เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 877
ตอนที่ 877 ตระกูลมู่มาเยือน (1)
คิ้วเวินอวี่ขมวดเล็กน้อย สักพักนางจึงค่อยคลายออก
“ข้าจะให้พ่อของเจ้าไปสืบดูฐานะของผู้หญิงคนนี้ เจ้าไม่ต้องกังวลจนเกินไป นางผู้นี้อย่างมากก็เป็นแค่ลูกสาวบุญธรรมของหนานซู่อีเท่านั้น ไม่มีทางเป็นลูกสะใภ้ที่เข้าตานางแน่”
“จริงหรือ?” สายตาของฉินเฟยเอ๋อร์มีประกายแสง
“เฟยเอ๋อร์ ข้าก็เคยเป็นลูกสะใภ้ ความสัมพันธ์ของแม่สามีกับลูกสะใภ้ก็คือศัตรู ตอนแรกข้าดีต่อท่านย่าเจ้าเช่นนี้ท่านย่าเจ้าก็ยังไม่ชอบข้าไปเสียทุกเรื่อง?” เวินอวี่ยิ้มเยาะ “หากข้ามีลูกชายข้าก็ไม่มีทางชอบผู้หญิงที่แย่งลูกชายของข้าไป ดังนั้นซู่อีไม่ชอบเจ้าเป็นเรื่องปกติ นางชอบนางผู้นั้นนั่นก็พิสูจน์ว่านางผู้นั้นกับหนานเสียนไม่มีความสัมพันธ์ใดๆ”
ฉินเฟยเอ๋อร์ยังคงตื่นตระหนกอยู่ นางกัดริมฝีปากแน่นสีหน้าซีดยิ่งกว่าเดิม
“อีกอย่าง แม้ว่านางผู้นั้นจะอาศัยตระกูลฝูจู่ก็ไม่ได้มีความหมายอะไร อย่างมากก็แค่กู้อีอีไม่เคยมีเพื่อนมาก่อน พอมีคนยอมประจบประแจงนางนางก็ย่อมชื่นชอบเป็นอย่างยิ่ง รอกู้อีอีไม่ชอบนางแล้วนางก็ไม่มีอะไรดีเลย เจ้าคิดว่ามู่หลิงจะเอาลูสะใภ้เช่นนี้หรือ? แม้แต่สิทธิ์จะเป็นอนุยังไม่มี”
ความจริงแล้วด้วยฐานะของกู้อีอีคนที่ประจบประแจงนางมีอยู่ไม่น้อย ทำอย่างไรได้คุณหนูใหญ่ผู้นี้อารมณ์รุนแรงยิ่งนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งไม่ชอบหญิงสาวที่หน้าตางดงาม ทำให้ข้างกายนางไม่มีเพื่อน
ไม่ง่ายเลยที่จะมีผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ถูกนิสัยเสียๆ ของกู้อีอีขับออกไป นานวันเข้านางก็ย่อมยอมรับหญิงคนนี้ก็เป็นเรื่องปกติ
รอวันหน้าเพื่อนกู้อีอีมีมากแล้ว ก็ต้องลากเส้นแบ่งชัดเจนกับคนไร้ประโยชน์ ผู้หญิงที่ประจบประแจงไปเสียทุกเรื่อง หลังจากนั้นตระกูลมู่ก็ยิ่งไม่มีทางยอมรับนาง
ฉินเฟยเอ๋อร์ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออก
สำหรับหนานเสียนนางไม่เคยเป็นกังวล หนานเสียนไม่ใช่คนประเภทที่จะชอบคนจากรูปลักษณ์ภายนอก และไม่มีทางชอบผู้หญิงที่ไม่สะอาดด่างพร้อยไปทั้งตัว
ที่นางกังวลเพียงสิ่งเดียวก็คือซู่อีชอบเฟิงหรูชิงมากเกินไป เกิดนางอาศัยฐานะของแม่บีบบังคับให้หนานเสียนสู่ขอเฟิงหรูชิง
หนานเสียน...คงปฏิเสธคำขอของแม่ของเขาไม่ได้
“ท่านแม่ พวกเรากลับกันเถอะ”
ฉินเฟยเอ๋อร์เห็นสายตาเห็นอกเห็นใจจากบรรดาคนที่ล้อมรอบสีหน้าก็ยิ่งไม่ดีเป็นอย่างยิ่ง
เห็นชัดว่าคนถูกรังแกคือนาง คนที่ได้รับการเห็นอกเห็นใจก็คือนาง
ทว่านางรู้สึกได้เพียงความอัปยศ
ในจวนเทียนเสินนางเป็นเทพธิดาในสายตาทุกคนมาตลอด ตอนนี้นางกลับถูกบีบให้คุกเข่ารับผิดต่อหน้าผู้หญิงคนหนึ่ง นี่เป็นความอัปยศที่นางไม่มีวันลบล้างออกไปได้
...
ห้องโถงใหญ่ตระกูลมู่
ปรมาจารย์ไห่หรงลูบหนวดเคราบนใบหน้ามีรอยยิ้ม “มู่หลิง ข้าก็พักอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว อาการป่วยของท่านผู้เฒ่าข้ายังต้องกลับไปคิดหาวิธี แต่ว่าเฉียนคุนเจ้านั่นบอกว่าจะแนะนำหญิงสาวที่มีพรสวรรค์ไม่เลวคนหนึ่งให้ข้ารู้จัก รอทำความรู้จักแล้วข้าก็จะไปแล้ว”
เขาไม่เคยยินดีที่จะอยู่พักข้างนอกนานๆ อีกอย่างมีเพียงแต่กลับไปในเขาเท่านั้นเขาจึงจะสามารถขบคิดเรื่องอาการป่วยของท่านผู้เฒ่าได้อย่างสงบ
ครั้งนี้เขามาตระกูลมู่ตรวจอาการให้ท่านผู้เฒ่าก็พอแล้ว ไม่มีความจำเป็นจะต้องอยู่นานเกินไป
ใจมู่หลิงผ่อนคลายลงในทันทีทว่าบนใบหน้ากลับไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา
“หลายวันมานี้ต้องขอบคุณท่านมากแล้ว อีกไม่นานก็จะเป็นวันคล้ายวันเกิดของท่านผู้เฒ่าของตระกูลเรา ปรมาจารย์ไห่หรงไม่อยู่ต่อหรือ?”
ปรมาจารย์ไห่หรงส่ายศีรษะ “ปีนี้นางหนูคนนั้นก็ไม่กลับมาอีก ข้าอยู่ต่อก็ไม่มีความหมายอะไร”
นางหนูคนนั้นที่เขาเอ่ยถึงก็คือซู่อีเมื่อหลายปีก่อน
ในใจมู่หลิงผ่อนคลายได้โดยสิ้นเชิง
เดิมเขาไม่ได้ตั้งใจจะให้ปรมาจารย์ไห่หรงพักอยู่นานเกินไป เกิดซู่อีกลับมาแล้วเจอหน้ากับปรมาจารย์ไห่หรง เช่นนั้นคำโกหกที่เขากับชิงเยียนสร้างขึ้นก็ต้องถูกเปิดเผย