เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 873

ตอนที่ 873 ซู่อีกลับมาแล้ว (2)

ร่างฉินเฟยเอ๋อร์สั่นสะท้านสีหน้าซีดขาว

นางกัดริมฝีปากราวกับถูกเหยียดหยาม ใบหน้าก็ยิ่งไม่น่ามองเป็นที่สุด

“เจ้า...จะเข้าตระกูลฉินของข้าให้ได้จริงหรือ? เจ้าปล่อยเสี่ยวเฉินไปไม่ได้หรือ?”

เดิมนางตั้งใจจะยอมถอยแล้ว

ขอเพียงเสี่ยวเฉินดีใจ ให้นางเข้าสู่ขอผู้หญิงคนนี้ก็ไม่เป็นไร

ทว่าเห็นได้ชัดว่าเฟิงหรูชิงไม่รักตัวเอง นางจะให้น้องชายก้าวเข้าไปในกองไฟนี้ได้อย่างไร?

ตอนนี้นางเพียงต้องการอาศัยตอนที่เสี่ยวเฉินยังไม่ถลำลึกลงไป ช่วยเขาออกมาจากกองไฟ

...

ฐานะของตระกูลฉินในจวนเทียนเสินสูงส่ง ทำให้ประตูบ้านในตอนนี้ถูกล้อมด้วยผู้คนจำนวนไม่น้อย

ทุกคนล้วนไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เหตุใดฮูหยินตระกูลฉินจึงต้องพาคนกลุ่มหนึ่งมาบีบหญิงสาวคนหนึ่ง

ทว่าในตอนนั้นเอง...

เสียงดังปึ้ง!

เถาวัลย์ทะลุขึ้นมาจากพื้นในทันที หิ้วร่างของฉินเฟยเอ๋อร์ขึ้นกลางอากาศราวกับหนวดปลาหมึก แล้วทุ่มลงพื้นอย่างแรง

โลกทั้งใบกลับสู่ความเงียบในที่สุด

เวินอวี่ตกตะลึงนิ่งค้าง

นางไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนกล้าทำร้ายลูกสาวของนางต่อหน้านาง ครั้งนี้ต่อให้ฉินเฟยเอ๋อร์ห้ามนางนางก็ไม่มีทางปล่อยคนชั้นต่ำนี่ไป

“เข้ามา จับตัวนางผู้นี้ให้ข้า จับมาเดี๋ยวนี้!”

เวินอวี่โกรธจนเต้นเร่าไม่มีกิริยามารยาทเหมือนที่ผ่านมาแม้แต่น้อย นัยน์ตาของนางฉายความโกรธแค้นมากพอที่จะเผาคนได้

ฉินเฟยเอ๋อร์ไอออกมาเป็นเลือดครั้งหนึ่ง ร่างของนางสั่นคลอนฉุดลากใจผู้คนได้อย่างง่ายดาย

ไม่ว่าเรื่องนี้ใครถูกใครผิดก็ไม่จำเป็นต้องถามต้นเหตุใดๆ แล้ว

ในฐานะผู้ที่อ่อนแอย่อมทำให้คนมากมายยืนอยู่ข้างนาง!

“แม่นางน้อยผู้นี้อายุยังน้อยแต่กลับโหดเหี้ยมเช่นนี้ ไม่รู้ว่าต่อไปใครจะรับนางได้”

“เท่าที่ข้าดูหญิงสาวที่โหดเหี้ยมเช่นนี้ชาตินี้ไม่มีทางได้แต่งงานออกไปได้หรอก อีกอย่างเมื่อครู่ข้ายังได้ยินคุณหนูใหญ่ตระกูลฉินพูดว่านางกำลังเกาะนายน้อยฉินเฉินของตระกูลฉินอยู่?”

“แม้ฉินเฟยเอ๋อร์จะมาหานางก็ไม่ผิด ใครจะยอมให้น้องชายตัวเองสู่ขอหญิงสาวที่โหดเหี้ยมเช่นนี้? หากสู่ขอผู้หญิงเช่นนี้เข้าตระกูล ตระกูลฉินคงไม่มีทางอยู่อย่างเป็นสุขแน่!”

...

เสียงของทุกคนบนถนนภายใต้แสงอาทิตย์ตกนี้ดูฉับพลันและบาดหูยิ่งนัก

เฟิงหรูชิงกลับเหมือนไม่ได้ยิน มุมปากของนางมีรอยยิ้มบางๆ สายตาสงบนิ่งมองไปยังคนตระกูลฉินที่ล้อมนางเอาไว้

โลกทั้งใบราวกับมีนางเพียงคนเดียว ต่อสู้เพียงลำพังแผ่นหลังเหยียดตรง

“ข้าตีเจ้า เจ้าไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจริงหรือ?” นางไม่มีความหวาดกลัวบนใบหน้าแย้มยิ้มบางดุจภาพวาด “เจ้าทำลายชื่อเสียงข้าเช่นนี้ข้ายังไม่มีสิทธิ์ตีเจ้าอีกหรือ? เหมือนที่เจ้าทำเพื่อหน้าตาตัวเองโดยไม่ลังเลที่จะให้หลัวลี่ต้องอดทนอดกลั้น?”

เสียงทั้งหมดหายไปแล้ว

ตอนแรกคนที่สามารถไปร่วมงานเลี้ยงจวนฝูจู่มีอยู่ไม่มาก ทว่าสำหรับหลัวลี่ชื่อนี้คนจวนเทียนเสินมากมายก็รู้จักเป็นอย่างดี

ฉินเฟยเอ๋อร์จิตใจดีอ่อนโยน นางเหมือนมีกลิ่นอายของเทพธิดาส่องสว่างใต้หล้า

หลัวลี่ก็คือปีศาจร้าย นิสัยเหมือนเด็ก หยิ่งผยอง ชอบก่อเรื่อง

ทว่าปีศาจร้ายนี่ถูกเทพธิดากดปราบไว้แล้ว ในโลกใบนี้ก็คงมีแต่ฉินเฟยเอ๋อร์ที่สามารถกดหลัวลี่เอาไว้ได้

ฉินเฟยเอ๋อร์ที่เป็นเช่นนี้ดูเหมือนไม่ผิด นางทำไปทั้งหมดล้วนเพื่อความสงบสุขของจวนเทียนเสิน หากไม่มีนางหลัวลี่จะเปลี่ยนเป็นว่านอนสอนง่ายเช่นนี้ได้อย่างไร?

อะไรที่เรียกว่าอดทนอดกลั้น?

คนใจกว้างจึงจะทำเรื่องใหญ่สำเร็จ หากเพียงเพื่อเรื่องเล็กๆ ก็คิดเล็กคิดน้อย คนเช่นนี้จะได้รับการชื่นชมยกย่องจากผู้คนได้อย่างไร?