เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 870

ตอนที่ 870 เสี่ยวย่า (4)

“ข้ากลัวว่าคนอื่นจะคิดว่าข้าลักพาตัวผู้หญิงคนนี้มาจึงได้ให้หลังเขาเป็นสถานที่ต้องห้ามต่อไป ปกติแล้วแม้แต่ทหารอารักขายังได้แค่ยืนเฝ้าอยู่ที่ด้านล่างของหลังเขา หากข้าไม่ขึ้นหลังเขาไม่ว่าใครก็ห้ามขึ้นไป ดีที่ผู้หญิงคนนี้ถูกส่งออกไปเสียที ในที่สุดหลังเขาก็สามารถปลดจากพื้นที่ต้องห้ามได้แล้ว”

“ไม่” เฟิงหรูชิงส่ายหน้า “ท่านปิดหลังเขาไว้เป็นสถานที่ต้องห้ามเช่นเดิม ห้ามใครขึ้นไปทั้งนั้น”

“เพราะอะไร?”

“ข้าก็ไม่แน่ชัด ข้ารู้สึกว่าบนหลังเขายังมีสิ่งของที่พวกเรายังไม่รู้”

หลังเขาอยู่ในจวนฝูจู่ หากหลังเขามีอะไรจริงกู้สื่อต้องรู้นานแล้ว

แต่ว่านางยังไม่ได้พูดออกมาทั้งหมดปล่อยให้เขาคาดเดาเอาเอง

เป็นอย่างที่คิด คำพูดของเฟิงหรูชิงทำให้ในใจกู้สื่อเต็มไปด้วยความครุ่นคิด แม้ออกมาแล้วก็ยังขบคิดเรื่องหลังเขาตลอดทาง

ฝูจู่คนก่อนปิดหลังเขาเป็นสถานที่ต้องห้ามต้องไม่ใช่ทำตามอำเภอใจแน่ จะต้องมีสิ่งของอะไรที่เขาไม่รู้อยู่...

เขาในตอนนี้ยังไม่รู้ว่าของนั่นเป็นอะไรกันแน่!

ภายใต้แสงอาทิตย์ตกดิน

เฟิงหรูชิงเอนกายอยู่ในศาลาท่าทางเกียจคร้าน นางมองตรงไปด้านหน้าเห็นหญิงสาวที่เดินมาภายใต้การนำทางของสาวใช้

รูปร่างของหญิงสาวคนนี้ดีมาก ผ้าไหมสีเขียวเหมือนน้ำตก และดูสดชื่นขึ้นหลังจากที่นางได้อาบน้ำทำความสะอาด

ทว่าหญิงสาวที่มีรูปร่างงดงามเช่นนี้บนใบหน้าของนางกลับเต็มไอด้วยแผลเป็น โหดร้ายและน่าหวาดกลัว

หญิงสาวท่าทางไม่สบายใจ ตอนที่เห็นเฟิงหรูชิงภายใต้แสงอาทิตย์ตกความตื่นตระหนกของนางก็สงบลงในที่สุด

ดีที่นางยังอยู่

“เจ้าชื่ออะไร?” เฟิงหรูชิงยกมุมปากเอ่ยถาม

หญิงสาวเม้มปากเบาๆ ดวงตาเป็นประกายจับจ้องเฟิงหรูชิงไม่ละสายตา

“พูดไม่ได้หรือ? เช่นนี้แล้วข้าเรียกเจ้าว่าเสี่ยวย่าดีหรือไม่?” เฟิงหรูชิงยิ้มบาง

แสงนัยน์ตาหญิงสาวประกายยิ่งกว่าเก่ารีบพยักหน้ารับ

“เจ้าจะไปกับข้าจริงหรือ?” เฟิงหรูชิงลุกขึ้นช้าๆ แล้วเดินไปทางเสี่ยวย่า

สายตาเสี่ยวย่าเด็ดเดี่ยวไม่มีความลังเลใดๆ

“ข้ารักษาแผลเจ้าให้หายได้” เฟิงหรูชิงหยุดฝีเท้าลง “ต่อจากนี้ไปเจ้าก็อยู่ข้างกายข้า”

เสี่ยวย่านอกจากใบหน้าถูกทำลายแล้วพลังยังถูกทำลายด้วย แม้จะเป็นเช่นนี้เฟิงหรูชิงก็ยังมองออกว่าพรสวรรค์ของหญิงสาวผู้นี้ไม่ได้แข็งแกร่งนัก ทว่าไม่เป็นไร ที่นางต้องการไม่ใช่พรสวรรค์แต่เป็น...คนที่มีความเพียรพยายามสูงพอ

เสี่ยวย่ายกยิ้ม

บนใบหน้าอัปลักษณ์นี้รอยยิ้มนี้ควรจะอัปลักษณ์เป็นที่สุด ทว่าไม่รู้ว่าอย่างไรภายใต้แสงอาทิตย์ตกกลับดูเจิดจ้ายิ่งนัก

“พวกเราไปกันเถอะ บาดแผลของเจ้าข้าจะรักษาให้เจ้า เส้นเอ็นที่ถูกตัดขาดของเจ้าข้าก็จะช่วยต่อให้ ที่เจ้าต้องทำก็คือขยันฝึกตบะ” สายตาของเฟิงหรูชิงมองไปยังเสี่ยวย่า “เจ้าต้องจำเอาไว้ อยู่ข้างกายข้าพรสวรรค์ไม่แข็งแกร่งได้แต่ต้องพยายามฝึกตบะมากยิ่งขึ้น บนโลกใบนี้ไม่มีใครเกิดมาเป็นคนไร้ประโยชน์ หากเป็นคนไร้ประโยชน์เช่นนั้นก็ต้องหลั่งหยาดเหงื่อออกมาให้มากกว่าผู้มีพรสวรรค์แล้วก้าวข้ามพวกเขา”

แววตาเสี่ยวย่าตกอยู่ในภวังค์

ปีนั้นพระองค์รับศิษย์หญิงสาวในใต้หล้านับไม่ถ้วนช่วงยิงกันเพียงเพื่อให้ได้เข้าเป็นคนของพระองค์ และสามารถทำให้ตระกูลได้รับการปกป้องไปทั้งชีวิต

พระองค์เป็นเทพในดวงใจของทุกคนไม่เว้นแม้แต่นาง

แต่ว่าพรสวรรค์ของนางย่ำแย่มากก็ยังคงไปลองเสี่ยงทดสอบ

ในผู้มีพรสวรรค์นับไม่ถ้วนนางเป็นคนที่ไม่โดดเด่นที่สุดอีกทั้งยังถูกคนรังแก เป็นเทพในใจนางที่นำนางออกมาจากด้านหลังกลุ่มคน นางไม่มีวันลืมคำพูดที่พระองค์พูดในตอนแรก...