เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 869

ตอนที่ 869 เสี่ยวย่า (3)

“เจ้าอยากไปกับข้าตอนนี้แบบนี้คงไม่ได้ เจ้าไปอาบน้ำก่อนเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วหลังจากนั้นข้าจะพาเจ้าออกไป”

แม้ว่านางจะอ่อนโยนกับผู้หญิงมากแต่ก็ไม่ใช่คนมีเมตตามากมายเช่นนั้น

แต่กลับไม่รู้เพราะเหตุใด พอเห็นหญิงสาวน่าสงสารคนนี้ในใจของนางก็หวั่นไหวขึ้นมา

บางทีตัวนางเองก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดจึงอยากพาหญิงสาวคนนี้ออกไป...

หญิงสาวจับแขนของเฟิงหรูชิงแน่น ท่าทีของนางดื้อดึงไม่ยอมปล่อยมือ

“เจ้าปล่อยข้าก่อน” เฟิงหรูชิงถอนหายใจเอ่ยเกลี้ยกล่อมดีๆ “ข้าไม่มีทางทิ้งเจ้าไว้ จริงๆ”

หญิงสาวชะงักจ้องมองเฟิงหรูชิงค้าง ราวกับกำลังพิจารณาความจริงในคำพูดนาง

สุดท้ายก็ยังรู้สึกว่าคำพูดของนางเชื่อไม่ได้

นาง...ไม่ใช่คนที่พูดคำไหนคำนั้น

เฟิงหรูชิงมองเห็นความสงสัยจากในดวงตาของหญิงสาว นางจึงหันไปมองกู้อีอี “คำพูดของข้าเชื่อไม่ได้?”

กู้อีอีครุ่นคิดแล้วพยักหน้า

“ขอเพียงมีหนานเสียนอยู่คำพูดของเจ้าก็ไม่อาจเชื่อถือได้”

หากหนานเสียนพูดคำเดียว เฟิงหรูชิงจะต้องละทิ้งพวกนางแล้วหนีไปไกลลิบกับผู้ชายคนนั้น

นางที่เป็นเช่นนี้จะเชื่อได้อย่างไร?

หางคิ้วเฟิงหรูชิงกระตุก ที่แท้ภาพลักษณ์ของนางในใจกู้อีอีเป็นเช่นนี้นี่เอง

นางหันไปใช้สายตาจับจ้องที่ตัวของหญิงสาว

“เช่นนั้นเจ้าจะจับข้าไว้จนถึงเมื่อใดกัน?”

หญิงสาวเงียบไปสักพักแล้วส่ายหน้าไม่ยินยอมปล่อยมือเช่นเดิม

“อีกเดี๋ยวเจ้าต้องไปอาบน้ำข้าจะรอเจ้าอยู่ข้างนอก เจ้าคงจะไม่ให้ข้าเข้าไปกับเจ้าด้วยหรอกนะ? ถึงแม้ว่าพวกเราจะล้วนเป็นผู้หญิงไม่จำเป็นต้องหลีกเลี่ยงไม่ให้ผู้อื่นสงสัย แต่ว่าเจ้าจับข้าไว้แล้วเจ้าจะอาบน้ำอย่างไร?”

ครั้งนี้หญิงสาวรู้สึกว่าคำพูดของเฟิงหรูชิงมีเหตุผล นางกัดริมฝีปากแล้วปล่อยมือ

“ฝูจู่ รบกวนท่านให้คนพานางไปอาบน้ำแล้วค่อยพามาพบข้า”

“ได้”

กู้สื่อถอนหายใจ หญิงสาวคนนี้ในที่สุดก็นับว่าได้ส่งออกไปเสียที

ทว่าที่ทำให้กู้สื่อไม่เข้าใจก็คือ เหตุใดนางจึงไม่ยินยอมออกจากคุกมาตลอด แต่พอเฟิงหรูชิงปรากฏตัวนางก็ยินยอมที่จะไป?

หญิงสาวไม่มีทางเปิดปากพูดเรื่องเหล่านี้ กู้สื่อก็ย่อมไม่มีทางเข้าใจ

หลังจากเขาพาหญิงสาวลงมาจากเขาได้รับความสนใจจากผู้คนนับไม่ถ้วน

ไม่มีใครเข้าใจว่าเหตุใดฝูจู่ขึ้นไปบนหลังเขาแล้วก็พาหญิงสาวที่ใบหน้าน่าเกลียดคนหนึ่งลงมา?

หญิงสาวกลัวสายตาของคนพวกนั้นจึงหลบอยู่ด้านหลังของเฟิงหรูชิง มือที่เปรอะเปื้อนดึงชายเสื้อของนางไว้แน่นนัยน์ตาแฝงด้วยความตื่นตระหนก

หญิงสาวคนหนึ่งที่ไม่ได้เห็นแสงอาทิตย์มานานหลายปียากนักที่จะคุ้นชินกับสายตาของคนรอบข้าง

หากไม่ใช่เพราะเฟิงหรูชิงอยู่ที่นี่นางคงหันหลังหนีกลับหลังเขาไปแล้ว

กู้สื่อสั่งสาวใช้ให้พาหญิงสาวไปอาบน้ำแต่งตัว หลังจากนั้นก็ให้กู้อีอีพาเฟิงหรูชิงไปเดินเล่นในจวนฝูจู่ตามสบาย

เมื่อเห็นว่ากู้สื่อจะปลีกตัวออกไปก่อนเฟิงหรูชิงก็เงียบไปสักพัก จู่ๆ ก็เอ่ยถามขึ้น “ฝูจู่ หลังเขาของจวนเทียนเสินนี้เป็นสถานที่ต้องห้าม ท่านรู้หรือไม่ว่าเหตุใดมันจึงเป็นสถานที่ต้องห้าม?”

ชิงหานเคยพูดไว้ หญิงสาวคนนั้นไม่ใช่คนที่ร้องเรียกนาง

นั่นก็พิสูจน์แล้วว่าที่บนหลังเขายังมีสิ่งของอะไรบางอย่างที่นางไม่รู้อยู่

“ข้าเองก็ไม่แน่ชัด” กู้สื่อขมวดคิ้ว “ตอนแรกฝูจู่คนก่อนถูกข้าฆ่าตายเร็วเกินไปเรื่องพวกนี้ข้าจึงไม่ทันได้ถามแน่ชัด หญิงสาวใบ้เมื่อครู่กับข้าก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกันเป็นฝูจู่คนก่อนที่พามา ข้าให้นางไปนางก็ไม่ยอมไปจะอยู่บนหลังเขานี่ท่าเดียว”

ตอนที่เอ่ยประโยคนี้น้ำเสียงของกู้สื่อแฝงด้วยความเศร้าและความขุ่นเคือง