เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 868

ตอนที่ 868 เสี่ยวย่า (2)

แต่กู้สื่อต้องการชักชวนให้พวกนางออกไปจากที่นี่ตลอดเช่นนี้แล้วกู้อีอีก็ยิ่งอยากรู้ว่าในคุกแห่งนี้ขังใครเอาไว้กันแน่จึงทำให้ท่านพ่อสนใจถึงเพียงนี้

“เสี่ยวชิง ท่านพ่อของข้าจะต้องชิงตัวหญิงสาวมาแน่ ไป พวกเราเข้าไปดูกัน”

กู้สื่อยิ่งเป็นเช่นนี้กู้อีอีก็ยิ่งดื้อดึงจะเข้าไปในคุก

ตอนนี้กู้สื่ออยากจะห้ามก็ไม่ทันเสียแล้ว...กู้อีอีถีบประตูคุกจนเปิดออกมาแล้ว

ในมุมมืดหญิงสาวสกปรกมอมแมมไปทั้งตัวขดกายอยู่ ผมของนางร่วงลงมาปกคลุมในหน้าน่าเกลียดเอาไว้

ตอนที่เกิดฉากนี้ขึ้นหน้าของกู้สื่อขาวซีดหัวใจเต้นแรง ภาพลักษณ์ที่ดีงามของเขาในใจของลูกสาวพลังทะลายลงแล้ว ความจริงแล้ว ตั้งแต่เริ่มแรกกู้อีอีก็ไม่คิดว่ากู้สื่อจะทำเรื่องบีบบังคับครอบครองหญิงเช่นนี้ออกมาได้ นางเพียงพูดออกไปลอยๆ เท่านั้น

ทว่าตอนนี้พอได้เห็นหญิงสาวที่ขดตัวอยู่ในมุมท่าทางน่าสงสารแล้วกู้อีอีก็หันหน้าไปแข็งทื่อ “ท่านพ่อ ท่านทำเรื่องผิดที่ยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานเช่นนี้จริงหรือ?”

มิน่า...มิน่าหลังเขาจึงเป็นที่ต้องห้าม

ที่แท้...ก็เพื่อปกปิดเรื่องน่าเกลียดพวกนี้

ปากกู้สื่อสั่น “ข้าบอกว่าข้าไม่รู้เรื่องเป็นนางที่ไม่ยอมไปเองเจ้าเชื่อหรือไม่?”

“ท่านพ่อ ท่านเห็นนางเป็นคนโง่หรือ? เหตุใดต้องอยู่ที่นี่ไม่ยอมไปไหน?”

“...”

ที่จริงกู้สื่ออยากจะพูดคำหนึ่งเหลือเกิน นี่ก็คนโง่ไม่ใช่หรือไง?

ทว่าต่อหน้าคำถามของลูกสาวสุดท้ายแล้วเขาก็ไม่อาจเอ่ยออกไป

เฟิงหรูชิงก้าวไปข้างหน้านิ่งๆ นิ้วมือของนางแหวกผมของหญิงสาวเบาๆ เผยให้เห็นแผลเป็นเต็มใบหน้า

น่าเกลียดเป็นที่สุด

ทว่านัยน์ตาของนางไม่มีความรังเกียจอย่างที่คิด มีเพียงความครุ่นคิด

ชิงหานชี้นำนางมาถึงที่นี่แท้ๆ แต่ว่าที่นี่นอกจากหญิงสาวคนหนึ่งแล้วก็ไม่มีของอื่นอยู่เลย แต่เห็นได้ชัดว่าของที่ร้องเรียกชิงหานนั่นไม่ใช่หญิงสาวคนนี้

ในที่สุดหญิงสาวก็เงยหน้าขึ้น

ตอนที่เห็นใบหน้านั้นกู้อีอีก็ตกใจเป็นอย่างยิ่ง บนใบหน้านางมีแต่ความโกรธ ไม่รู้ว่าได้รับความลำบากยากเข็ญมามากมายเพียงใด ใบหน้าของนางถึงได้เปลี่ยนเป็นเช่นนี้

หากบอกว่าพ่อของตัวเองทนความโดดเดี่ยวไม่ไหว ชิงหญิงสาวเอามาไว้ในบ้านนางอาจจะเชื่อแต่ว่าพ่อของนางไม่มีทางทำเรื่องทำลายใบหน้าของคนเช่นนี้ออกมาแน่!

สายตาของหญิงสาวจ้องมองเฟิงหรูชิง นัยน์ตาของนางแฝงด้วยความงุนงงและลังเล ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง จู่ๆ หญิงสาวก็ดูเหมือนจะรู้สึกถึงบางอย่าง นางรีบใช้มือที่สกปรกนั่นจับแขนของเฟิงหรูชิงไว้แน่น นานมากแล้วที่นางไม่ได้ออกไปจากที่แห่งนี้ บนมือเต็มไปด้วยดินโคลนทิ้งรอยมือเอาไว้บนแขนเสื้อเฟิงหรูชิง

“เสี่ยวชิง!”

กู้อีอีตกใจหน้าซีด กำลังคิดจะก้าวเข้าไปกลับถูกเฟิงหรูชิงยกมือขึ้นห้าม

สายตาของเฟิงหรูชิงเป็นมิตรไม่มีความรังเกียจใดๆ ดวงตาจ้องมองไปยังหญิงสาวตรงหน้า

“เจ้าอยากให้ข้าพาเจ้าไป?” หญิงสาวพยักหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย สายตาไม่ได้เศร้าสร้อยเฉกเช่นตอนแรกแต่สว่างจ้าดุจดวงดาว

“แผลของเจ้าคนที่นี่เป็นคนทำงั้นหรือ?” เฟิงหรูชิงถามต่อ

หญิงสาวพยักหน้านัยน์ตาปรากฏความโกรธแค้น

ในตอนนั้นสายตาของเฟิงหรูชิงกับกู้อีอีล้วนมองไปยังกู้สื่อ

กู้สื่อหน้าซีด “ไม่ใช่ข้าทำจริงๆ เป็นเจ้าชั่วฝูจู่คนก่อนนั่น หลังจากข้ารับจวนฝูจู่มาแล้วถึงได้พบการมีอยู่ของนาง ข้าให้นางไปนางก็ไม่ยอมไปไม่ใช่ข้าบีบบังคับให้นางอยู่”

เฟิงหรูชิงหันไปมองหญิงสาวน่าสงสารคนนี้ต่อ