกายเข้ามาช้าๆ

หญิงสาวงดงามดุจภาพวาดไม่มีร่องรอยของอายุแม้แต่น้อย นางโดดเด่นสง่างามสายตานิ่งสงบไร้คลื่นใดๆ

มีเพียงตอนที่เห็นเฟิงหรูชิงมุมปากของนางจึงมีรอยยิ้มบางเบา นางเดินมาตรงหน้านางใช้นิ้วมือลูบเส้นผมสีดำของหญิงสาวเบาๆ และน้ำเสียงอ่อนโยน

“ชิงเอ๋อร์เหตุใดจะไปก็ไม่พูดสักคำ? แล้วยังมาที่นี่โดยไม่บอกไม่กล่าวอีก”

“อื้อ ข้าไม่อยากให้พวกท่านกลับมา...” นางไม่อยากให้ซู่อีกับหนานเสียนกลับมา ดังนั้นนางจึงได้เข้ามาในจวนเทียนเสินคนเดียว

“แต่ถ้าพวกเราไม่กลับมาก็ไม่รู้ว่าเจ้าต้องถูกรังแกมากน้อยเพียงใด” สายตานิ่งเรียบของซู่อีหันไปทางเวินอวี่ช้าๆ เอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง “ฉินฮูหยิน เจ้าไม่พอใจอะไรชิงเอ๋อร์ของข้าอย่างนั้นหรือ?”

สีหน้าเวินอวี่ขาวโพลน นางจ้องมองใบหน้าสง่างามตรงหน้าด้วยความตื่นตระหนก

“ท่านแม่?” ฉินเฟยเอ๋อร์เห็นท่าทีของเวินอวี่นัยน์ตานางก็ฉายแววประหลาดใจ

ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่? เหตุใด...จึงทำให้ท่านแม่เกรงกลัวเช่นนี้?

เวินอวี่ดึงมือฉินเฟยเอ๋อร์แน่นฝืนเผยรอยยิ้มแห้งที่มุมปาก “มู่เส่าฮูหยิน คิดไม่ถึงว่าไม่ได้พบกันนานหลายปีเจ้าจะยังงดงามและอ่อนเยาว์เช่นนี้ข้าเกือบจะจำไม่ได้ไปทั่วขณะ ก่อนหน้านี้ข้าไม่รู้ว่าแม่นางผู้นี้มีความสัมพันธ์กับเจ้า เฟยเอ๋อร์พวกเรากลับกัน”

มู่เส่าฮูหยิน...หลังจากได้ยินคำเรียกนี้ของเวินอวี่ฉินเฟยเอ๋อร์ก็สั่นสะท้าน

ในจวนเทียนเสินมู่เส่าฮูหยินมีเพียงคนเดียว

ซู่อีที่เคยพาคุณชายหนานเสียนจากไป!

ผู้หญิงหน้าตางดงามคนนี้ก็คือ...ท่านแม่ของหนานเสียน?

นางกับเฟิงหรูชิงมีความสัมพันธ์อะไรกัน?